Θετικές δηλώσεις

Η σπουδαιότητα της επικοινωνίας στην καθημερινότητα μας

Αντιμετωπίζοντας την ανεργία

ΕΑΓ

Εκπαίδευση αποτελεσματικού γονέα!

Δεν θα αναφερθω στις λεπτομέρειες της συγκεκριμένης μεθόδου διαπαιδαγώγησης των παιδιών μας. Αυτό που θα μοιραστω σήμερα μαζί σας είναι κάποιες προσωπικές μου σκέψεις αναφορικά στην πιο απαιτητική και δύσκολη δουλειά στον κόσμο... Αυτή του να είσαι γονιός! Βλέπω, ακούω και παρατηρώ καθημερινά ανθρώπους που στην προσπάθεια τους να είναι όσο καλύτεροι γονείς γίνεται ξεχνάνε ή παραβλέπουν κάτι πολύ σημαντικό... Πέρα και εξω απο τις τεχνικές και τις προτεινόμενες μεθόδους, τα παιδιά για να αναπτυχθούν σωστά χρειάζονται υπομονή, φτερά, ρίζες, αγάπη και πολύ υπομονή. Χωρίς αυτά ως οδηγό και γνώμονα στην καθημερινότητα μας δεν φτάνουμε και πολύ μακριά... Αφήστε τα να σκεφτούν, να υποστούν τις φυσικές συνέπειες των πράξεων τους, να βρουν επιλογές, να πάρουν αποφάσεις και να συμμετέχουν σε όσες τους αφορούν... Ακούστε τις σκέψεις τους, αφήστε τις συμβουλές, αγκαλιαστε τις ανασφάλειες τους και αφήστε τα να μεγαλώσουν... Να φτάσουν εκεί που μπορούν, όχι εκεί που εμείς θέλουμε! Τίποτα άλλωστε δεν είναι πιο σημαντικό απο την αυτονομία, την ελευθερία έκφρασής και την δυνατότητα της επιλογής! 

Ήχοι της θάλασσας... Χαλάρωση και θετική σκέψη!

Καλοκαιράκι!

Καλό καλοκαίρι σε ολους!

Καλοκαίρι θα πει χαμόγελα, πολλά παγωτά, γέλια παιδικά στις παραλίες, βουτιες, παγωμένες μπίρες στα μπαλκόνια, ανασυγκρότηση και φως. Αυτό το φως και τον ήχο των κυμάτων αδραξτε, αγκαλιαστε τις ευλογίες σας και ξεχαστε όσα δεν υπαρχουν γύρω σας. Η μαγεία και η ευτυχία βρίσκονται παντού ανεξάρτητα απο τον προορισμό των διακοπών σας. Μπορείτε να είστε ευτυχισμένοι με μια χούφτα κέρματα, μια ξαπλώστρα και καλούς φιλους...αρκεί να μπορείτε να το δείτε έτσι.. Γιατί οι

 προορισμοί είναι μέσα μας και η μαγεία παντού...άνοιξε τα ματια σου και γέμισε την ζωή σου με στιγμές! Τίποτα δεν αξίζει περισσότερο απο το τώρα! Καλό καλοκαιράκι σε ολους!

Εσωτερική ηρεμία

Θετικές δηλώσεις

Πέτα να φτάσεις τα όνειρα σου!

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

Με αφορμή την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα με το προσφυγικό, θα ήθελα κι εγώ με την σειρά μου να ευχηθώ ότι το καλύτερο στους ανθρώπους αυτούς, που δεν το επέλεξαν, αλλά η ζωή τους δείχνει την πιο σκληρή της όψη.

Καλή τύχη και πίστη, κουράγιο και υπομονή. Η πιο σκοτεινή ώρα της νύχτας είναι λίγο πριν ξημερώσει.

Καλή χρονιά

Είναι τελικά πολύ περίεργο αυτό που συμβαίνει με τα όνειρα....

Για να τα δεις πρέπει να αποκοιμηθείς, 

Για να τα ζήσεις όμως.......

Για να τα ζήσεις πρέπει να έχεις τα μάτια σου ορθάνοιχτα, να ξυπνήσεις, να δράσεις, να πορευτείς προς τους στόχους και τις φιλοδοξίες σου, με τόλμη και ψυχή! 

Μόνο έτσι..... 

Μόνο έτσι αλλάζει ο ουρανός σου και παίρνει τα χρώματα που επιθυμείς. 

Τόλμησε! 

Καλή Χρονιά σε όλους, με Υγεία, Αγάπη και πολύ Μαγεία στις μικρές καθημερινές στιγμές που κάνουν την ζωή ξεχωριστή!

Μια αλήθεια που όλοι οφείλουμε ν'ακούσουμε!

ΜΙΑ ΑΣΧΗΜΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΓΟΝΙΕ....

Πας στη δουλειά το πρωί, και το αφεντικό σου σε ταπεινώνει μπροστά σ’ όλους τους συνεργάτες σου. Κι εσύ δε λες τίποτα, την έχεις τόσο ανάγκη αυτή τη δουλειά. Μιλάς με τη μάνα σου στο τηλέφωνο, και αρχίζει πάλι να σου λέει για τα λάθη σου, και πως ποτέ δεν την άκουσες, κι αν την άκουγες όλα τώρα θα ‘ταν μια χαρά. Κι εσύ της απαντάς ένα βιαστικό «έχεις δίκιο» για να την κλείσεις όσο γίνεται πιο γρήγορα.



Γυρνάς στο σπίτι, κι ο άντρας σου αρχίζει και γκρινιάζει γιατί πάλι δεν έχει να φάει κάτι της προκοπής, και ψάχνει τόση ώρα και τις κάλτσες του και δεν τις βρίσκει. Κι εσύ τον ακούς, αλλά είσαι τόσο κουρασμένη για να απαντήσεις και να τσακωθείς.



Και μετά εμφανίζεται το παιδί. Το μικρό σου το παιδί, που δε σ’ έχει δει καθόλου όλη μέρα. Κι αρχίζει να χοροπηδά πάνω σου, και θέλει να παίξετε, και θέλει να σου δείξει και να σου πει όλα αυτά που έκανε, και από τη χαρά και την έντασή του πέφτει και γλιστράει, παίρνει κι ένα τραπεζάκι παρέα, και πάρ’ το κάτω και το βάζο της νονάς.  Και ξαφνικά το παιδί σου μεταμορφώνεται στο διευθυντή σου. Κι ακούει όλα αυτά που δεν είχες τα κότσια να του ξεστομίσεις το πρωί, που ποιος νομίζει ότι είναι που μπορεί να φέρεται έτσι χωρίς να υπολογίζει τον άλλον.



Ξαφνικά το παιδί σου γίνεται και η μάνα σου, κι ακούει όλα αυτά που θες τόσα χρόνια να της πεις, που σε έχει ζαλίσει με τα κηρύγματά της και δεν αντέχεις άλλο να την ακούς. Και γίνεται κι ο άντρας σου, αυτός ο άντρας που άλλαξε τόσο πολύ τον τελευταίο καιρό κι είναι ανυπόφορος, κι απίστευτα κουραστικός, που δεν μπορείς ούτε να τον βλέπεις.



Το παιδί σου, ο σάκος του μποξ. Για όλα αυτά που δεν έχεις τολμήσει να πεις, για όλα αυτά που δεν μπορείς να αλλάξεις. Γιατί το παιδί είναι αδύναμο, είναι εύκολο να αναμετρηθείς με το παιδί, αλλά δύσκολο με τους ενήλικες και τα προβλήματά σου. Και το παιδί σου, μαθαίνει να κουβαλά με υπομονή όλα σου τα βάρη, όλα σου τα ξεσπάσματα, είναι πάντα εκεί, έτοιμο να σε ξαλαφρώσει. Γιατί σ’ αγαπάει πολύ. Και δίνει για σένα, ολάκερη την παιδική του ηλικία.



Την επόμενη φορά που θα φωνάξεις στο παιδί, σκέψου σε ποιον φωνάζεις πραγματικά. Και θυμήσου ότι μπορεί να είναι ένα παιδί, αλλά έχει δικαιώματα στη ζωή. Έχει δικαίωμα να ζήσει χωρίς φωνές, με αξιοπρέπεια, με αγάπη άνευ όρων, με αναγνώριση της μοναδικής του αξίας, και με πολλές αγκαλιές. Έχει τα ίδια δικαιώματα με σένα!

Ο ιδανικός γονιός....

Ο ιδανικός γονιός,
είναι αυτός που γίνεται γέφυρα
για να περάσει αντιπέρα το παιδί -
κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα,
αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί,
ενθαρρύνοντας το παιδί να φτιάξει τις δικές του γέφυρες!

Ένα παιδί έχει κάτι να μας θυμίσει....

Θέλω να με ακούς, χωρίς να με κρίνεις 

Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές
Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις
Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄ αποφασίζεις για μένα
Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις
Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα
Θέλω να μ΄ αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ
Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις
Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι
Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα
Θέλω να με πλησιάζεις, χωρίς να εισβάλλεις
Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που σε ενοχλούν.
Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις
Θέλω να ξέρεις...
πως έτσι θα μπορείς να  βασίζεσαι πάνω μου...
χωρίς όρους!

Ένα παιδί μας θυμίζει τον πραγματικό μας ρόλο

"Άκουσε με"

Όταν σου ζητάω να με ακούσεις κι εσύ αρχίζεις να μου δίνεις συμβουλές,
δεν κάνεις αυτό που σου ζητάω.
Όταν σου ζητάω να με ακούσεις κι εσύ μου λες πως δεν πρέπει να αισθάνομαι έτσι,
ποδοπατείς τα αισθήματα μου.
Όταν σου ζητάω να με ακούσεις κι εσύ ψάχνεις για λύσεις στο πρόβλημα μου, όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο, με απογοητεύεις.
Άκουσε με, μόνο αυτό σου ζητάω. Άκουσε με. Μην μου μιλάς, μην κάνεις πράγματα για μένα, μην ψάχνεις λύσεις, μην με παρηγορείς, δεν είναι αυτό που θέλω - απλά άκουσε με.
Μπορώ να τα καταφέρω και μόνος μου. Δεν είμαι ανήμπορος. Ίσως αποθαρρημένος και διστακτικός, αλλά, όχι ανήμπορος.
Όταν εσύ κάνεις όσα μπορώ και θέλω να κάνω μόνος μου, το μόνο που καταφέρνεις είναι να με ακυρώσεις.
Όταν όμως αποδεχθείς ότι αισθάνομαι, όσο παράλογο κι αν είναι το συναίσθημα μου,
τότε μόνο μπορώ να προχωρήσω και να εξελιχθώ. Μόνο τότε μπορώ να καταλάβω τι κρύβουν οι παραλογισμοί μου - κι όταν πια αυτό το αποσαφηνίσω, οι απαντήσεις θα γίνουν ξεκάθαρες για μένα και δεν θα χρειάζομαι πια συμβουλές. Τα παράλογα συναισθήματα, δεν είναι πια παράλογα,
αρκεί να καταλάβεις τι κρύβουν.
Γι' αυτό σε παρακαλώ, άκουσε με. Κι αν θέλεις να μιλήσεις, περίμενε λίγο.....και τότε εγώ, θα ακούσω εσένα.

Μαθήματα Ζωής από τον Τσάρλι Τσάπλιν

ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ...


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις, την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΟΔΟΧΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Στην αρχή το ονόμαζα “υγιή εγωισμό”. Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι ΑΥΤΑΓΑΠΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο. Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζώ στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω περισσότερο τη στιγμή όπου ΟΛΑ συμβαίνουν. Έτσι σήμερα, ζω την κάθε μέρα και αυτό το λέω ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο. Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο. Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.
Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά, ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες. Σήμερα ξέρω ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ!

Το ποιήμα του Μάνου Ελευθερίου για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη

Πώς είναι ο έρωτας γραμμένος στο πετσί μας. 

Με γράμματα άραγε ή μαύρους αριθμούς. 

Αίμα θηλάζει κι η Ελλάδα κι η ζωή μας 

Μα οι εχθροί μας πίνουν μόνο αγιασμούς. 

Των δράκων γάλα, δηλαδή. Και το φαρμάκι. 

Κρίμα. Δεν γνώρισες τον Κώστα Καρυωτάκη.

Στους ουρανούς θ' αναγνωρίσουνε ποιος ήσουν. 

Ξέρουν αυτοί. 

Το φωτοστέφανο χρυσό. 

Φώτιζες νύχτες των ανθρώπων που θα ζήσουν κι έχουν και θάνατο και φως μισό μισό. 

Οχι τσεκούρι και μπαλτάς. Μήτε και σφαίρα. 

Μ' ένα σουγιά που κόβει φλέβες στον αέρα. 

Με του Μακμπέθ πήγες τις μάγισσες, 

στους βάλτους να βρεις πώς σμίγει το χρυσάφι με χαλκό 

κυνηγημένος απ΄το σώμα σου κοντά τους 

αλλά ποιος δαίμονας ξορκίζει το κακό.

Δεν παραστάθηκαν Απόστολοι εκ περάτων 

Κι ας πήραν όψη τα μυστήρια των πραγμάτων. 

Τι συζητούσες στον Αγρό του Κεραμέως 

στους κήπους του αίματος σαν μια σταλαγματιά. 

Για στρατηλάτης δεν σου πήγαινε γενναίος 

μήτε τσιράκι στων τραμπούκων τη στρατιά. 

Επαρχία, επαρχία, όλα τα σφάζεις. 

Λυσσάς και ράβεις και κεντάς κι όλο σπαράζεις.

Ο Γκρέκο εδώ, ο Λόρκα εκεί. Ποιος θα κερδίσει. 

Τους ξέρεις άραγε να ρίξεις μια ματιά. 

Και τώρα ποιος από τους δυο θα ζωγραφίσει 

την ομορφιά σου, σαν την άγρια νυχτιά. 

Σ' άγγιξαν άραγε τα φίδια κι οι αράχνες. 

Τι μυστικά σού είπε το φως μέσα στις πάχνες. 

Αθώοι όλοι. Σε μια χώρα των αθώων. 

Δεν σε γνωρίσαμε να πιούμε έναν καφέ, 

δυο τρεις κουβέντες για τους άθλους των ηρώων, 

γι' αυτούς που ζούνε συντροφιά μ' έναν χαφιέ.

Λυσσούν να σ' έβρουν τα σκυλιά. Λυσσούν οι σκύλοι. 

Κι η ομερτά στις καφετέριες καντήλι. 

Πώς να σου γράψω, το λοιπόν, βιογραφία 

αφού οι λέξεις μου είναι μόνο της βροχής. 

Ποτέ το μπλε δεν το χωρά δικογραφία. 

Θυμίζει σύλληψη κι εκτέλεση εποχής. 

Είμαστε άρρωστοι βαριά από νοσταλγία. 

Μας περιμένουν τα τσιγγέλια στα σφαγεία. 

Μάνος Ελευθερίου Μάρτης 2015

Σκέψεις βγαλμένες από την ζωή...

Σκέψου να είσαι η μάνα, που σιδέρωσε με προσοχή τα ρούχα του απ’ το προηγούμενο βράδυ, για την πρώτη μέρα στο σχολείο. Εκείνη που πήρε ανήσυχη τηλέφωνο το γιατρό, γιατί το αγοράκι της ανέβασε ξαφνικά πυρετό. Εκείνη που ένα Σάββατο μεσημέρι το καμάρωσε να κάνει ποδήλατο, χωρίς βοηθητικές ρόδες. Εκείνη που το μάλωσε, όταν δεν έφαγε όλο το πιάτο με τις φακές, τη δύναμή του. Σκέψου να είσαι η μάνα… και κάποιος, κάποια μέρα, να σηκώνει κάποιο όπλο και να σκοτώνει το παιδί.
Σκέψου να είσαι η μάνα που έμεινε κρυφά ξάγρυπνη, κοιτώντας το ρολόι με αγωνία. Εκείνη που άκουσε με ανακούφιση την πόρτα και τα βήματά του να το οδηγούν στο εφηβικό δωμάτιο. Εκείνη που άπλωσε όλα τα ρούχα του, έραψε όλα τα κουμπιά του που ξηλώθηκαν. Και κάποια μέρα, κάποια οργή, κάποιο μίσος, κάποια παράνοια να γίνεται κάποια βόμβα και να το σκοτώνει.
Σκέψου να είσαι η μάνα που ανοίγει το πορτοφόλι της και βλέπει τη φωτογραφία του. Εκείνη που απλώς θέλει ν’ ακούσει τη φωνή του στο τηλέφωνο. Εκείνη που κάποτε το γέννησε, αλλά το κουβαλάει μέσα της για πάντα. Η μάνα που κάθε σκέψη της έχει υστερόγραφο το πρόσωπό του. Και κάποια μέρα ξαφνικά, κάποιος του μιλά άσχημα, κάποιος θέλει το κακό του, κάποιος θέλει να το πονέσει. Και το πονά.
Σκέψου να είσαι η μάνα. Και να τρέμει η ψυχή σου που έφυγε από κοντά σου. Να θέλεις να γίνεις κάθε πέτρα, κάθε μονοπάτι, κάθε δρόμος που θ’ ακολουθήσει, για να το προσέχεις. Και κάποια μέρα το παιδί να χάνεται σε κάποια θάλασσα. Κι εσύ να μη ξέρεις τίποτα. Ποιος να σε βρει και ποιος να σου πει για κάποιο σάπιο δουλεμπορικό.
Σκέψου να είσαι η μάνα που κάθε μέρα ξυπνά με την σκέψη να βρεις φαγητό για το παιδί. Να περπατάς χιλιόμετρα για να βρεις καθαρό νερό. Να παρακαλάς για ένα βρώμικο δολάριο, για να του πάρεις γάλα. Και κάποια μέρα, κάποιος στρατός να το σκοτώνει. Και το παιδί να γίνεται κάποιος αριθμός σε κάποιο δελτίο ειδήσεων, σε κάποια χώρα.
Σκέψου να είσαι η μάνα και να μη μάθεις ποτέ πως την ώρα που ξεψυχούσε, που άφηνε το σώμα του, σ’ αυτήν την απειροελάχιστη χαραμάδα του χρόνου, σ’ εκείνη την ύστατη στιγμή, σκέφτηκε το πρόσωπό σου.
Σκέψου να σαι η μάνα…
Σκέψου το. Όχι, σκέψου το πραγματικά , μην το προσπεράσεις. Μην πας γρήγορα στην επόμενη γραμμή. Σε παρακαλώ…
Σκέψου το. Γιατί είσαι και είμαι η μάνα. Είσαι και είμαι το παιδί. Είμαστε ο λώρος που μας ενώνει. Όλους μας.
Δε θέλω να πεθάνω για να με αγαπάς. Δε θέλω να γίνω ήρωας για να μ’ αγαπάς. Δε θέλω να γίνω κάτι για να μ’ αγαπάς. Θέλω… θα “θελα… να το κάνεις τώρα.
Τώρα που με συναντάς στο δρόμο. Τώρα που γνωρίζεις τ’ όνομά μου. Τώρα που μου μιλάς. Που με διαβάζεις. Τώρα που ήσουν έτοιμος να μου φωνάξεις, να με χτυπήσεις. Τώρα, που σου μοιάζω αδύναμος. Τώρα που νόμιζες πως ήμουν ξένος. Τώρα.
Τώρα… που ξέρεις πια…

Γράφει: Πέτρος Κουμπλής 

Απελευθέρωση από το άγχος

Τραμπουκισμός όχι Bullying

Νιώθω ντροπή και αηδία που ζω και μεγαλώνω τα παιδιά μου σε μια κοινωνία που οι ηθικοί αυτουργοί μένουν ατιμώρητοι ενώ τα πραγματικά παλικάρια παραδίδονται στις μανάδες τους μέσα σε φέρετρα. Ντρόπη και αίσχος για ένα κράτος χωρίς πρόνοια, πρόληψη, φωνή και δύναμη...
Η αγανάκτηση μου ξεπερνάει τα όρια... ΄Ενας άνθρωπος μέσα στην απόγνωση του, δίνει τέλος στην ζωή του...
Μέσα στην απόγνωση που η ίδια η κοινωνία μας έχτισε για λογαριασμό του και τον άφησε εκεί αβοήθητο και ανυπεράσπιστο. Δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να περιγράψουν τον θυμό και την οργή μου... 
Μόνο η δικαίωση και η τιμωρία των ενόχων, αυτών που τον οδήγησαν στο θάνατο, θα επιφέρει την ισσοροπία μέσα μου - όχι όμως και την αλλαγή της κατάστασης. Αυτή θα έρθει μόνο, όταν εκείνοι που μας κοιτούν και μας ορίζουν από τους θρόνους τους, συνηδητοποιήσουν ότι το σύνταγμα δεν είναι στατικό - πρέπει να εξελίσσεται, να μεταλάσσεται, να αφουγράζεται και να προσαρμόζεται στις ανάγκες των παιδιών μας - για ένα καλύτερο αύριο. Ένα αύριο μέσα στο οπόιο όλα τα παιδιά και οι νέοι θα έχουν δικαίωμα σεβασμού, ασφάλειας, αξιοπρέπειας και αντίδρασης! 
Αγανακτώ ακούγοντας να κάνουν λόγο για bullying. Μάλλον δεν γνωρίζουν ή δεν θέλουν κάποιοι να παραδεχθούν πώς στην υπόθεση του αθώου αυτού παιδιού, το "όνομα" των καταστάσεων που βίωνε δεν είναι bullying. Εδώ έχουμε να κάνουμε με τραμπουκισμό και όσο γρηγορότερα το συνηδητοποιήσουμε τόσο καλύτερα για τους σημερινούς ανήλικους θύτες και θύματα. Ας ανοίξουμε τα μάτια μας και ας δώσουμε στα φαινόμενα βίας τις πραγματικές τους διαστάσεις και ονομασίες. Μόνο έτσι θα μπορούμε να μιλήσουμε για πάταξη του φαινομένου στα σχολεία αυτού του τόπου και για εξάληψη της μελλοντικής παραβατικής και φασιστικής συμπεριφοράς των σημερινών θυτών ενδοσχολικής βίας. 
Οι τραμπούκοι, οι νταήδες και οι δήθεν μάγκες, δεν έχουν θέση πουθενά - για να το καταλάβουν όμως, πρέπει όλοι μας να κάνουμε κάτι. Κ Α Τ Ι έτσι ώστε να μην θρηνήσουμε και άλλο ΑΘΩΟ ΘΥΜΑ! 

Καλό ταξίδι Βαγγέλη...