Στάση ζωής

Στέφανος Ξενάκης 

''Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ. Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. 

Μην την αφήνεις στην τύχη. Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την. 

Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις. Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου. Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου.

Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. Να περνάει το δικό σου. Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς. Και να του μιλάς όμορφα. Φίλος σου είναι. Ο καλύτερος που έχεις. 

Να κατεβαίνεις για περπάτημα ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. Τουλάχιστον για 20 λεπτά. Ζεσταίνει τις μηχανές σου. Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. Εμπνευσμένους ανθρώπους. Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια. Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. Να τους λες καλημέρα. Κι ας μη σου λένε. Κάποιο λόγο θα’χουν. Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει. 

Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. Όχι μόνο για σένα. Να μπαίνεις στο ντους και να το απολαμβάνεις. Να αφήνεις τις σκέψεις έξω. Να ντύνεσαι όμορφα.

Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. Είσαι. Απλά δε στο’παν. 

Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. Κάθε μέρα. Περιόρισε τα social. Μην ανοίξεις τηλεόραση. Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. Εσύ θα τον βρεις. Κανείς δεν στον χαρίζει. Όπως και τη ζωή. 

Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. Αν χρειαστεί να βρεις άλλη. Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς. Έτσι τιμάς τον εαυτό σου. Για σένα το κάνεις. Να δουλεύεις ομαδικά. Και να ζεις συλλογικά. Δεν γίνεται αλλιώς. 

Να τρως δεκατιανό. Να σε προσέχεις σαν τα μάτια σου. Μια μπανάνα, ή ένα μήλο. Μην παραμυθιάζεσαι. Εύκολο είναι. Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα. Αυτό που θέλεις. Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχη ψηλά. Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου.

Να πίνεις μπόλικο νερό. Και να αναπνέεις βαθιά. Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας. Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14. 

Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ τη φτιάχνεις. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή. Να τη ζεις τη ζωή. Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα. 

Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’χει κάτι πάντα ανοιχτό. Σαν να’χεις μουσαφίρη και να τον παρατάς μόνο. Όλες οι λύσεις είναι μέσα σου. Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. 

Χαμήλωσε το θόρυβο. Κλείσε τη φασαρία και θα σου φανερωθούν. Ο Θεός είναι μέσα σου λένε. Αυτό εννοούν. Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου. Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι. Να σε βγάζεις βόλτα. Να σε πηγαίνεις σινεμά. Κι όπου αλλού γουστάρετε. Να νιώσεις ότι σε αγαπάς και σε τιμάς. Δεν το ξέρεις. Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου. 

Μη σκοτίζεσαι για τις γνώμες των άλλων. Να τις ακούς. Αλλά πρώτα να ακούς τη δική σου. Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι. Να κάνεις πάντα μια καλή πράξη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.

Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Να τις γράφεις όλες. Άμα δεν τις γράφεις φεύγουν. Θαύματα τα λέει ο Δάσκαλός μου. Το ότι περπατάς είναι ένα από αυτά. Γράψτο. Μην το προσπερνάς. Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις. 

Να την ψάχνεις. Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις. Να εξελίσσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου. Να αγαπάς το διπλανό σου. Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου.

Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες. Μόνο αγάπη υπάρχει. Γι’ αυτό είσαι εδώ.''

Ευχές για το 2017

2017 ευχές για μια χρονιά γεμάτη υγεία, αγάπη, κατανόηση, θετικές σκέψεις, αισιοδοξία, γαλήνη, όνειρα, μαγεία, ταξίδια, πολλά χαμόγελα και ευτυχισμένες στιγμές. 

 Χρόνια πολλά σε όλους!!!!

Οραματίζομαι

Αλλάζοντας τις εσωτερικές εκφάνσεις της σκέψης μας, μπορούμε να αλλάξουμε τις εξωτερικές εκφάνσεις της ζωής μας! Δρ. Τζέιμς

Καλοκαιράκι!

Πέτα να φτάσεις τα όνειρα σου!

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

Με αφορμή την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα με το προσφυγικό, θα ήθελα κι εγώ με την σειρά μου να ευχηθώ ότι το καλύτερο στους ανθρώπους αυτούς, που δεν το επέλεξαν, αλλά η ζωή τους δείχνει την πιο σκληρή της όψη.

Καλή τύχη και πίστη, κουράγιο και υπομονή. Η πιο σκοτεινή ώρα της νύχτας είναι λίγο πριν ξημερώσει.

Καλή χρονιά

Είναι τελικά πολύ περίεργο αυτό που συμβαίνει με τα όνειρα....

Για να τα δεις πρέπει να αποκοιμηθείς, 

Για να τα ζήσεις όμως.......

Για να τα ζήσεις πρέπει να έχεις τα μάτια σου ορθάνοιχτα, να ξυπνήσεις, να δράσεις, να πορευτείς προς τους στόχους και τις φιλοδοξίες σου, με τόλμη και ψυχή! 

Μόνο έτσι..... 

Μόνο έτσι αλλάζει ο ουρανός σου και παίρνει τα χρώματα που επιθυμείς. 

Τόλμησε! 

Καλή Χρονιά σε όλους, με Υγεία, Αγάπη και πολύ Μαγεία στις μικρές καθημερινές στιγμές που κάνουν την ζωή ξεχωριστή!

Μαθήματα Ζωής από τον Τσάρλι Τσάπλιν

ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ...


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις, την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΟΔΟΧΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Στην αρχή το ονόμαζα “υγιή εγωισμό”. Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι ΑΥΤΑΓΑΠΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο. Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζώ στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω περισσότερο τη στιγμή όπου ΟΛΑ συμβαίνουν. Έτσι σήμερα, ζω την κάθε μέρα και αυτό το λέω ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο. Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο. Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.
Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά, ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες. Σήμερα ξέρω ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ!

Το ποιήμα του Μάνου Ελευθερίου για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη

Πώς είναι ο έρωτας γραμμένος στο πετσί μας. 

Με γράμματα άραγε ή μαύρους αριθμούς. 

Αίμα θηλάζει κι η Ελλάδα κι η ζωή μας 

Μα οι εχθροί μας πίνουν μόνο αγιασμούς. 

Των δράκων γάλα, δηλαδή. Και το φαρμάκι. 

Κρίμα. Δεν γνώρισες τον Κώστα Καρυωτάκη.

Στους ουρανούς θ' αναγνωρίσουνε ποιος ήσουν. 

Ξέρουν αυτοί. 

Το φωτοστέφανο χρυσό. 

Φώτιζες νύχτες των ανθρώπων που θα ζήσουν κι έχουν και θάνατο και φως μισό μισό. 

Οχι τσεκούρι και μπαλτάς. Μήτε και σφαίρα. 

Μ' ένα σουγιά που κόβει φλέβες στον αέρα. 

Με του Μακμπέθ πήγες τις μάγισσες, 

στους βάλτους να βρεις πώς σμίγει το χρυσάφι με χαλκό 

κυνηγημένος απ΄το σώμα σου κοντά τους 

αλλά ποιος δαίμονας ξορκίζει το κακό.

Δεν παραστάθηκαν Απόστολοι εκ περάτων 

Κι ας πήραν όψη τα μυστήρια των πραγμάτων. 

Τι συζητούσες στον Αγρό του Κεραμέως 

στους κήπους του αίματος σαν μια σταλαγματιά. 

Για στρατηλάτης δεν σου πήγαινε γενναίος 

μήτε τσιράκι στων τραμπούκων τη στρατιά. 

Επαρχία, επαρχία, όλα τα σφάζεις. 

Λυσσάς και ράβεις και κεντάς κι όλο σπαράζεις.

Ο Γκρέκο εδώ, ο Λόρκα εκεί. Ποιος θα κερδίσει. 

Τους ξέρεις άραγε να ρίξεις μια ματιά. 

Και τώρα ποιος από τους δυο θα ζωγραφίσει 

την ομορφιά σου, σαν την άγρια νυχτιά. 

Σ' άγγιξαν άραγε τα φίδια κι οι αράχνες. 

Τι μυστικά σού είπε το φως μέσα στις πάχνες. 

Αθώοι όλοι. Σε μια χώρα των αθώων. 

Δεν σε γνωρίσαμε να πιούμε έναν καφέ, 

δυο τρεις κουβέντες για τους άθλους των ηρώων, 

γι' αυτούς που ζούνε συντροφιά μ' έναν χαφιέ.

Λυσσούν να σ' έβρουν τα σκυλιά. Λυσσούν οι σκύλοι. 

Κι η ομερτά στις καφετέριες καντήλι. 

Πώς να σου γράψω, το λοιπόν, βιογραφία 

αφού οι λέξεις μου είναι μόνο της βροχής. 

Ποτέ το μπλε δεν το χωρά δικογραφία. 

Θυμίζει σύλληψη κι εκτέλεση εποχής. 

Είμαστε άρρωστοι βαριά από νοσταλγία. 

Μας περιμένουν τα τσιγγέλια στα σφαγεία. 

Μάνος Ελευθερίου Μάρτης 2015

Σκέψεις βγαλμένες από την ζωή...

Σκέψου να είσαι η μάνα, που σιδέρωσε με προσοχή τα ρούχα του απ’ το προηγούμενο βράδυ, για την πρώτη μέρα στο σχολείο. Εκείνη που πήρε ανήσυχη τηλέφωνο το γιατρό, γιατί το αγοράκι της ανέβασε ξαφνικά πυρετό. Εκείνη που ένα Σάββατο μεσημέρι το καμάρωσε να κάνει ποδήλατο, χωρίς βοηθητικές ρόδες. Εκείνη που το μάλωσε, όταν δεν έφαγε όλο το πιάτο με τις φακές, τη δύναμή του. Σκέψου να είσαι η μάνα… και κάποιος, κάποια μέρα, να σηκώνει κάποιο όπλο και να σκοτώνει το παιδί.
Σκέψου να είσαι η μάνα που έμεινε κρυφά ξάγρυπνη, κοιτώντας το ρολόι με αγωνία. Εκείνη που άκουσε με ανακούφιση την πόρτα και τα βήματά του να το οδηγούν στο εφηβικό δωμάτιο. Εκείνη που άπλωσε όλα τα ρούχα του, έραψε όλα τα κουμπιά του που ξηλώθηκαν. Και κάποια μέρα, κάποια οργή, κάποιο μίσος, κάποια παράνοια να γίνεται κάποια βόμβα και να το σκοτώνει.
Σκέψου να είσαι η μάνα που ανοίγει το πορτοφόλι της και βλέπει τη φωτογραφία του. Εκείνη που απλώς θέλει ν’ ακούσει τη φωνή του στο τηλέφωνο. Εκείνη που κάποτε το γέννησε, αλλά το κουβαλάει μέσα της για πάντα. Η μάνα που κάθε σκέψη της έχει υστερόγραφο το πρόσωπό του. Και κάποια μέρα ξαφνικά, κάποιος του μιλά άσχημα, κάποιος θέλει το κακό του, κάποιος θέλει να το πονέσει. Και το πονά.
Σκέψου να είσαι η μάνα. Και να τρέμει η ψυχή σου που έφυγε από κοντά σου. Να θέλεις να γίνεις κάθε πέτρα, κάθε μονοπάτι, κάθε δρόμος που θ’ ακολουθήσει, για να το προσέχεις. Και κάποια μέρα το παιδί να χάνεται σε κάποια θάλασσα. Κι εσύ να μη ξέρεις τίποτα. Ποιος να σε βρει και ποιος να σου πει για κάποιο σάπιο δουλεμπορικό.
Σκέψου να είσαι η μάνα που κάθε μέρα ξυπνά με την σκέψη να βρεις φαγητό για το παιδί. Να περπατάς χιλιόμετρα για να βρεις καθαρό νερό. Να παρακαλάς για ένα βρώμικο δολάριο, για να του πάρεις γάλα. Και κάποια μέρα, κάποιος στρατός να το σκοτώνει. Και το παιδί να γίνεται κάποιος αριθμός σε κάποιο δελτίο ειδήσεων, σε κάποια χώρα.
Σκέψου να είσαι η μάνα και να μη μάθεις ποτέ πως την ώρα που ξεψυχούσε, που άφηνε το σώμα του, σ’ αυτήν την απειροελάχιστη χαραμάδα του χρόνου, σ’ εκείνη την ύστατη στιγμή, σκέφτηκε το πρόσωπό σου.
Σκέψου να σαι η μάνα…
Σκέψου το. Όχι, σκέψου το πραγματικά , μην το προσπεράσεις. Μην πας γρήγορα στην επόμενη γραμμή. Σε παρακαλώ…
Σκέψου το. Γιατί είσαι και είμαι η μάνα. Είσαι και είμαι το παιδί. Είμαστε ο λώρος που μας ενώνει. Όλους μας.
Δε θέλω να πεθάνω για να με αγαπάς. Δε θέλω να γίνω ήρωας για να μ’ αγαπάς. Δε θέλω να γίνω κάτι για να μ’ αγαπάς. Θέλω… θα “θελα… να το κάνεις τώρα.
Τώρα που με συναντάς στο δρόμο. Τώρα που γνωρίζεις τ’ όνομά μου. Τώρα που μου μιλάς. Που με διαβάζεις. Τώρα που ήσουν έτοιμος να μου φωνάξεις, να με χτυπήσεις. Τώρα, που σου μοιάζω αδύναμος. Τώρα που νόμιζες πως ήμουν ξένος. Τώρα.
Τώρα… που ξέρεις πια…

Γράφει: Πέτρος Κουμπλής 

Τραμπουκισμός όχι Bullying

Νιώθω ντροπή και αηδία που ζω και μεγαλώνω τα παιδιά μου σε μια κοινωνία που οι ηθικοί αυτουργοί μένουν ατιμώρητοι ενώ τα πραγματικά παλικάρια παραδίδονται στις μανάδες τους μέσα σε φέρετρα. Ντρόπη και αίσχος για ένα κράτος χωρίς πρόνοια, πρόληψη, φωνή και δύναμη...
Η αγανάκτηση μου ξεπερνάει τα όρια... ΄Ενας άνθρωπος μέσα στην απόγνωση του, δίνει τέλος στην ζωή του...
Μέσα στην απόγνωση που η ίδια η κοινωνία μας έχτισε για λογαριασμό του και τον άφησε εκεί αβοήθητο και ανυπεράσπιστο. Δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να περιγράψουν τον θυμό και την οργή μου... 
Μόνο η δικαίωση και η τιμωρία των ενόχων, αυτών που τον οδήγησαν στο θάνατο, θα επιφέρει την ισσοροπία μέσα μου - όχι όμως και την αλλαγή της κατάστασης. Αυτή θα έρθει μόνο, όταν εκείνοι που μας κοιτούν και μας ορίζουν από τους θρόνους τους, συνηδητοποιήσουν ότι το σύνταγμα δεν είναι στατικό - πρέπει να εξελίσσεται, να μεταλάσσεται, να αφουγράζεται και να προσαρμόζεται στις ανάγκες των παιδιών μας - για ένα καλύτερο αύριο. Ένα αύριο μέσα στο οπόιο όλα τα παιδιά και οι νέοι θα έχουν δικαίωμα σεβασμού, ασφάλειας, αξιοπρέπειας και αντίδρασης! 
Αγανακτώ ακούγοντας να κάνουν λόγο για bullying. Μάλλον δεν γνωρίζουν ή δεν θέλουν κάποιοι να παραδεχθούν πώς στην υπόθεση του αθώου αυτού παιδιού, το "όνομα" των καταστάσεων που βίωνε δεν είναι bullying. Εδώ έχουμε να κάνουμε με τραμπουκισμό και όσο γρηγορότερα το συνηδητοποιήσουμε τόσο καλύτερα για τους σημερινούς ανήλικους θύτες και θύματα. Ας ανοίξουμε τα μάτια μας και ας δώσουμε στα φαινόμενα βίας τις πραγματικές τους διαστάσεις και ονομασίες. Μόνο έτσι θα μπορούμε να μιλήσουμε για πάταξη του φαινομένου στα σχολεία αυτού του τόπου και για εξάληψη της μελλοντικής παραβατικής και φασιστικής συμπεριφοράς των σημερινών θυτών ενδοσχολικής βίας. 
Οι τραμπούκοι, οι νταήδες και οι δήθεν μάγκες, δεν έχουν θέση πουθενά - για να το καταλάβουν όμως, πρέπει όλοι μας να κάνουμε κάτι. Κ Α Τ Ι έτσι ώστε να μην θρηνήσουμε και άλλο ΑΘΩΟ ΘΥΜΑ! 

Καλό ταξίδι Βαγγέλη...

An advice given with love!

"Αν" Ρ. Κιπλινγκ

Αν μπορείς στην πλάση τούτη να περιφρονείς τα πλούτη

κι αν οι έπαινοι των γύρω δεν σου παίρνουν το μυαλό,
 

αν μπορείς στην τρικυμία να κρατήσεις ψυχραιμία,
 

κι αν μπορείς και στους εχθρούς σου να σκορπίσεις το καλό,
 

αν μπορείς με μιας να παίξεις κάθε τι που 'χεις κερδίσει,
 

στην καταστροφή ν' αντέξεις και να δώσεις κάποια λύση,
 

αν μπορείς να υποτάξεις πνεύμα, σώμα και καρδιά
 

αν μπορείς όταν σε βρίζουν να μην βγάζεις τσιμουδιά,
 

αν μπορείς στην καταιγίδα να μη χάνεις την ελπίδα,
 

κι αν μπορείς να συγχωρήσεις όταν σ' έχουν αδικήσει,
 

αν μπορέσεις τ' όνειρό σου να μη γίνει ο όλεθρός σου,
 

κι αν μπορέσεις ν' αγαπήσεις όσους σ' έχουνε μισήσει,
 

αν μπορείς να είσαι ο ίδιος στην χαρά και στην οδύνη,
 

αν η πίστη στην ψυχή σου μπρος σε τίποτα δεν σβήνει,
 

αν μιλώντας με τα πλήθη τη συνείδηση δεν χάνεις,
 

αν μπορέσεις να χωνέψεις πως μια μέρα θα πεθάνεις,
 

αν ποτέ δεν σε μεθύσει του θριάμβου το κρασί,
 

αν στα ψέματα των άλλων δεν λες ψέματα κι εσύ,
 

αν μπορείς να μη θυμώνεις, αλλά μήτε και να κλαις
 

όταν άδικα σου λένε πως εσύ μονάχα φταις.
 

Αν μπορείς με ηρεμία δίχως νεύρα ή δυσφορία
 

και τα ίδια σου τα λόγια να τ' ακούς παραλλαγμένα,
 

αν μπορείς κάθε λεπτό σου να 'ναι μια δημιουργία
 

και ποτέ σου να μην μένεις με τα χέρια σταυρωμένα.
 

Αν οι φίλοι σου κι οι εχθροί σου δεν μπορούν να σε πληγώσουν
 

αν οι σχέσεις με μεγάλους τα μυαλά δεν σου σηκώνουν
 

αν τους πάντες λογαριάζεις μα ... κανένα χωριστά,
 

αν μπορέσεις να φυλάξεις και τα ξένα μυστικά ...
 

Έ! Παιδί μου τότε ...
 

Θα μπορέσεις ν' απολαύσεις όπως πρέπει τη ζωή σου ...
 

 Θα 'σαι άνθρωπος σπουδαίος κι όλη η γη θα 'ναι δική σου!

 

Ευχές για τις καλοκαιρινές σας διακοπές!

Σας εύχομαι καλό καλοκαίρι ότι κι αν κάνετε....

Οι ωραιότερες παραλιές, 

Τα δροσιστικότερα κοκταίλ,

Ο πιο λαμπερός ήλιος και η θετική σκέψη ας είναι η συντροφία σας για όλο το διάστημα του καλοκαιριού! Ακόμα όμως κι αν όλα αυτά φαντάζουν όνειρο, 

τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα αρκεί να πιστεύεις σε αυτά και να μην παραιτείσαι από την προσπάθεια να τα πραγματοποιήσεις. 

Με αγάπη, η ψυχολόγος σας

Το δέντρο που έδινε... όπως η μάνα!

Λόγος περί μοναξιάς

ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ "Ο"

Η ιστορία μιλά για τη μοναξιά και την ανάγκη να ανήκεις. Την ανάγκη να βρεις αυτό που σε συμπληρώνει, ώστε να "κυλήσεις" στη ζωή μαζί του.

Μιλά για την εναγώνια αναζήτηση αυτού του άλλου, που θα έρθει ως «από μηχανής θεός», να κλείσει το μέσα μας κενό, να δώσει νόημα στη ζωή μας. Αυτό το άλλο, που πιστεύουμε, ότι θα μας αναγνωρίσει και θα το αναγνωρίσουμε "μαγικά".

Στη διάρκεια αυτής της αναζήτησης θα κάνουμε πολλά: θα μασκαρευτούμε, θα τρομάξουμε, θα μπερδευτούμε, θα γελοιοποιηθούμε, θα ελπίσουμε... Και τελικά, κάποτε, θα βρούμε το ιδανικό μας άλλο, αυτό που μας χωρά και το χωράμε. Και ευτυχώς θα αρχίσουμε επιτέλους να «κυλάμε»...να ζούμε...Τι κρίμα μόνο, που κανείς δεν μας είπε και εμείς ποτέ δεν σκεφτήκαμε, ότι κυλώντας...αλλάζεις!

Και έτσι αυτό που ξεκίνησε σαν απόλυτο ταίριασμα, στην πορεία αρχίζει να μας στενεύει και να το στενεύουμε...Και μετά τι....Μετά πάλι από την αρχή: προσμονή και μοναξιά... Μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιστεί κάτι, κάποιος, που τίποτα δεν ζητά και τίποτα δεν του λείπει, (ένα Μεγάλο, ολοστρόγγυλο, πλήρες Ο), για να μας κάνει την απλή ερώτηση:

"Γιατί δεν κυλάς μόνο σου;"
"Μόνο μου; ένα Κομμάτι-που-λείπει (τριγωνικής μορφής) δεν μπορεί να κυλήσει μόνο του".
"Αλήθεια, προσπάθησες ποτέ;" ρώτησε το Μεγάλο Ο.
"Οι γωνίες μου είναι πολύ μυτερές" είπε το Κομμάτι-που-λείπει. "Δεν είμαι φτιαγμένο για να κυλάω μόνο μου!"
"Οι γωνίες και τα σχήματα αλλάζουν" είπε το Μεγάλο Ο...
"Αλλάζουν";

Σιωπή...Περισυλλογή...Απόπειρα....Προσπά­θεια....Κίνηση....Και επιτέλους αρχίζει το ταξίδι...η μεταμόρφωση...η ζωή...

"Το Κομμάτι που λείπει συναντά το Mεγάλο Ο", μιλά απλά και αληθινά για αυτό που όλοι ξέρουμε, αλλά ελάχιστοι κατανοούμε και ακόμα ελαχιστότεροι κάνουμε πράξη στη ζωή μας: η ολοκλήρωση και ευτυχία μας, είναι πρωτίστως μια προσωπική υπόθεση. Κανείς δεν μπορεί να μας την επιβάλει ή ακόμα και να μας τη χαρίσει «έξωθεν». Και ίσως δεν γίνεται αλλιώς: για να συν-υπάρξουμε κάποτε με κάποιον ή κάτι, πρέπει πρώτα να υπάρξουμε σαν αυτοκαθοριζόμενες οντότητες.

Η συν-ύπαρξη χρειάζεται δυο...όχι δυο μισά, αλλά δυο ολόκληρα. Δυο Μεγάλα ολοστρόγγυλα Ο, που τίποτα δεν χρειάζονται και τίποτα δεν τους λείπει...Δύο ολόκληρα που συμπορεύονται από καθαρή αγάπη. Όχι από ανάγκη ούτε από συμφέρον. Δυο ολόκληρα που τα ενώνει η επιλογή. Όχι η ελπίδα, ούτε ο φόβος.... Αν έτσι αντικρίσουμε τη ζωή μας, ίσως πάψουμε να μεμψιμοιρούμε, να τα βάζουμε με τους άλλους, να είμαστε απαθείς ή μοιρολάτρες. Αν δεν περιμένουμε την ευτυχία να μας χτυπήσει την πόρτα, αλλά τραβήξουμε εμείς κατά κει, αν μη τι άλλο, σίγουρα στο τέλος, όποιο κι αν είναι, θα έχουμε κάνει ένα πολύ ενδιαφέρον ταξίδι!

Η ιστορία από το ομότιτλο βιβλίο του Σελ Σιλβερστάιν.

Ιδέες για να μοιραστούμε...

Απο σένα σχολείο...

Ένα παιδί, μοιράζεται μαζί μας όλα όσα θα ήθελε να του προσφέρει το σχολείο - ακούστε το!

 

Από σένα σχολείο θα ήθελα να μου έχεις μάθει περισσότερα για την μαγεία της ζωής,

για την αξία που έχει ν' αγαπάς και να σέβεσαι τον εαυτό σου και τους άλλους.

Θα ήθελα να μου έχεις μάθει περισσότερα για τους λαούς,

ήθη, έθιμα,

ώστε να μπορώ να κατανοώ και να δίνω χώρο και χρόνο στους άλλους για να εκφραστούν.

Να μου έχεις μάθει να αποκτώ την γνώση με χαρά, ενδιαφέρον και περηφάνια.

Να τολμώ να ταξιδεύω στα όνειρα μου

γνωρίζοντας πώς θα αντιμετωπίζω τους δράκους που συναντώ.

Να ψάχνω να βρίσκω την αλήθεια,

χωρίς να φοβάμαι μην πληγωθώ.

Να μπορώ να γίνω σκληρός,

χωρίς όμως να χάσω την τρυφερότητα μου.

Να μην με φοβίζει ότι θα θεωρηθώ απροσάρμοστος όταν λέω "όχι".

Να μην αισθάνομαι ότι με διαφοροποιούν επειδή σκέφτομαι διαφορετικά

και

να μην νιώθω ότι τιμωρούν την ελευθερία μου να μιλάω...

 

Απόσπασμα από το βιβλίο

 "Εγώ είμαι αρχήγός" της Μαρίας Ιορδανίδου

Να ζεις, ν' αγαπάς, να μαθαίνεις...

Ιδέες

Τα σημαντικά πράγματα στην ζωή...δεν είναι πράγματα