Οι ρόλοι των δυο φύλλων αναφορικά στις καθημερινές δουλειές του σπιτιού

Η συμμετοχή των ανδρών στις υποχρεώσεις του σπιτιού: Πραγματικότητα ή ουτοπία;

Ύστερα από δεκαετίες αγώνων των γυναικών για ισότητα, τι έχει αλήθεια αλλάξει στο «μοίρασμα» των ρόλων, μεταξύ των μοντέρνων ζευγαριών; Το μοντέλο του «νέου συζύγου και πατέρα», είναι πραγματικότητα ή θεωρητική κατασκευή; Αποστερήθηκαν οι άνδρες τον παραδοσιακό τους ρόλο ή ζούμε στην εποχή της «σούπερ γυναίκας» που, ένα εικοσιτετράωρο δεν της είναι αρκετό για να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της ως σύζυγος και εργαζόμενη μητέρα; Υπάρχει ελπίδα για την ενεργή συμμετοχή του ανδρικού φύλου στις υποχρεώσεις του σπιτιού;

Δεν χωράει αμφιβολία…οι ρόλοι των ανδρών και των γυναικών έχουν διαφοροποιηθεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες και, σύμφωνα με το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, το 45% του γυναικείου πληθυσμού εργάζεται. Φαίνεται πως οι φεμινιστικές εκστρατείας τάραξαν λιγάκι τα λιμνάζοντα νερά της παλιάς πατριαρχικής κοινωνίας… Στην αυγή του 21^ου αιώνα, ένα σημαντικό ποσοστό γυναικών, έχει αποκτήσει φωνή και άποψη, έχει καριέρα, οικονομική ανεξαρτησία, και την δυνατότητα να κάνει επιλογές και να παίρνει αποφάσεις. Με άλλα λόγια, φαίνεται πως οι γυναίκες σήμερα αντιμετωπίζονται από την κοινωνία και τον ανδρικό πληθυσμό (τουλάχιστον λεκτικά) ως «ισότιμα» μέλη και επιβιώνουν κοντά στα πλάσματα που δημιούργησε πρώτα ο Θεός. Ωστόσο, οι παραδοσιακές αξίες παραμένουν, σε μεγάλο βαθμό, ισχυρές, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Το σχήμα εδώ είναι λιγάκι οξύμωρο. Από την μια έχουμε την «λεκτική» τοποθέτηση των ανδρών που δηλώνουν ότι, εκτιμούν την συμβολή της γυναίκας στην συντήρηση της οικογένειας και συμμετέχουν στις υποχρεώσεις του σπιτιού από την στιγμή που η σύζυγος τους εργάζεται, και από την άλλη, μια πραγματικότητα που διαψεύδει αυτήν τους την συμμετοχή.

Η κοινωνικοποίηση του άντρα!

Είμαι δέκα-πέντε χρόνια παντρεμένη και έχω τρία παιδιά. Παρόλο που τα πρώτα χρόνια του γάμου ήμουν πραγματικά ευτυχισμένη και προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου πως μπορώ να τα προλάβω όλα και να έχω και τον χρόνο που χρειάζομαι για τον εαυτό μου, κάποια στιγμή κατάλαβα πως αυτό ήταν αδύνατον. Δουλεύω οκτώ ώρες την ημέρα και όταν επιστρέφω σπίτι πρέπει να βρω την ενέργεια για να μπω στον ρόλο της μητέρας, συζύγου και νοικοκυράς. Να μαγειρέψω, να βάλω πλυντήριο, να καθαρίσω το σπίτι, να διαβάσω τα παιδιά, να τα βάλω για ύπνο και πάλι από την αρχή. Παρόλο που ο σύζυγος μου υποστηρίζει πως κάνει ότι μπορεί (και αυτό δυστυχώς περιορίζεται στο να κατεβάσει τα σκουπίδια όταν φεύγει το πρωί για την δουλεία ή να πάει το σκύλο μια βόλτα), καταβάθος ξέρω πως με καταλαβαίνει αλλά… η ανδρική του ταυτότητα δεν του επιτρέπει να αφιερώσει περισσότερο χρόνο σε οτιδήποτε έμαθε να θεωρεί, «γυναικεία υπόθεση». Πραγματικά, δεν αντέχω άλλο. (Ιωάννα, 40 χρονών).

Η Ιωάννα, όπως και πολλές άλλες γυναίκες ζει μια πραγματικότητα που αναγκάζεται να αποδεχθεί γιατί γνωρίζει πως η συμμετοχή των ανδρών στις υποχρεώσεις του σπιτιού δυστυχώς περιορίζεται μόνο στα λόγια. Αναρωτηθήκατε όμως ποτέ, που μπορεί να οφείλετε αυτό το φαινόμενο; Το ότι δηλαδή, ενώ όλο και περισσότεροι άντρες εκφράζουν θετικές απόψεις για την γυναικεία απασχόληση εκτός σπιτιού και την επιθυμία τους να συμμετέχουν στις εργασίες του νοικοκυριού, παραμένουν σε θεωρητικό επίπεδο; Η απάντηση βρίσκεται βέβαια στην ίδια την κοινωνικοποίηση του ανδρικού φύλου και στους ρόλους που μαθαίνει να μιμείται καθώς μεγαλώνει. Έτσι, τα αγόρια, καλούνται να ταυτιστούν με την παραγωγικότητα και την απόκτηση χρήματος και δύναμης. Δηλαδή, με το αντρικό πρότυπο του «κουβαλητή» του σπιτιού, που τον θέλει μακριά από την κουζίνα και το άλλαγμα των μωρών. Ακόμα λοιπόν και αν διατυμπανίζουν την συμμετοχή τους στις υποχρεώσεις του σπιτιού και αποδέχονται την απασχόληση της γυναίκας εκτός σπιτιού, στην πραγματικότητα δεν είναι έτοιμοι αλλά ούτε και διατεθειμένοι να παραδώσουν τόσο εύκολα τα όπλα.

Δυστυχώς, όσο απαισιόδοξο κι αν ακούγεται αυτό, όσο θα υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε οικογένειες που επιβραβεύουν τους κλισέ για τα δύο φύλα ρόλους, η ουσιαστική ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών, θα αποτελεί ένα θαυμάσιο δημιούργημα της φαντασίας μας.

Η «σούπερ γυναίκα»!

Η Αλεξάνδρα είναι μια από τις χιλιάδες γυναίκες που εργάζεται εντός και εκτός σπιτιού. Οι υποχρεώσεις της είναι τόσες πολλές που συχνά παραπονιέται πως δεν έχει ποτέ ελεύθερο χρόνο και καμιά βοήθεια από τον σύζυγο της. «Όλα περνάνε από τα χέρια μου» δηλώνει, και «αυτό με κουράζει απίστευτα κυρίως γιατί θα μπορούσε, αν ήθελε, να αφιερώσει λίγο από τον χρόνο του στις δουλείες του σπιτιού ή στα παιδιά».

Δυστυχώς, στα ζευγάρια που εργάζονται και οι δυο σύντροφοι διαπιστώνεται πως οι άντρες αφιερώνουν στα παιδιά τους το μισό χρόνο από τις εργαζόμενες συζύγους τους και ξοδεύουν κατά μέσο όρο το 25% του χρόνου που αφιερώνουν οι γυναίκες για τις δουλείες του σπιτιού. Όπως φαίνεται λοιπόν, η «σούπερ γυναίκα» είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο, με διεύθυνση και ΑΦΜ που ζει μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από αυτήν που οραματίστηκαν τα φεμινιστικά κινήματα.

Θέλω βοήθεια αλλά…πώς να του την ζητήσω;

Βρίσκεται μήπως αντιμέτωπες με το ερώτημα που απασχολεί τις περισσότερες γυναίκες; Θέλετε δηλαδή την βοήθεια του συζύγου σας αλλά δεν ξέρετε πώς να του την ζητήσετε; Απογοητεύεστε και εξοργίζεστε μέσα στην κουραστική σας καθημερινότητα γιατί νιώθετε πως δεν έχετε την συμπαράσταση και την κατανόηση του;

Παρόλο που οι δομές της κοινωνίας και η ίδια η ανατροφή του ανδρικού φύλου, καθιστά δύσκολη την συμμετοχή των ανδρών σε οτιδήποτε θεωρείτε γυναικεία υπόθεση και απειλεί την δύναμη και την ισχύ που έμαθαν να απολαμβάνουν, υπάρχουν πάντα τρόποι με τους οποίους, η συμβολή του συζύγου στις υποχρεώσεις του σπιτιού μπορεί να ξεφύγει από τις κλισέ αρμοδιότητες των δυο φύλλων και να ταυτιστεί με την αγάπη και την κατανόηση που εδρεύει στην συντροφική τους σχέση.

• Μάθετε να ζητάτε. Αν συνειδητοποιήσετε το πόσο πολύ διαφέρουν τα δυο φύλα στον τρόπο που επικοινωνούν και σκέφτονται, έχετε πραγματικά πολλές πιθανότητες να απολαύσετε την συμπαράσταση του συντρόφου σας στις καθημερινές σας υποχρεώσεις που κατά κόρον βαραίνουν τις δικές σας πλάτες. Δηλαδή, ενώ οι γυναίκες διαισθάνονται τις ανάγκες των άλλων και σπεύδουν να τους τις καλύψουν πριν καν τους ζητηθεί, προσφέροντας την βοήθεια και την υποστήριξη τους, οι άντρες βοηθάνε μόνο όταν τους το ζητήσετε. Μιλήστε τους λοιπόν ανοιχτά για την βοήθεια που χρειάζεστε.

• Αποφύγετε τον απαιτητικό τόνο στην φωνή σας όσο κουρασμένη ή εκνευρισμένη κι αν είστε. Όταν ο σύζυγος σας αισθάνεται, ότι η στάση σας είναι απαιτητική και εχθρική, νιώθει ότι δεν προσφέρει αρκετά, ότι δεν τον αγαπάτε και ότι δεν τον εκτιμάτε. Η τάση του τότε, είναι να βοηθήσει ακόμα λιγότερο, μέχρι την στιγμή που θα διαπιστώσει ότι εκτιμάτε αυτό που προσφέρει.

• Μην του ζητάτε κάτι που ετοιμάζεται ήδη να κάνει, όπως για παράδειγμα «μπορείς να καθαρίσεις το τζάκι», γιατί σε αυτήν την περίπτωση, θα αισθανθεί ότι του λέτε τι πρέπει να κάνει και θα αντιδράσει.

• Δεν χρειάζεται να απολογείστε και να του εξηγείται με πολλές λεπτομέρειες τους λόγους για τους οποίους ζητάτε την βοήθεια του. Να είστε σύντομες. Όσες περισσότερες εξηγήσεις του δίνεται, τόσο εκείνος θα αντιστέκεται γιατί θα νιώθει πως αφενός δεν πιστεύετε πως θέλει να σας βοηθήσει και αφετέρου πως δεν είναι ελεύθερος να προσφέρει την βοήθεια του με τον τρόπο που θα επιλέξει ο ίδιος.

• Φροντίστε, όταν του ζητάτε κάτι, να το κάνετε με άμεσο και όχι έμμεσο τρόπο. Μη ξεκάθαρο μήνυμα, είναι μήνυμα που δεν φτάνει ποτέ στον προορισμό του.

• Αποφεύγετε το «θα μπορούσες» ή «μπορείς». Για παράδειγμα, η πρόταση «θα μπορούσες να ταΐσεις το μωρό» είναι απλός μια ερώτηση, ενώ η πρόταση «θα ήθελες να ταΐσεις το μωρό» είναι προτροπή για βοήθεια. Οι άντρες γενικά απωθούνται από τις έμμεσες διατυπώσεις, γι’ αυτό θα ήταν χρήσιμο την επόμενη φορά που θα χρειάζεστε την βοήθεια του συζύγου σας, να χρησιμοποιήσετε τις σωστές λέξεις.

• Δείξτε του ότι τον αγαπάτε και τον εκτιμάτε για όσα προσφέρει στο σπίτι και ότι δεν τον κριτικάρεται για κάθε τι που δεν μπορεί ή δεν θέλει να κάνει. Έρευνες αποδεικνύουν πως όταν ο άντρας αισθάνεται ότι τον αποδέχεστε γι’ αυτό που είναι και προσφέρει στην οικογένεια, είναι πολύ πιο πρόθυμος να πει «ναι» σε κάποια σας προτροπή για βοήθεια όταν έχει την δυνατότητα να πει και «όχι» (χωρίς να τον επιπλήξετε για την άρνηση του).

Αν μάθετε να ζητάτε βοήθεια με τον σωστό τρόπο, οι σχέσεις σας με τον σύντροφο σας θα βελτιωθούν σημαντικά και η καθημερινότητα σας πιθανότατα να αλλάξει αισθητά. Ίσως μάλιστα βρείτε και το χρόνο για εκείνα τα μαθήματα χορού, που σκέφτεστε εδώ και δυο χρόνια αλλά ποτέ δεν καταφέρατε να παρακολουθήσετε. Βέβαια, το αμάλγαμα των κοινωνικών δομών και πεποιθήσεων, η νοοτροπία που κληροδοτείτε από γενιά σε γενιά, η ίδια η ανατροφή των παιδιών και η μητρική φύση της γυναίκας, καθιστούν αδύνατη την πραγματική και ουσιαστική ισότητα των δύο φύλων. Ο λεγόμενος «υποχρεωτικός αλτρουισμός» των γυναικών και οι «διπλό-βάρδιες» θα αποτελούν την πραγματικότητα πολλών μελλοντικών γενεών. Ωστόσο, εμείς σας προτείναμε κάποιους τρόπους με τους οποίους η σούπερ γυναίκα μπορεί τουλάχιστον να πάψει να νιώθει αβοήθητη και πελαγωμένη μέσα σε μια κοινωνία «λεκτικής» ισότητας.

Παιδί και κοινωνία

Μια κοινωνία με χαμηλή ανοχή στην παιδικότητα!

Το να μεγαλώνει κανείς ένα παιδί, είναι ίσως από τα πιο δύσκολα πράγματα στον κόσμο, ειδικά όταν αυτός ο κόσμος, δεν αποδέχεται το μεγαλείο της ‘παιδικότητας’.

Φαντάζομαι πως θα σας έχει συμβεί να συναντήσετε ενοχλημένους καταναλωτές στους διαδρόμους καταστημάτων και εκνευρισμένους συνεπιβάτες που σας κοιτούν γεμάτοι αγανάκτηση… αναρωτηθήκατε αλήθεια ποτέ τι μπορεί να είναι αυτό που πυροδοτεί την ψυχική τους αναστάτωση όταν τυγχάνει να συνοδεύεστε από το πιτσιρίκι σας; Φαντάζομαι πως ναι!

Τα παιδιά δεν μεγαλώνουν από την μια μέρα στην άλλη…αντιθέτως, στην πορεία τους προς την ωρίμανση, περνάνε από αρκετά αναπτυξιακά στάδια που τα σηματοδοτούν νοήσεις και συμπεριφορές ανάλογες προς την ηλικία, την ιδιοσυγκρασία και την επίδραση που έχει πάνω τους το κοινωνικό και το φυσικό τους περιβάλλον. Κατά την διάρκεια λοιπόν της βρεφικής και παιδικής ηλικίας, της γνωριμίας και προσαρμογής τους δηλαδή με τα πράγματα που απαρτίζουν τον κόσμο γύρω τους, μαθαίνουν, εξερευνούν, μιμούνται και αμφιταλαντεύονται διαρκώς, για να επιλέξουν τελικά, λίγο πριν από την ενηλικίωση τους, ότι ταιριάζει περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία τους. Ο δρόμος όμως είναι μακρύς και δύσβατος… η αλληλεπίδραση γονέα – παιδιού, το περιβάλλον, η προσωπικότητα του, η γενετική του προδιάθεση και η διαπαιδαγώγηση που θα λάβει, είναι μερικοί μόνο από τους παράγοντες που επηρεάζουν την ψυχοσύνθεση του νέου αυτού ατόμου…του παιδιού σας!

Παρόλο που εσείς, ως συνειδητοποιημένοι και υπεύθυνοι γονείς, έχετε όλη την υπομονή, την όρεξη και την διάθεση, να αφοσιωθείτε στην ανατροφή και πειθάρχηση του παιδιού σας, κάποιες φορές, ακόμα και όταν όλα δείχνουν πως τα καταφέρνετε μια χαρά, ‘η κοινωνία’, δεν θα είναι αρκετά επιεικής μαζί σας. Εκνευρισμένα βλέμματα, αγανακτισμένοι συνεπιβάτες, έλλειψη μέριμνας σε κοινόχρηστους χώρους και αίθουσες διασκέδασης, θα σας θυμίζουν πάντα, πως υπάρχει μια μειονότητα ανθρώπων και κρατικών μηχανισμών που δεν αποδέχεται την ύπαρξη και την έκφραση της παιδικότητας.

Να βγει κανείς ή να μη βγει; Ιδού η απορία!

Το οργανώσατε. Θα αφήσετε το πιτσιρίκι σας με την γιαγιά, αυτό το ένα βράδυ του μήνα που αποφασίσατε να πάτε σινεμά ή για φαγητό με τον σύντροφο σας. Τι γίνεται όμως με τον καφέ που κανονίσατε να πιείτε με την κολλητή σας αλλά δεν υπάρχει κανείς να σας κρατήσει για λίγο το παιδί; Αναβάλετε για άλλη μια φορά την έξοδο σας ή το παίρνετε μαζί και προσπαθείτε να καθησυχάσετε τον εαυτό σας ότι όλα θα πάνε καλά; Και τα ενοχλημένα βλέμματα των γύρω σας; Αυτά πως θα τα χειριστείτε;

Σίγουρα υπάρχουν χώροι που δεν ενδείκνυνται για μικρά παιδιά ωστόσο, ακόμα και κάποιοι που μπορούν να τα αφομοιώσουν, δεν τα καλοδέχονται όχι γιατί τα έχετε κακομάθει και είναι πια τόσο ενοχλητικά αλλά γιατί, δυστυχώς, αρκετοί άνθρωποι ανάμεσα μας δεν μπορούν να συνυπάρξουν με πιτσιρίκια που συμπεριφέρονται ανάλογα με την ηλικία τους. Τους ενοχλεί η φωνή τους, ο ήχος του παιχνιδιού που πήρατε μαζί από το σπίτι για να τα κρατήσετε απασχολημένα, ο τρόπος που τρώνε, που απαιτούν, που παίζουν, που γελάνε. Τι κρύβεται όμως πραγματικά πίσω από αυτήν την χαμηλή ανοχή στην παιδικότητα κάποιον ανθρώπων; Θέλουν την ησυχία τους ή μήπως αυτό που επιδιώκουν είναι να αποφύγουν τα βαθύτερα συναισθήματα τους και έτσι οχυρώνονται πίσω από μια ρηχή και επουσιώδη πραγματικότητα;

Το μόνο σίγουρο είναι πως όσο πειθαρχημένο κι αν είναι το πιτσιρίκι σας, δεν παύει να είναι παιδί και αυτόματα, να προκαλεί την αγανάκτηση και τον εκνευρισμό κάποιων που συνειδητά ή όχι, τα βρίσκουν κουραστικά και ενοχλητικά. Μην νιώθετε λοιπόν ενοχές και αμφιβολίες για τις μεθόδους διαπαιδαγώγησης του. Όσο καλά κι αν κάνετε την δουλειά σας, πάντα θα υπάρχουν κάποια βλέμματα που θα σας καθηλώνουν και θα σας προκαλούν αισθήματα ντροπής και αμηχανίας… εμείς σας προτείνουμε να απαντήσετε με αδιαφορία και προσήλωση σε ότι είναι πιο σημαντικό για σας… και εννοούμε βέβαια το παιδί σας και την υγιή ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη!

«Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που ταξίδεψα αεροπορικώς με την κόρη μου, 13 μηνών τότε. Ήταν αρκετά ανήσυχη και παρόλο που είχα πάρει μαζί μου τα αγαπημένα της παιχνίδια και τις λιχουδιές που λατρεύει, δεν κατάφερα να την κρατήσω στην θέση της για περισσότερο από τριάντα λεπτά. Ήθελε να εξερευνήσει τον χώρο και να προσεγγίσει τους υπόλοιπους επιβάτες, να παίξει με τα άλλα παιδάκια που βρίσκονταν στην ίδια πτήση, και να ικανοποιήσει την περιέργεια της για οτιδήποτε υπήρχε γύρω της και μέσα στο μυαλουδάκι σας. Η κυρία που καθόταν δίπλα μας, με κοίταζε με ένα βλέμμα γεμάτο απορία και οργή καθ’ όλη την διάρκεια της πτήσης. Όταν πια προσγειωθήκαμε γύρισε και μου είπε ‘ήθελα να ήξερα τι τα κάνετε αφού δεν μπορείτε να τα μεγαλώσετε. Αυτό δεν είναι παιδί, είναι διάολος’. Αισθάνθηκα απίστευτη ντροπή και αμηχανία» (Στέλλα, Θεσσαλονίκη).

Οδηγός επιβίωσης για γονείς!

Δεν χρειάζεται να το φυλακίσετε επειδή μεγαλώνει σε μια κοινωνία, όπως τόσες άλλες, που έχει χαμηλή ανοχή στην παιδική ηλικία και τα καμώματα της. Αντιθέτως, μην χάνετε ευκαιρίες, αφενός να περάσετε χρόνο μαζί του και αφετέρου να συμβάλλεται στην ανάπτυξη και ενίσχυση της υγιής κοινωνικής του συμπεριφοράς. Πως θα το πετύχετε αυτό; Με μεθοδικότητα και υπομονή όπως πάντα! Εμείς συγκεντρώσαμε για σας κάποιες ιδιαίτερα χρήσιμες συμβουλές που θα σας βοηθήσουν να επιβιώσετε εκεί έξω…μαζί με το πιτσιρίκι σας!

1. Δεν είπε κανείς ότι είναι εύκολο να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας κάθε φορά που το πιτσιρίκι σας συμπεριφέρεται ανάρμοστα σε έναν δημόσιο χώρο (σκαλίζει την μύτη του ή μασάει με το στόμα του ανοιχτό). Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι κατά την διάρκεια της βρεφικής και παιδικής ηλικίας το παιδί δεν είναι σε θέση, νοητικά πάντα, να συλλάβει το ανάρμοστο της πράξης του. Έχοντας αυτό στο μυαλό σας, προσπαθήστε να μην εκλάβετε την συμπεριφορά του ως το αποτέλεσμα κακής διαπαιδαγώγησης. Αντίθετα, καρπωθείτε την ευκαιρία για να του εμφυσήσετε το νόημα και την σπουδαιότητα των καλών τρόπων συμπεριφοράς. Με καθοδήγηση, διάσπαση και παράβλεψη θα πετύχετε τον στόχο σας!

2. Τα κηρύγματα δεν είναι ποτέ αποτελεσματικά…αντιθέτως μάλιστα ιδιαίτερα βαρετά για τα παιδιά που το μόνο που θέλουν είναι να παίξουν και να εξερευνήσουν τον κόσμο γύρω τους. Αν πιστεύετε πως μεγαλώνετε ένα ‘δύσκολο’ παιδί που συχνά συμπεριφέρεται με ανάρμοστο τρόπο δημόσια, αντί να το περιορίσετε ή να κριτικάρετε την συμπεριφορά του, εξηγήστε του με απλά και λίγα λόγια τα πως και τα γιατί της υγιής κοινωνικής συμπεριφοράς.

3. Διασπάστε την προσοχή του κάθε φορά που συνειδητοποιείτε πως παρεκτρέπεται προκαλώντας την δυσαρέσκεια των γύρω σας. Μήπως ήρθε η ώρα να ζωγραφίσει κάτι για την μαμά; Να παίξει ίσως με το αγαπημένο του παιχνίδι που πήραμε μαζί από το σπίτι για τις δύσκολες αυτές ώρες; Ή μήπως να ασχοληθείτε λίγο μαζί του δείχνοντας του πως τίποτα και κανείς δεν είναι πιο σημαντικό από το ίδιο;

4. Η παιδική ηλικία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ‘μίμηση’. Εκμεταλλευτείτε λοιπόν αυτό το γεγονός δίνοντας του το καλό παράδειγμα, τόσο εντός όσο και εκτός σπιτιού.

5. Επικεντρώστε την προσοχή σας πάνω του όταν συμπεριφέρεται με αποδεκτούς τρόπους γιατί έτσι, αφενός ενισχύεται την αυτοπεποίθηση του και αφετέρου, συμβάλλεται στην εδραίωση της υγιής συμπεριφοράς του!

6. Μην ξεχνάτε το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται. Μήπως έχετε παράλογες απαιτήσεις από ένα παιδάκι μόλις ενάμιση ετών;

7. Οι ‘καλοί τρόποι’ μαθαίνονται, δεν κληρονομούνται. Χρησιμοποιείστε λογοτεχνικό υλικό, τον εαυτό σας ως παράδειγμα, διάλογο και υπομονή για να του εμφυσήσετε βασικές αρχές μιας κοινωνικά αποδεκτής δημόσιας συμπεριφοράς.

8. Ακόμα κι αν το πιτσιρίκι σας είναι ένας ‘άγγελος’, υπάρχουν μέρη που προορίζονται μόνο για την συνεύρεση ενηλίκων (όπως το σινεμά, ένα μπαράκι, ή ένα ρομαντικό εστιατόριο). Αναλογιστείτε λοιπόν το ‘που’ θα το πάρετε μαζί, αν θέλετε να αποφύγετε βλέμματα και σχόλια ατόμων που νιώθουν πραγματικά ενοχλημένα από την παρουσία του παιδιού σας. Μπορεί να ήσασταν εσείς στην θέση τους, μην το ξεχνάτε.

9. Τα παιδιά δελεάζονται εύκολα και πειθαρχούν όταν τα όρια που βάζετε είναι αυστηρά προκαθορισμένα και δεν ενδέχεται να τροποποιηθούν με παρακάλια και κλάματα. Αν για παράδειγμα θέλει να σας συνοδεύσει στο σούπερ μάρκετ ή στο κομμωτήριο θέστε τους όρους και τα όρια εκ των προτέρων και πάρτε το μαζί σας. Η επιβράβευση της αποδεκτής συμπεριφοράς του στους δημόσιους αυτούς χώρους είναι μάθημα κοινωνικής διαπαιδαγώγησης που πρέπει να λάβει…εκεί έξω, όχι εικονικά!

Υπάρχουν κάποιοι που λατρεύουν και διασκεδάζουν με τα παιδιά και κάποιοι άλλοι που αντιπαθούν την αγνότητα και την παιδικότητα που τα περιβάλλει. Έτσι δεν γίνεται πάντα και με όλα τα πράγματα; Τα γιατί και τα πως της ψυχοσύνθεσης αυτών των ανθρώπων δεν μας ενδιαφέρουν εδώ, ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη την ύπαρξη αυτής της μειονότητας, σας καθιστούμε προετοιμασμένους για ότι υπάρχει εκεί έξω…μια κοινωνία, που από την μια μεριά στηρίζει τις ελπίδες της στα σημερινά παιδιά και που από μια άλλη, αδυνατεί να αποδεχθεί την παιδικότητα τους.

Όσο σκληρά κι αν προσπαθήσετε, θα υπάρξουν φορές που το πιτσιρίκι σας θα ταράξει την ηρεμία κάποιου, θα αηδιάσει κάποιον άλλο, θα εκνευρίσει ίσως τους γύρω του. Και τι με αυτό; Το ότι είναι παιδί αρκεί για να εξηγήσει και να δικαιολογήσει την ‘ανάρμοστη’ και ‘ενοχλητική’ του συμπεριφορά. Άλλωστε, ο σεβασμός σας προς του άλλους δεν καταρρίπτεται επειδή το πιτσιρίκι σας έβαλε ξαφνικά τις φωνές ή άρχισε να φτύνει το φαγητό του. Το έργο σας σαν γονέας είναι να του μάθετε πως αυτή η συμπεριφορά είναι ανάρμοστη, για να το κάνετε όμως αυτό, πρέπει πρώτα να σας δοθεί η ευκαιρία… να εκφράσει δηλαδή μια ανάρμοστη συμπεριφορά!

Μέχρι να μεγαλώσει, να ωριμάσει, να διαλέξει και να επιλέξει εσείς εστιάστε την προσοχή σας στην σωστή του διαπαιδαγώγηση και αγνοήστε τα βλέμματα και τα σχόλια των γύρω σας. Άλλωστε, αν η παιδικότητα αναστατώνει κάποιους δεν φταίτε εσείς γι’ αυτό. Απλά, αυτοί οι άνθρωποι, αδυνατούν να αποδεχθούν πως τα παιδιά δεν είναι, ούτε θα γίνουν ποτέ, μικρογραφίες ενηλίκων.

Ρατσισμός

Όχι στον ρατσισμό! 

Δεν μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος...

"Δεν μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος όταν οι άλλοι κοιμούνται δίπλα σ'ένα μαγκάλι!"

Σήμερα, στην Ελλάδα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι στερούνται το δικαίωμα να ζουν σ’ ένα ζεστό σπίτι. 
Οι τέσσερις στους δέκα επιβιώνουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι έξι στους δέκα είναι ενεργειακά φτωχοί. 
Και οι οκτώ στους δέκα χρησιμοποιούν λιγότερη θέρμανση απ’ όση έχουν ανάγκη. 

Σήμερα, στην Ελλάδα, κεντρική θέρμανση χρησιμοποιούν οι μισοί απ’ όσους χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν. 
Όλο και περισσότεροι, προσπαθούν απελπισμένα να ζεσταθούν με ακατάλληλα και επικίνδυνα μέσα. 

Σήμερα, στην Ελλάδα, η φτώχεια απειλεί τη ζωή. 
Και μερικές φορές, σκοτώνει. Μέσα στον ύπνο.

Δεν μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος, όταν άλλοι κοιμούνται γύρω από ένα μαγκάλι.

Με αφορμή το σκίτσο του Δ. Χαντζόπουλου, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου δημιούργησε το βίντεο:

http://www.hlhr.gr/index.php?MDL=pages&SiteID=1010

Αξίζει να το δείτε όλοι!

Ανεργία

Ένας άνεργος άνθρωπος: ο διπλανός σου!

Η κατάσταση της χώρας μας, οδηγεί καθημερινά όλο και περισσότερους ανθρώπους στην μάστιγα που ονομάζεται "ανεργία". Απολύσεις, εφεδρείες, αποζημιώσεις στην καλύτερη των περιπτώσεων και ο καθένας στο σπίτι του...στην μοναξιά του και στο άγχος του, για ένα αβέβαιο αύριο για τον ίδιο και την οικογένεια του. Παρόλο που οι νεότεροι έχουν ίσως την πολυτέλεια να ψάξουν με την ησυχία τους για μια νέα δουλειά, να φύγουν στο εξωτερικό ή να προσφύγουν σε περιστασιακές ή μερικής απασχόλησης εργασίες, κάποιοι άλλοι που οι υποχρεώσεις τους τρέχουν και οι μετακινήσεις δεν είναι εφικτές, ασφυκτιούν και δοκιμάζουν καθημερινά τις αντοχές τους. Τα έξοδα τρέχουν, οι καθημερινές ανάγκες δεν σταματούν, δάνεια, ενοίκια, βενζίνες, σχολεία...και η λίστα δεν τελειώνει ποτέ.  Άρνηση, θυμός, φόβος, απογοήτευση, σύγχυση είναι μερικά μόνο από τα συναισθήματα που βιώνουν καθημερινά εκατομμύρια άνθρωποι στην χώρα αυτή.... Λογικό αν σκεφτεί κανείς πως οι οικονομικές δυσχέρειες φέρνουν μαζί τους πολύ πόνο και θλίψη στην οικογένεια.
Αυτό που πραγματικά με στεναχωρεί και με θλίβει, είναι η ψυχολογία αυτών των ανθρώπων. Και τους συμπεριλαμβάνω όλους γιατί, όλοι λίγο ή πολύ καλούνται να βιώσουν μια αλλαγή που έχει τεράστιο κόστος στην ψυχολογική, κοινωνική, φυσιολογική και πνευματική τους υπόσταση. Νεότεροι ή μεγαλύτεροι, μορφωμένοι ή ανειδίκευτοι, εργάτες ή καθηγητές, όλοι καλούνται να ζήσουν με λιγότερα, ελάχιστα ή με το τίποτα...και δεν είναι μόνο αυτό. Αναλογιστήκατε ποτέ πως μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος που έχει χάσει την δουλειά του και μαζί με αυτήν χάνει καθημερινά και την αξιοπρέπεια του; Τι μπορεί να σκέφτεται και τι να περιμένει; Κοιμάται άραγε τα βράδια και αν ναι τι όνειρα να βλέπει όταν η κοινωνία του απαγορεύει να ονειρεύεται; Τι τρώει, τι πίνει, τι κάνει κατά την διάρκεια της ημέρας του και τι απαντάει στα "θέλω" των παιδιών του; Πως θα πληρώσει το ρεύμα, το νερό του; Πως ανταπεξέρχεται στις υποχρεώσεις του, τι απαντάει σε όσους του ζητάνε τα λεφτά τους, τι κάνει για να γλυκάνει την πίκρα των παιδιών του όταν δεν μπορεί ούτε μια σοκολάτα να τους αγοράσει; Νομίζω πως αυτά είναι ερωτήματα που όλοι πρέπει να αναλογιστούμε αν θέλουμε να αποκαλούμαστε άνθρωποι. Μπορεί σήμερα να έχεις την ασφάλεια της δουλίτσας και του μηνιαίου σου μισθού, κανείς όμως δεν σου εγγυάται πως και αύριο τα πράγματα θα είναι το ίδιο για σένα. Όλοι μας μπορεί να βρεθούμε στην θέση αυτού του "ανθρώπου" που έχει γίνει σκιά του εαυτού του και περιμένει το θαύμα που θα τον βγάλει από το αδιέξοδο. Περιμένει να ξυπνήσει από τον εφιάλτη... 
Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, και εύχομαι πραγματικά ο Άγιος Βασίλης και το Πνεύμα των Χριστουγέννων να γεμίσει όλα τα σπιτικά αυτής της χώρας με δώρα, γλυκές μελωδίες, ευχάριστες μυρωδιές από τον αναμμένο φούρνο και πολλά χαμόγελα...εύχομαι να μπορούσα να βοηθήσω όσους χρειάζονται βοήθεια και αυτό εύχομαι και σε εσάς!


Με εκτίμηση και βαθιά κατανόηση σε όσους παλεύουν καθημερινά για την επιβίωση τους. Μπορεί να σας τα στερήσουν όλα, κανείς όμως δεν μπορεί να σας πάρει την δύναμη και την πίστη σας για ένα καλύτερο αύριο! Συνεχίστε την προσπάθεια με το κεφάλι ψηλά!

    

Η αισιόδοξη πλευρά της οικονομικής κρίσης

Οικονομική Κρίση: Η αισιόδοξη πλευρά της κατάστασης!

Τον τελευταίο καιρό ζούμε όλοι κάτω από το καθεστώς της ονομαζόμενης «οικονομικής κρίσης». 

Νέα μέτρα, μειώσεις μισθών και συντάξεων, εφεδρείες, απολύσεις, ανεργία, εξαθλίωση και μοναξιά.Τα πορτοφόλια μας άδεια, ο πληθωρισμός καλά κρατεί, και η απόγνωση ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των περισσοτέρων Ελλήνων που αναρωτιούνται το «γιατί». Ο κίνδυνος της χρεοκοπίας και την επιστροφής στην δραχμή υποβόσκει. Άγχος, ανασφάλεια, φόβος, νευρικότητα, απόγνωση και αποδιοργάνωση είναι μια ενδεικτική εικόνα των όσων βιώνουμε στην καθημερινότητα μας. Και τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα…

Η ψυχική μας υγεία πλήττεται σοβαρά εξαιτίας των αποφάσεων που «Κάποιοι» πήραν για εμάς, χωρίς εμάς. Έρευνες αποδεικνύουν πως σε χώρες που πλήττονται από οικονομική κρίση τα ποσοστά των ψυχικών διαταραχών και του αλκοολισμού αυξάνονται ανησυχητικά. Οι άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς σε παθολογικά νοσήματα όπως οι καρδιοπάθειες, σε ψυχικές διαταραχές όπως η κατάθλιψη και η αυτοκτονικές τάσεις και σε ψυχοσωματικές αντιδράσεις όπως το έλκος και οι πονοκέφαλοι.  

Η ανασφάλεια βασιλεύει πια στην ζωή μας, και αυτό το συναίσθημα είναι που πυροδοτεί την εμφάνιση όλων των παραπάνω παθολογικών και ψυχολογικών διαταραχών. Το χρόνιο άγχος μειώνει τις φυσικές άμυνες του οργανισμού μας και μας καθιστά ευάλωτους σε μια σειρά από νοσήματα και διαταραχές που οι συνέπειες τους μπορεί να αποβούν μοιραίες για τον ανθρώπινο οργανισμό. Χωρίς λεφτά στην τσέπη μας νιώθουμε αδύναμοι και ευάλωτοι… 

Πως άλλωστε να μην νιώθουμε έτσι όταν μεγαλώσαμε σε ένα σύστημα που μας έμαθε να προσδιορίζουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους με βάση το «τι έχουμε» και όχι το «τι είμαστε».

Καθημερινά η αξιοπρέπεια μας συμπιέζεται και οι ανασφάλεια για το δικό μας μέλλον αλλά κυρίως αυτό των παιδιών μας κλονίζεται, από ένα σωρό πληροφορίες και δηλώσεις που αναμφίβολα έχουν τεράστιο αντίκτυπο στις σχέσεις μας. Το τελευταίο διάστημα, όπου κι αν βρίσκομαι ακούω προβλήματα και ανησυχίες. Σενάρια απελπισίας που μου μαυρίζουν ακόμα περισσότερο την ψυχή. Άνθρωποι συναντιούνται για έναν καφέ, για να «ξεσκάσουν» όπως λένε, και καταλήγουν να μιλάνε πάλι με τα πιο μελανά χρώματα για την κατάσταση της Ελλάδας - για την κατάσταση μας και το αβέβαιο μέλλον μας. 

Οι περισσότεροι επιλέγουν πια την απομόνωση τους…

κλείνονται στο σπίτι τους και εκεί, συντροφιά με την μοναξιά τους, γκρινιάζουν στα παιδιά και στους σύντροφο τους, νοσούν, καταστροφολογούν και καταβάλλονται από τον πανικό τους. 

Πόσο όμως εποικοδομητική μπορεί να είναι μια τέτοια στάση; 

Δεν λέω πως ωραιοποιώντας την κατάσταση θα εξαφανίσουμε το πρόβλημα. Αυτό που λέω είναι πως μια κρίση πρέπει να την βλέπουμε στις πραγματικές της διαστάσεις και να παραμένουμε ψύχραιμοι και αισιόδοξοι. Η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει, αυτό που χρειάζεται να αλλάξει είναι ο τρόπος που εμείς την βλέπουμε και την ερμηνεύουμε. Περισσότερο από ποτέ έχουμε ανάγκη από πρακτικές λύσεις και σωστή διαχείριση των αλλαγών που βιώνουμε. Με το να αρνούμαστε την πραγματικότητα ή να απομονωνόμαστε δεν προχωράμε παρακάτω. Αντίθετα, παραμένουμε δέσμιοι της φοβίας και της ανασφάλειας μας. Η λογική είναι ο μοναδικός σύμμαχος που έχουμε απέναντι στην εκδήλωση του άγχους που μας αρρωσταίνει. Αυτή και μόνο αυτή θα μας βοηθήσει να βρούμε πρακτικές λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας μας και να επανακτήσουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Όχι τα ψυχοφάρμακα.

Και ενώ οι εξελίξεις τρέχουν, ας αναλογιστούμε για μια στιγμή ότι κάθε τι που γίνεται, γίνεται για κάποιο λόγο – για να ισορροπήσουν τα πράγματα κάπου άλλου λίγο παρακάτω. Γι’ αυτήν την ισορροπία σας μιλάω σήμερα. Η περίοδος αυτή της οικονομικής κρίσης, είναι μια ευκαιρία για αυτοεξέταση και συλλογική αναθεώρηση. Το σύστημα αξιών μας καταρρέει και αυτό ίσως είναι μια ευκαιρία για να μάθουμε στα παιδιά μας έναν νέο και σίγουρα πολύ πιο υγιή τρόπο αξιολόγησης του εαυτού και των γύρων τους. Ο καταναλωτισμός δεν μας βοήθησε σε τίποτα πραγματικά. Το μόνο που μας πρόσφερε είναι σπίτια γεμάτα από υλικά αγαθά και άδεια από συναισθήματα. Είναι νέοι άνθρωποι που εκπαιδεύτηκαν να κατηγοριοποιούν τους άλλους σύμφωνα με το πόσα λεφτά βγάζουν και όχι με το ποιοι είναι πραγματικά. Είναι σχέσεις που δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετούν συμφέροντα και φιλίες που μόνο φιλίες δεν είναι. Που θα μας πήγαινε αλήθεια αυτό το σάπια σύστημα κοινωνικής αναγνώρισης; Πουθενά χώρος για αξίες, ήθος, εσωτερικές αρετές και πνευματική καλλιέργεια. Ήρθε η στιγμή για μια στροφή που μπορεί να προσφέρει σε μας και τα παιδιά μας αυτό που εγώ ονομάζω «ευκαιρία» για ένα καλύτερο αύριο. Πώς; Μέσα από αυθεντικές σχέσεις που βασίζονται στην κατανόηση και την αποδοχή.

Άδεια τσέπη, γεμάτη καρδιά και πολλές επιλογές για επιστροφή στην ξεχασμένη πληρότητα

Ø      Πολέμησε τα ψυχικά νοσήματα μιλώντας με τους συνανθρώπους σου και την οικογένεια σου. Μοιράζοντας τις σκέψεις και τους φόβους σου μειώνεται σημαντικά το άγχος που βιώνεις.

Ø      Κάνε ένα ταξίδι μέσα σου. Τι είναι αυτό που σε γεμίζει και σε ευχαριστεί; 

Ø      Κάλεσε φίλους στο σπίτι. Οι πιο ευτυχισμένες στιγμές δεν θέλουν κόπο, θέλουν τρόπο. Μαγείρεψε κάτι, πάρε ένα μπουκάλι κρασί και άναψε το τζάκι. Αυτή είναι η συνταγή για μια υπέροχη βραδιά σε διαβεβαιώνω.

Ø      Βγες στην φύση και έλα σε επαφή μαζί της. Περπάτησε στον καθαρό αέρα, μάζεψε λουλούδια, κάνε μικρές εξερευνήσεις με τα παιδιά σου.

Ø      Πάρε ποδήλατο. Το αυτοκίνητο δεν είναι απαραίτητο για τις μικρές αποστάσεις.

Ø      Βοήθησε όσους μπορείς, με όποιον τρόπο μπορείς. Η ενότητα είναι πολύ σημαντική αυτήν την περίοδο και η ανάγκη για αλληλοβοήθεια επιτακτική.

Ø       Δες την κατάσταση με αισιοδοξία. Όπως σας είπα, πάντα κάτι καλό βγαίνει μέσα από μια κρίση. Διαχειρίσου όσο πιο ψύχραιμα μπορείς τις αλλαγές που βιώνεις και πέρασε στο στάδιο της ελπίδας. Μπορεί να μην έχεις λεφτά για να πραγματοποιήσεις όλα όσα είχες προγραμματίσει, έχεις όμως την οικογένεια και τους φίλους σου στο πλευρό σου. Μαζί ενωμένοι μπορείτε να ξεπεράσετε ακόμα και το χειρότερο σενάριο εξέλιξης της τωρινής κατάστασης. 

Ø      Συνειδητοποίησε πως είμαστε όλοι ταξιδιώτες στο ίδιο καράβι. Αυτό που βιώνεις εσύ το ζει το μεγαλύτερο μέρος που πληθυσμού. Δεν είσαι μόνος.

Ø      Δεν την οικονομική κρίση ως μια ευκαιρία για προσωπικές εσωτερικές και κοινωνικές αλλαγές. Εκμεταλλεύσου την θετικά και μετέδωσε το όραμα σου.

Εσείς ποιες τεχνικές, ιδέες, και/ ή λύσεις έχετε επιστρατεύσει για να επιβιώσετε την περίοδο της οικονομικής κρίσης; Στείλτε μου τις απόψεις σας και που ξέρετε ... ίσως βοηθήσουν όσους δυσκολεύονται να διαχειριστούν τις αλλαγές. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να βοηθήσετε τους συνανθρώπους σας.