Εγκυμοσύνη και ψυχολογία

Οι επιπτώσεις των αλλαγών που φέρνει μια εγκυμοσύνη στην ψυχολογία της μέλλουσας μαμάς!

Μπορεί η εγκυμοσύνη να είναι μια άκρως φυσιολογική κατάσταση, η αναστάτωση ωστόσο που προκαλεί στον οργανισμό σας, αξιοσημείωτη. Ως μέλλουσα μητέρα καλείστε να δεχθείτε τις αναρίθμητες αλλαγές στο σώμα και την διάθεση σας, να εξοστρακίσετε δηλαδή τις φοβίες σας, να συνειδητοποιήσετε το αντίκτυπο των ορμονικών αλλαγών στην ψυχολογίας σας και να αντλήσετε δύναμη τόσο από μέσα σας όσο και από τους ανθρώπους γύρω σας, έτσι ώστε να διαθέσετε ολοκληρωτικά τον εαυτό σας στην νέα ζωή που μεγαλώνει μέσα σας. Εμείς είμαστε και πάλι εδώ για να μοιραστούμε μαζί σας τις γνώσεις και τις εμπειρίες μας πάνω στο θέμα, έτσι ώστε το 9μηνο ταξίδι της κύησης να αποτελέσει για σας και τον σύντροφο σας μια ‘ψυχολογικά ισορροπημένη περίοδο’!

Για πολλές γυναίκες, το πρώτο τρίμηνο της κύησης είναι συνυφασμένο με έναν αριθμό από ενοχλητικά προβλήματα (ναυτίες, πρωινές αδιαθεσίες, εμετός, δυσκοιλιότητα, καούρες στο στομάχι, συχνοουρία, πόνοι στα πλευρά και στην πλάτη, κόπωση και ημικρανίες) που περιορίζουν τις δραστηριότητες τους και μειώνουν αισθητά την ενεργητικότητα τους. Κάποιες υποφέρουν περισσότερο και κάποιες άλλες λιγότερο, όλες ωστόσο έρχονται αντιμέτωπες με συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα και γρήγορες εναλλαγές στην διάθεση τους. Με άλλα λόγια, την μια στιγμή γελάνε με την ψυχή τους και την αμέσως επόμενη κλαίνε χωρίς αιτία, ξεσπάνε στον σύντροφο τους, παρεξηγούνται με το παραμικρό και λένε πράγματα που πληγώνουν τους γύρω τους. Με αυτές τις ‘ψυχολογικές μεταπτώσεις’ όπως ονομάζονται, θα ασχοληθούμε σε αυτό το άρθρο, με απώτερο σκοπό όχι τόσο στο να εστιάσουμε στα ακριβή αίτια των μεταπτώσεων αυτών, όσο στο να σας βοηθήσουμε να αντιληφθείτε ότι η διάθεση σας είναι το αποτέλεσμα μιας βιοχημικής μεταβολής που λαμβάνει χώρα στο σώμα σας, και που εσείς, δεν είστε δυστυχώς σε θέση να ελέγξετε. Ωστόσο, μαθαίνοντας λειτουργικούς τρόπους διαχείρισης των συναισθημάτων σας, η χαρά θα υπερνικήσει την δυσφορία.

Ποιος ευθύνεται αλήθεια για την διάθεση σας;

Ο υπ’ αριθμόν ένα υπαίτιος δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τις ορμονικές αλλαγές που συμβαίνουν στο σώμα σας. Πιο συγκεκριμένα, η προγεστερόνη και τα οιστρογόνα, που αυξάνονται κατά την διάρκεια της κύησης επηρεάζουν καθοριστικά την διάθεση σας και ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για τις ψυχολογικές σας μεταπτώσεις. Επιπλέον, η αλλαγή στον τρόπο ζωής, τις συνήθειες και τα χόμπι σας, στο διαιτολόγιο, στον ελεύθερο χρόνο, στην ενεργητικότητα και την ευεξία σας, η περικοπή του τσιγάρου και του αλκοόλ, η αύξηση του βάρους, το χαμηλό σάκχαρο του αίματος ή η υπογλυκαιμία που σας δημιουργούν την αίσθηση της διαρκούς κόπωσης, οι ανησυχίες και οι φόβοι σας για την υγεία του εμβρύου και τους πόνους του τοκετού, και η συνειδητοποίηση ότι η εγκυμοσύνη δεν είναι τελικά πανάκεια στα προσωπικά σας προβλήματα, είναι μερικοί ακόμα από τους παράγοντες που σπιλώνουν τα αρχικά συναισθήματα χαράς και σας κάνουν να βάζετε τα κλάματα χωρίς λόγο, να εκνευρίζεστε με το παραμικρό και να έχετε μια τάση για καταστροφολογία. Ωστόσο, η εγκυμοσύνη παραμένει μια μαγική και ξεχωριστή περίοδος, ένα ορόσημο στην ζωή σας και ένα ιδιαίτερο ταξίδι προς την ωριμότητα! Ακόμα κι αν σήμερα, σε αυτό το πρώτο τρίμηνο της κύησης διαφωνείτε μαζί μας, εμείς σας διαβεβαιώνουμε πως υπάρχουν τρόποι να απαλλαγείτε από το ψυχολογικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεστε έτσι ώστε τα συναισθηματικά σας σκαμπανεβάσματα να μην επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε και βιώνετε αυτήν την εγκυμοσύνη.

Τι προτείνω;

1. Ήρθε η στιγμή να συνειδητοποιήσετε πως δεν είστε άρρωστη…αντιθέτως, οι ψυχολογικές μεταπτώσεις που βιώνετε είναι ένα από τα αναπόσπαστα κομμάτια της εγκυμοσύνης σας που σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να σας πτοούν. Όσο γρηγορότερα το συνειδητοποιήσετε αυτό, τόσο πιο εύκολα θα διαχειριστείτε την κατάσταση.
2. Συντείνουμε στους οικείους και στον σύντροφο σας να δείξουν κατανόηση, αφοσίωση και να είναι υπομονετικοί μαζί σας. Το μόνο που δεν χρειάζεστε αυτήν την στιγμή, είναι η επίκριση τους για τα κλάματα, το θυμό και τα όσα λέτε πάνω στα ξεσπάσματα σας, χωρίς βέβαια να τα εννοείτε.
3. Επειδή είστε ιδιαίτερα ευαίσθητες στην κριτική, καλό θα ήταν οι γύρω σας να αφιερώνουν αρκετό από το χρόνο τους στην ουσιαστική επικοινωνία μαζί σας. Μήπως σας είπαν κάτι που σας στεναχώρησε; Μήπως νιώθετε μοναξιά; Μήπως χρειάζεστε ένα κομπλιμέντο ή μια αγκαλιά; Γνωρίζοντας τις ανάγκες σας και επιδιώκοντας την ικανοποίηση τους, τόσο η δική σας καθημερινότητα όσο και των δικών σας ανθρώπων, θα καλυτερεύσει αισθητά.
4. Αν εσείς ή ο σύντροφος σας υποψιάζεστε πως υποφέρετε από κατάθλιψη (κλαίτε πολύ συχνά, μένετε για ώρες σιωπηλή, δεν υπάρχουν εναλλαγές στην διάθεση σας) τότε καλό θα ήταν να μιλήσετε με τον γυναικολόγο σας. Αν αυτός το κρίνει απαραίτητο, θα σας παραπέμψει σε κάποιον ειδικό που θα εμβαθύνει στο πρόβλημα σας και θα σας βοηθήσει να το ξεπεράσετε.
5. Έχετε ανάγκη από την κατανόηση, την συμμετοχή, την ενθάρρυνση, τα κομπλιμέντα, την έλλειψη επικρίσεων, και την αφοσίωση του συντρόφου σας. Μην τον αφήνετε έξω από την μαγική αυτή περίοδο της ζωής σας. Αντίθετα, ζητήστε του να είναι η κινητήριος δύναμη σας και ο άνθρωπος με τον οποίο θέλετε να μοιράζεστε τα πάντα. Η καλή επικοινωνία μεταξύ σας και ή έλλειψη προστριβών και αλληλοκατηγοριών για μικρά καθημερινά πράγματα θα βοηθήσει την μεταξύ σας σχέση και την δική σας ψυχολογία.
6. Προσπαθήστε να ξεπεράσετε το άγχος της μητρότητας. Σίγουρα κάποιες από τις βαθύτερες ανασφάλειες και φοβίες σας θα βγουν τώρα στην επιφάνεια, δεν υπάρχει όμως λόγος να σας πτοήσουν. Μιλήστε με φίλες σας που είναι μητέρες, διαβάστε βιβλία σχετικά με την εγκυμοσύνη και τον τοκετό, παρακολουθήστε σεμινάρια και συνδιαλέξεις που αφορούν την διαπαιδαγώγηση των παιδιών, μιλήστε για οτιδήποτε σας απασχολεί με τον σύντροφο και τον γυναικολόγο σας και αντλήστε από μέσα σας δύναμη, αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση στις ικανότητες σας. Θα τα καταφέρετε μόνο αν πιστέψετε πως μπορείτε να τα καταφέρετε.
7. Το σώμα σας αλλάζει…ετοιμάζετε να φιλοξενήσει μια νέα ζωή για 9 ολόκληρους μήνες. Οι αλλαγές που έχουν αρχίσει ήδη να διαφαίνονται σας κάνουν να νιώθετε λιγότερο ελκυστικές και χιλιάδες ανασφάλειες ξεπηδούν από μέσα σας σπιλώνοντας την πιο όμορφη περίοδο της ζωής σας. Χρειάζεστε σίγουρα χρόνο και την αγάπη του συντρόφου σας για να συμβιβαστείτε με τις αλλαγές αυτές και να τις αποδεχτείτε. Ζητήστε λοιπόν την κατανόηση του και την έλλειψη επικριτικών σχολιασμών για τις αλλαγές στο σώμα σας. Επικεντρωθείτε στο μωράκι που μεγαλώνει μέσα σας και μην ξεχνάτε πως με γυμναστική και σωστή διατροφή μετά τον τοκετό θα ξαναφορέσετε το αγαπημένο σας τζιν και την εφαρμοστή μπλούζα που ακριβοπληρώσατε πέρσι. Τι είναι άλλωστε δέκα κιλά μπροστά στο θαύμα που βιώνετε;
8. Ενημερωθείτε για τους τρόπους αντιμετώπισης των πιο συνηθισμένων ενοχλήσεων. Μειώνοντας τα συμπτώματα εκείνα που σας προκαλούν αδυναμία και δυσφορία, η διάθεση σας θα βελτιωθεί αισθητά.
9. Ακολουθείστε μια ισορροπημένη διατροφή που θα ωφελήσει εσάς, το μωρό σας και που κυρίως θα βελτιώσει την διάθεση σας.
10. Γυμναστείτε. Είναι γνωστό πως η γυμναστική χαλαρώνει, προσφέρει ευεξία και διευκολύνει τον ύπνο σας.
11. Το ότι είστε έγκυος δεν σημαίνει πως πρέπει αφήσετε τον εαυτό σας ατημέλητο. Βαφτείτε, χτενιστείτε, βάλτε όμορφα ρούχα εγκυμοσύνης και χαρείτε την κάθε στιγμή της ημέρας σας δείχνοντας υγιής και ευτυχισμένη (Μην ξεχνάτε βέβαια να χρησιμοποιείτε προϊόντα που δεν επηρεάζουν το έμβρυο).
12. Οι απαγορεύσεις σίγουρα δρουν ιδιαίτερα καταπιεστικά. Ωστόσο, αν επικεντρώσετε την προσοχή σας στην ζωή που μεγαλώνει μέσα σας να είστε σίγουρες πως οι παλιές σας ‘κακές συνήθειες’ θα πάψουν να αποτελούν εμμονή.
13. Ξεκαθαρίστε τους στόχους και τις προσδοκίες σας. Είστε ευτυχισμένη στο γάμο σας; Μήπως πιστεύετε πως το παιδί που μεγαλώνει μέσα σας θα λύσει ως δια μαγείας τα τωρινά σας προβλήματα; Η αυτοπεποίθηση σας σε τι επίπεδο βρίσκεται; Κάνοντας έναν ειλικρινή διάλογο με τον εαυτό σας θα ανακαλύψετε συναισθήματα και σκέψεις που ίσως επηρεάζουν την διάθεση σας και ευθύνονται για τις ψυχολογικές μεταπτώσεις που βιώνετε. Ξεκαθαρίστε τα πράγματα τώρα γιατί αργότερα, θα είναι αργά.
14. Τέλος μιλήστε, μιλήστε, μιλήστε για όσα νιώθετε και σκέφτεστε. Μην κλείνεστε στον εαυτό σας και μην αφήνετε τους γύρω σας έξω από όσα βιώνετε αυτό το διάστημα. Ανοίγοντας την καρδιά σας σε ανθρώπους που εμπιστεύεστε, που ξέρουν ν’ ακούν και που έχουν περάσει από την θέση σας θα σας βοηθήσει να δείτε τα πράγματα από την ρεαλιστική τους πλευρά και να αντιμετωπίσετε τις ψυχολογικές σας μεταπτώσεις με ηρεμία και σύνεση.

Μπορεί να το περιμένατε με ανυπομονησία μπορεί όμως να ήρθε και απρόσκλητο. Ωστόσο, τώρα μια νέα ζωή μεγαλώνει μέσα σας, μια ζωή που τρέφετε από το αίμα σας και αναζητά την αγάπη και την προστασία σας. Ακόμα και αν όλοι σας οι στόχοι δεν έχουν επιτευχθεί, η μητρότητα σας χτύπησε την πόρτα και σας καλεί να προετοιμαστείτε ψυχολογικά για την μεγαλύτερη στιγμή της ζωή σας. Το ταξίδι της εγκυμοσύνης επιφυλάσσει ευχάριστες και στρεσογόνες στιγμές, ενοχλήσεις και ψυχολογικές μεταπτώσεις, χιλιάδες αντιφατικά συναισθήματα, ανασφάλειες και φοβίες σε έναν δρόμο που εσείς θα περπατήσετε στον ρυθμό που επιλέξετε. Η επιλογή είναι σίγουρα δική σας, ωστόσο εμείς σας προτείνουμε να δεχθείτε με νηφαλιότητα και ηρεμία τις αλλαγές που επέρχονται, να ανοίξετε την ψυχή σας στους δικούς σας ανθρώπους, να επιδιώξετε την συμπαράσταση και την κατανόηση τους και κυρίως να αποδεχθείτε τόσο εσείς όσο και οι οικείοι σας την φύση των ψυχολογικών σας μεταπτώσεων ως απόλυτα φυσιολογικές. Συνταγή επιτυχίας δεν υπάρχει…υπάρχει όμως η θετική σκέψη και η αισιοδοξία για το μέλλον! Υπομονή λοιπόν και καλή λευτεριά.

Επιλόχεια κατάθλιψη

Μεταγεννητική μελαγχολία ή αλλιώς, επιλόχεια κατάθλιψη. 

Τα γιατί και τα πώς της πιο διαδεδομένης μελαγχολίας μετά τον τοκετό. 

Παρόλο που σε κάποιους ίσως και να φαίνεται παράδοξο, η αλήθεια είναι πως το 60 με 80% των νέων μητέρων, αισθάνονται μελαγχολία και θλίψη μετά την γέννηση του παιδιού τους. Αυτό οφείλεται στο ότι, την ευτυχέστερη περίοδο της ζωής τους, συντελείται απότομη πτώση των επιπέδων των οιστρογόνων και της προγεστερόνης (ορμόνες) στον οργανισμό τους, οι οποίες ευθύνονται και για τις απότομες μεταπτώσεις στην διάθεση τους.

Επιλόχεια κατάθλιψη δεν εμφανίζουν βέβαια όλες οι νέες μητέρες κι αυτό γιατί η ευαισθησία στις αυξομειώσεις των ορμονών διαφέρει από άτομο σε άτομο. Επιπλέον, η επιλόχεια κατάθλιψη μπορεί να εμφανιστεί από την τρίτη κιόλας ημέρα μετά τον τοκετό αλλά και οποιαδήποτε στιγμή κατά την διάρκεια του πρώτου χρόνου.

Αρχικά, όταν μιλάμε για μεταγεννητική ή επιλόχεια κατάθλιψη, εννοούμε την μελαγχολία που παρουσιάζουν οι γυναίκες μετά τον τοκετό.

Τα βασικά συμπτώματα της επιλόχειας κατάθλιψης είναι η θλίψη, τα ‘αδικαιολόγητα’ κλάματα, το έντονο άγχος, η διαρκείς κυκλοθυμία, ο έντονος εκνευρισμός, η ευερεθιστικότητα, προβλήματα στον ύπνο και στο φαγητό, απροθυμία να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας ή με το μωρό μας καθώς και απώλεια μνήμης.

Ωστόσο, εκτός από τις αλλαγές των ορμονών, που όπως είπαμε παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι παράγοντες που πυροδοτούν την επιλόχεια κατάθλιψη…

Αυτοί οι παράγοντες θα μπορούσαν να συνοψιστούν στα ακόλουθα:

-Περιμένατε με ανυπομονησία την γέννηση του παιδιού σας και τώρα που το κρατάτε επιτέλους στην αγκαλιά σας αισθάνεστε μια απότομη πτώση. Και τώρα τι γίνεται που το μεγάλο πια γεγονός έχει συντελεστεί;

-Το μωρό σας μπορεί να μην μοιάζει καθόλου με εκείνον τον ξανθό άγγελο που ονειρευόσασταν, και αυτή η δυσαρμονία ανάμεσα στις προσδοκίες σας και την πραγματικότητα, σας δημιουργούν ενοχές. Αυτές είναι που με την σειρά τους,  πυροδοτούν την κατάθλιψη.

-Κάποιες φορές οι προσδοκίες σας για την γέννα (θα γεννήσω φυσιολογικά ένα υγιέστατο μωρό) δεν υλοποιούνται, με συνέπεια να αισθάνεστε απογοήτευση και ανεπάρκεια (οδηγήστε έτσι σε καταθλιπτικό συναίσθημα).

-Ο θηλασμός είναι για κάποιες γυναίκες μια πολύ δύσκολη και επώδυνη διαδικασία με συνέπεια να γεννά αμφιβολίες και ανασφάλεια για τις ικανότητες σας, ως μητέρα, να φροντίσετε το μωρό σας, για την επάρκεια σας να υλοποιήσετε την επιθυμίας σας να θηλάσετε για αρκεεεετό διάστημα, για την σημασία του θηλασμού στο δέσιμο με το μωρό σας κτλ.

-Η σχέση με τον σύντροφο σας δεν είναι πια η ίδια, και αυτό το γεγονός επιβαρύνει αρκετά την ψυχολογία σας. Χρειάζεται χρόνος για να προσαρμοστείτε και οι ‘τρεις’ στην νέα πραγματικότητα και να μάθετε να λειτουργείτε και ως ζευγάρι και ως γονείς.

-Ένας νέος ρόλος προστέθηκε στους ήδη υπάρχοντες. Τελικά τι απ’ όλα είστε; Μητέρα; Σύντροφος; Υπάλληλος; Ονειροπόλα; Τι είστε περισσότερο; Θα μπορέσετε να αποδώσετε επαρκώς σε όλους σας τους ρόλους; 

-Η εμφάνιση και το σώμα σας έχει αλλάξει, κάτι που δεν μπορείτε εύκολα να αποδεχθείτε και να αγκαλιάσετε. Μαύροι κύκλοι πλαισιώνουν τα μάτια σας και τα ρούχα σας ή είναι πολύ μεγάλα (εγκυμοσύνης) ή πολύ μικρά (αυτά που φορούσατε πριν την εγκυμοσύνη). Πως είμαι έτσι αναρωτιέστε; Θα αρέσω στον άντρα μου έτσι όπως έχω γίνει; Τι θα κάνω με την μεταγεννητική χαλάρωση;  Το στήθος μου κοντεύει να εκραγεί…θα επανέλθει ποτέ;

-Όλα όσα συνηθίζατε να κάνετε ανήκουν πια στο παρελθόν. Ο ανέμελος και ελεύθερος παλιός σας εαυτός δεν υπάρχει πια, και χρειάζεστε χρόνο για να προσαρμοστείτε. Αναρωτιέστε διαρκώς που είναι η παλιά σας ζωή, πόσο θα αντέξετε χωρίς ύπνο, διασκέδαση και ηρεμία…. Χωρίς καφεδάκι με την κολλητή σας ανελλιπώς κάθε Σάββατο μεσημέρι, χωρίς τα τηλεφωνήματα και τις συζητήσεις σε καθημερινή βάση με τις φίλες σας, χωρίς τα σαββατιάτικα ταβερνάκια και μπαράκια, χωρίς τα διήμερα και τις ‘ξένοιαστες’ καλοκαιρινές διακοπές, χωρίς τα κυριακάτικα πρωινά με καφέ και εφημερίδα, χωρίς τις στιγμές που δεν αντέχεις να κάνεις οτιδήποτε και δεν χρειάζεται να κάνεις οτιδήποτε!

-Η κούραση και η μονοτονία της καθημερινότητας, συντελούν στο αίσθημα ανεπάρκειας και αδυναμίας να αντεπεξέλθετε, χωρίς παράπονα και γκρίνιες, στις απαιτήσεις της νέας σας ζωής.

-Στιγμές αυτό-αμφισβήτησης υπάρχουν πολλές – είμαι καλή μητέρα; Φροντίζω επαρκώς το μωρό μου; θα τα βγάλω πέρα με όλα όσα πρέπει να καταπιάνομαι κατά την διάρκεια της ημέρας; Κάνω σωστά ‘αυτό’ ή ‘εκείνο’;

-Από πρωταγωνίστρια είστε πια κομπάρσος. Όλοι ασχολούνται με το μωρό, οι επισκέψεις επικεντρώνονται στο μωρό, τα τηλέφωνα χτυπάνε για το μωρό, οι ανησυχίες και το ενδιαφέρον εστιάζονται βέβαια στο μωρό…κι εσείς απλά αναπολείτε το διάστημα της εγκυμοσύνης που όλος ο κόσμος περιστρεφόταν γύρω από ‘εσάς’!

Αντιμετωπίζοντας την επιλόχεια κατάθλιψη:

Οι ‘επίμονες μελαγχολίες’ μετά τον τοκετό ευτυχώς, σύμφωνα με έρευνες, δεν διαρκούν πολύ. Το καλύτερο φάρμακο θεωρείτε η αποδοχή των συναισθημάτων σας ως φυσιολογικά, η συμπαράσταση τρίτων, η καλή επικοινωνία με τον σύντροφο σας και ο χρόνος που ισορροπεί, σταδιακά, τα επίπεδα των ορμονών στον οργανισμό σας. Ωστόσο, υπάρχουν και κάποιες άλλες μικρές καθημερινές «ευλογίες» που μπορούν να σας βοηθήσουν να 'ξεπεράσετε‘, 'με το λιγότερο δυνατό κόστος’, αυτήν την αλλαγή στην ζωής σας.

1. Μιλήστε για όσα σκέφτεστε και νιώθετε. Αφουγκραστείτε τις ανάγκες σας και ζητήστε από όσους νιώθετε κοντά σας να σας βοηθήσουν να τις ικανοποιήσετε. Κάντε αυτό που έχετε πραγματικά ανάγκη.
2. Προσπαθήστε να ξεκουράζεστε όσο μπορείτε περισσότερο. Δεν θα σας πω το «κλισέ» "να ξεκουράζεστε όταν κοιμάται το μωρό" (γιατί κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό όταν δεν έχεις βοήθεια και όλα περνάνε από το χέρι σου) αλλά απλά να προσπαθήσετε να βάλετε προτεραιότητες και να λειτουργείτε χωρίς άγχος.
3. Τρώτε σωστά. Χρειάζεστε αρκετή ενέργεια για να μπορέσετε να αντεπεξέλθετε. Μην παραλείπετε γεύματα, πίνετε άφθονο νερό και καταναλώνετε αρκετά φρούτα και λαχανικά (πάντα σύμφωνα με την δίαιτα του θηλασμού. Αποφύγετε την ζάχαρη και την σοκολάτα.
4. Σκεφτείτε θετικά. Οι θετικές δηλώσεις και σκέψεις, το γέλιο, οι τεχνικές χαλάρωσης και η αισιοδοξία είναι τα καλύτερα φάρμακα για την (επιλόχεια) κατάθλιψη.
5. Σταματήστε να νιώθετε ενοχικά ακόμα και για τον αέρα που αναπνέετε. Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς… μέσα από τα λάθη και τις παραλείψεις της καθημερινότητας, μαθαίνουμε, εξερευνούμε, ονειρευόμαστε και προχωράμε.
6. Μην ξεχνάτε τον εαυτό σας. Ακόμα κι αν δεν έχετε ακόμα αποδεχθεί την νέα σας «προσωρινή» εμφάνιση, μην παραλείψετε να κάνετε πράγματα που συνηθίζατε. Αν νιώθετε όμορφη, θα σας βλέπουν και οι άλλοι έτσι. Βάλτε την γυμναστική στην ζωή σας, ενδιαφερθείτε για την επιδερμίδα και τα μαλλιά σας, ασχοληθείτε με τα νύχια σας. Το ξέρω πολύ καλά, χρόνος δεν υπάρχει. Αφού όμως έβρισκα εγώ το χρόνο (με δυο μωρά που τα      χωρίζει μόνο ένας χρόνος και χωρίς βοήθεια), τότε μπορείτε κι εσείς…ακόμα κι αν την στιγμή που τα τελειώσετε και τα κοιτάτε με θαυμασμό, ξυπνήσει το μωρό σας. Τότε ναι ξέρω καλά την απογοήτευση σας… έχω χαλάσει πολλά ασετόν μεγαλώνοντας την κόρη και τον γιο μου.
7. Μοιραστείτε αυτό που ζείτε με άλλες νέες μητέρες. Θα νιώσετε μεγάλη ανακούφιση αν συνειδητοποίησετε πως πολλές γυναίκες νιώθουν ακριβώς όπως κι εσείς. «Τι καλά…Δεν είμαι η μόνη που σκέφτομαι ή νιώθω έτσι».
8. Φροντίστε να υπάρχει λίγος χρόνος για μια βόλτα, ακόμα κι αν αυτός περιορίζεται σε 10λεπτο περίπατο με το μωρό σας. Ο καθαρός αέρας και οι νέες εικόνες θα σας βοηθήσουν να ανανεώσετε την ψυχή και τις σκέψεις σας.
9. Αν παρατηρήσετε έντονη επιμονή των αρνητικών συναισθημάτων για διάστημα μεγαλύτερο των 3 εβδομάδων, καλό θα ήταν να μιλήσετε με κάποιον ειδικό. Υπάρχουν διάφορες θεραπείες της επιλόχειας κατάθλιψης και σίγουρα κάποια από αυτές θα είναι ιδανική για σας. Μην αναβάλετε για αργότερα την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων αυτών γιατί θα σας στερήσει την μεγαλύτερη απόλαυση του κόσμου: αυτήν της φροντίδας του δικού σας μωρού.     

Το ευχάριστο είναι ότι πολλά από τα συναισθήματα και τις σκέψεις που σας κατακλύζουν, τα βιώνουν οι περισσότερες νέες μητέρες. Σταματήστε λοιπόν να αισθάνεστε ενοχικά και προσπαθήστε να προσαρμοστείτε στον νέο σας ρόλο χωρίς άγχος και χρονοδιάγραμμα! Κανείς δεν γεννήθηκε γνωρίζοντας Πώς να γίνει ‘καλός’ γονιός. Άλλωστε τα πάντα είναι υποκειμενικά. Το ‘καλό’ για μένα δεν σημαίνει ότι είναι και το δικό σου ‘καλό’ και τούμπαλιν. Η μοναδικότητα του καθενός, μας δίνει την δυνατότητα να γίνουμε ‘οι γονείς’ Που Μπορούμε να Γίνουμε. Η καλύτερη version μας. Αγκαλίαστε τα συναισθήματα και το μωρό σας, αφουγκραστείτε την θάλασσα μέσα σας, ακούστε τι σας λέει η καρδιά σας, βαδίστε με γνώμονα την αγάπη και την καλή πρόθεση, ρωτήστε και ακούστε αυτά που νιώθει και σκέφτεται ο σύντροφος σας και μην φοβάστε. Όλα τα άλλα θα έρθουν από μόνα τους. Trust me!

Baby Blues

Όσα δεν σας είπε ποτέ κανείς, 

για το πρώτο διάστημα με το μωρό!

Γίνατε επιτέλους γονείς... Το αγγελούδι σας ήρθε στον κόσμο και μαζί με αυτό άπειρες ευχές, επισκέψεις στο μαιευτήριο, λουλούδια, μπαλόνια, πολύχρωμες κάρτες γεμάτες αγάπη, αρκουδάκια και χαμόγελα παντού! Η ευτυχία σας δεν περιγράφετε και είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό που νιώθετε να μην χωράει σε λέξεις. Άλλωστε τα πιο δυνατά συναισθήματα δεν περιγράφονται με λόγια. 

Αυτήν την κατάνυξη και ευφορία έρχεται σύντομα να διαδεχθεί το πρώτο διάστημα με το μωρό στο σπίτι. Όλα είναι τόσο διαφορετικά. Παρόλο που εξακολουθείτε να είστε ευτυχισμένη, αυτό δυστυχώς δεν αποτυπώνετε στον καθρέφτη σας. Ο θηλασμός, το ξενύχτι, ο πόνος στο στήθος σας, οι γυναικολογικές ενοχλήσεις ειδικά όταν πηγαίνετε στην τουαλέτα, οι ανησυχίες για την ασφάλεια του μωρού, η περιποίηση και η φροντίδα του σας έχουν εξαντλήσει. Τις περισσότερες μέρες δεν χρειάζεται καν να βγάλετε τις πιτζάμες σας και υπάρχουν στιγμές που νομίζετε ότι θα τρελαθείτε. Το σώμα σας δεν επανέρχεται όσο σύντομα θα θέλατε κι αυτό έχει αντίκτυπο στην αυτοπεποίθηση σας. Ο νέος σας ρόλος έρχεται να αλλάξει ριζικά τις συνήθειες και τις ρουτίνες σας και να κλέψει χρόνο από τον σύντροφο σας, δημιουργώντας έτσι μια σχετική απομάκρυνση μεταξύ σας αφού δεν υπάρχει πια χρόνος ούτε για να επικοινωνήσετε. Από την τρίτη κιόλας μέρα της γέννησης του μωρού και για περίπου 2 βδομάδες έχετε να αντιμετωπίσετε και τα λεγόμενα baby blues, το διάστημα δηλαδή εκείνο που δεν είστε σε θέση να διαχειριστείτε τα νεύρα και τα συναισθήματα σας με αποτέλεσμα να ξεσπάτε σε κλάματα χωρίς λόγο, να νιώθετε απόγνωση και θλίψη, να νευριάζετε με το παραμικρό, να είστε κυκλοθυμική και απότομη με όλους.  

Δεν ξέρω αν θα σας παρηγορήσει αυτό που θα σας πω αλλά μην ανησυχείτε και μην φοβάστε... αυτό το διάστημα σύντομα θα τελειώσει, κι όταν το μωρό σας μπει σε ένα πρόγραμμα και οι ορμόνες σας έρθουν πάλι στα φυσιολογικά τους επίπεδα, η ζωή θα σας χαμογελάσει ξανά. Καταλαβαίνω απόλυτα πως νιώθετε τώρα... Το έχω περάσει και μάλιστα εις διπλούν και είναι πραγματικά μια πολύ δύσκολη περίοδος που κανείς δεν μας είχε προετοιμάσει για την ύπαρξη της. Ωστόσο, αυτό που πρέπει να σκέφτεστε είναι πως θα τελειώσει σύντομα και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα τα έχετε βγάλει σίγουρα πέρα. Θέλει υπομονή, επιμονή και κουράγιο αυτό το πρώτο διάστημα με το μωρό. Πρέπει να δώσετε χώρο και χρόνο στον εαυτό σας να το γνωρίσει και να γνωρίσει κι εκείνο εσάς. Δείτε την αισιόδοξη πλευρά αυτής την περιόδου και μην απελπίζεστε. Ζητήστε βοήθεια από τον σύντροφο σας, μιλήστε του για τα συναισθήματα σας, επιστρατεύστε όσους συγγενείς μπορούν να βοηθήσουν στα πρακτικά θέματα όπως το σίδερο και το μαγείρεμα, τηλεφωνήστε σε μια φίλη που έχει περάσει από αυτό το στάδιο και μπορεί να σας παρηγορήσει, αφήστε το σπίτι και την τάξη σε δεύτερη μοίρα και ασχοληθείτε αποκλειστικά με την φροντίδα του μωρού σας. Αν πάλι νιώθετε ιδιαίτερα έντονα αρνητικά συναισθήματα, μιλήστε με τον γυναικολόγο και την μαία σας. Αν το κρίνουν απαραίτητο θα σας προτείνουν να μιλήσετε με κάποιον ειδικό. Μην ξεχνάτε... για όλα υπάρχει λύση. Εγώ σας εύχομαι δύναμη και κουράγιο. Να χαίρεστε το μωρό σας και να σκέφτεστε αισιόδοξα! Όλα θα πάνε καλά!

Μητρότητα: Άλλο θεωρία και άλλο πράξη!

Η μητρότητα στην θεωρία και στην πράξη!

Σαν φοιτήτρια, έμαθα πολλές τεχνικές και θεωρίες διαπαιδαγώγησης και ανατροφής των παιδιών. Πίστευα τότε, πως ακολουθώντας τις γραφές, δεν θα αντιμετώπιζα κανένα απολύτως πρόβλημα συμπεριφοράς των παιδιών μου ή δυσκολίες στην καθημερινότητα μου μαζί τους. Κάποιες φορές μάλιστα απορούσα με φίλες ή συγγενείς μου που παραπονευόντουσαν διαρκώς και δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με τα παιδιά τους. Κάτι δεν κάνουν σωστά σκεφτόμουνα και τους αράδιαζα μια σειρά από θεωρίες και στρατηγικές αντιμετώπισης των προβλημάτων τους. 

Τα είχα όλα τακτοποιημένα στο μυαλουδάκι μου και δεν ανησυχούσα για τίποτα, μέχρι την στιγμή που γύρισα σπίτι με ένα τόσο δα μικρό ανθρωπάκι που ήταν πλήρως εξαρτημένο από μένα. Τότε, και για πρώτη φορά, άρχισα να καταλαβαίνω πως υπάρχει ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ θεωρίας και πράξης της μητρότητας. Όλα ήταν τόσο μπερδεμένα μέσα μου. Στο μαιευτήριο δεν είχα συνειδητοποιήσει τι με περίμενε. Έκανα σχέδια για το μέλλον και ένιωθα απίστευτη ευτυχία και πληρότητα. Λογικό, αφού εκεί μου έφερναν το μωρό μου μόνο για να το ταΐσω, καθαρό και αλλαγμένο. Κοιμόμουν, έτρωγα, έβλεπε φίλους και συγγενείς, άνοιγα δώρα, όλα ήταν τόσο ιδανικά και μαγικά. Ωστόσο, σύντομα ξύπνησα σε μια πραγματικότητα "λίγο" διαφορετική. 

Τίποτα απ' όσα είχα διαβάσει και μάθει, δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω στην πράξη. Το μωρό μου ξύπναγε κάθε τρεις ώρες, και όταν κοιμόταν, δεν υπήρχε χρόνος για να ξεκουραστώ. Βλέπετε εγώ δεν είχα, και δεν έχω βοήθεια από γιαγιάδες και νταντάδες πρώτων βοηθειών. Αυτό όπως καταλαβαίνετε έκανε λιγάκι δύσκολη την καθημερινότητα μου. Εκτός από τις ανάγκες του μπέμπη μου, είχα να φροντίσω το σπίτι, να μαγειρέψω, να κάνω ένα μπάνιο κάποια στιγμή, έστω και τα μεσάνυχτα, να δω λίγο τον άντρα μου και... Πραγματικά απορώ με όσους προτείνουν στις νέες μητέρες να ξεκουράζονται κάθε φορά που το μωρό θα κοιμάται... Πως είναι δυνατόν αυτό; Ποιος θα ασχοληθεί με την αποστείρωση, με την καθαριότητα, με το σίδερο, με το μαγείρεμα;  Νομίζω πως αυτές οι απόψεις προορίζονται για τις "τυχερές" που έχουν την μαμά και την πεθερά τους 24 ώρες το 24ωρο στο σπίτι και μια γυναίκα που βοηθάει σε όσα εκείνες δεν προλαβαίνουν. Στο πραγματικό κόσμο, οι περισσότερες νέες μητέρες αν είναι τυχερές, έχουν την συμπαράσταση και την βοήθεια μόνο του συντρόφου τους. Θυμάμαι κάποιες νύχτες που δεν είχα κουράγιο ούτε να σηκωθώ για να ταΐσω το μωρό. Όσο τον θήλαζα, αυτό ήταν βέβαια αποκλειστικά δική μου δουλειά, ακόμα όμως και όταν άρχισε να πίνει σκόνη, ξύπναγα έστω κι αν ο σύζυγος μου έκανε ότι μπορούσε για να βοηθήσει. Τα μωρά βλέπετε θέλουν την μητέρα τους. 

Ο εαυτός μου πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Με την πιτζάμα και τα μαλλιά πιασμένα περιφερόμουν για μήνες σαν την άδικη κατάρα από το παιδικό στο υπνοδωμάτιο μου και τούμπαλιν. Ευτυχώς που άρχισα δουλειά μόλις ο μικρός μου έγινε 5 μηνών κάτι που με ανάγκασε να ασχοληθώ ξανά με τον εαυτό μου και την εξωτερική μου εμφάνιση. 

Παρόλα αυτά, ακόμα και τώρα που έχω δυο υπέροχα παιδάκια και έχουν πια ξεπεταχτεί, η θεωρία και η πράξη απέχουν. Η καθημερινότητα δεν χωράει όσα χρειάζεται να γίνουν, οι ανάγκες των παιδιών δεν σταματάνε ποτέ, ο χρόνος για μένα, τον σύντροφο μου, τους φίλους μου είναι μια πολυτέλεια που συνήθως δεν υπάρχει χρόνος για να απολαύσω. Νευριάζω συχνά που δεν βρίσκω κάποιο κενό για να κάνω μπάνιο, να φτιάξω τα μαλλιά μου, να βάψω τα νύχια μου, να δω ένα σίριαλ στην τηλεόραση, να συναντήσω μια φίλη που κοντεύω να ξεχάσω πως είναι. Στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να φύγω ένα διήμερο χωρίς παιδιά, να περάσω μια Κυριακή όπως παλιά που σταματούσε ο χρόνος κι εγώ χουχούλιαζα στον καναπέ μου και κανείς δεν με ανάγκαζε να σηκωθώ. Μου λείπουν οι μέρες που ξύπναγα με ξυπνητήρι και όχι από το κλάμα της μικρής ή τις φωνές του γιου μου, τα σαββατόβραδα που έβγαινα και δεν σκεφτόμουνα την ώρα που θα γυρίσω. 

Στην θεωρία, όλοι μπορούμε να είμαστε ιδανικοί γονείς. Στην πράξη όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Κάποιες φορές δεν αντέχεις να ασκήσεις την πειθαρχία που θα ήθελες, να είσαι ήρεμος μαζί τους, να έχεις διάθεση για παιχνίδι και γέλια. Κάποιες στιγμές θέλεις την ησυχία σου και δεν υπάρχουν οι αντοχές για να τα διαπαιδαγωγήσεις όπως θα ήθελες, όπως γράφουν και προτείνουν οι ειδικοί. Κάποιες μέρες, θέλεις χρόνο και χώρο για σένα και εκεί δεν χωράει η τάξη και η ηρεμία που θα ήθελες να τους προσφέρεις. Πνίγεσαι μέσα στην ρουτίνα και αναπολείς λίγη από την ξενοιασιά και τις προσωπικές στιγμές που ζούσες με τον σύντροφο σου προ παιδιών. Όλα αυτές οι σκέψεις είναι απόλυτα φυσιολογικές, και δεν χρειάζεται να νιώθετε ενοχικά επειδή τις κάνετε. Κάθε άλλο. Είστε γονείς που χωρίς βοήθεια προσπαθείτε να μεγαλώσετε τα παιδιά σας και πάνω απ'όλα άνθρωποι που έχουν ανάγκες και δικά τους "θέλω". Δεν αλλάζει αυτό επειδή γίνατε γονείς. Όσο κι αν θέλουμε να τα συνδυάσουμε όλα, όσο ιδανικό κι αν θα ήταν αυτό, συχνά δεν είναι εφικτό κι εκεί πρέπει να σταθούμε. Όχι να παραδοθούμε και να πούμε "αντίο ζωή", απλά να είμαστε ρεαλιστές. Χωρίς βοήθεια από συγγενείς και φίλους ή δίχως την οικονομική άνεση που αγοράζει λίγο προσωπικό χρόνο για μας, τα πράγματα είναι δύσκολα. Ας πούμε απλά ότι γεννηθήκαμε για τα δύσκολα και πως κι εμείς, όπως τόσοι άλλοι, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο θα τα βγάλουμε πέρα στο τέλος. Άλλωστε είμαι σίγουρη πως όπως κι αν νιώθουμε κάποιες στιγμές της ημέρας, θα μπορούσαμε να ζήσουμε την τρέλα της βρεφικής και παιδικής ηλικίας των παιδιών μας εκατομμύρια φορές αν χρειαζόταν...