«Τα δειλά – μοναχικά παιδιά»

1. Τα δειλά, ντροπαλά παιδιά

• Η ντροπαλότητα των παιδιών δεν εξισώνεται με την δειλία. Η φυσική συστολή και η ντροπαλότητα είναι φυσιολογικά αναπτυξιακά στάδια της νηπιακής, παιδικής και πρώτης εφηβικής ηλικίας. Είναι σημάδι της ανάπτυξης των παιδιών μας.
• Το αίσθημα της ντροπής κορυφώνεται στα νήπια που δεν έχουν ακόμα αναπτύξει πλήρως τις κοινωνικές τους δεξιότητες. Συντροφεύει όμως και τα παιδιά του Δημοτικού στο δρόμο τους ως την εφηβική ζωή.
• Για μερικούς ανθρώπους, η ντροπαλότητα και η συστολή μπορεί να τους συντροφεύουν σε όλη τους την ζωή.
• Έτσι, δεν είναι ανάγκη να ανησυχούμε αν τα παιδιά μας εμφανίζουν, ιδίως στα πρώτα σχολικά τους βήματα, κάποια σημάδια συστολής ή ντροπαλότητας μπροστά στους ξένους.
• Ωστόσο, καλό θα ήταν από νωρίς να αποκτήσουν αρκετές κοινωνικές εμπειρίες και βιώματα και να είναι σε επαφή με άλλα πρόσωπα εκτός από αυτά του συγγενικού περιβάλλοντος. Σημαντικό ρόλο παίζει σε αυτό, η προσχολική εκπαίδευση (παιδικός σταθμός και νηπιαγωγείο) που βοηθά τα παιδιά στο να εξερευνήσουν με επιτυχία το πρώτο τους κοινωνικό περιβάλλον μακριά από το σπίτι στο οποίο καλούνται να δραστηριοποιηθούν.

2. Η παιδική δειλία

Μερικά παιδιά δεν είναι απλώς ντροπαλά. Αυτό γιατί:

• Αποφεύγουν τις παρέες των συνομηλίκων τους
• Συναναστρέφονται μόνο με μικρότερα παιδιά
• Μέσα στην σχολική τάξη είναι πολύ ήσυχα και δεν παίρνουν μέρος στην διαδικασία του μαθήματος
• Δυσκολεύονται να παραβρεθούν σε κοινωνικές εκδηλώσεις
• Δεν συμμετέχουν σε ανταγωνιστικά αθλήματα
• Δεν συμμετέχουν σε δραστηριότητες των συνομηλίκων τους στα διαλείμματα.

Αίτια

• Έλλειψη αυτοπεποίθησης
• Φόβος αποτυχίας

Αυτά τα δυο στοιχεία:

• αναχαιτίζουν την ενεργητικότητα αυτών των παιδιών
• περιορίζουν την δράσης τους, τα κάνουν να υποφέρουν ψυχικά και να μην μπορούν να προσαρμοστούν ομαλά στο σχολικό τους περιβάλλον.

Ο φόβος των παιδιών «μην αποτύχουν» και η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό τους έχουν τις βαθύτερες ρίζες τους στα ακόλουθα:

1. Στις σχολικές δυσκολίες και τις απαιτήσεις του προγράμματος

Μερικές φορές, κάποια παιδιά απογοητεύονται πολύ γρήγορα από τις πρώτες κιόλας σχολικές τους αποτυχίες. Νιώθουν πως δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των μαθημάτων τους και έτσι παραιτούνται από την προσπάθεια. Κλείνονται στον εαυτό τους, γιατί αυτή είναι η άμυνα τους, γιατί με την απόσυρση τους, κανείς δεν τους κατηγορεί – η δειλία και όχι τόσο η αποτυχία γίνεται το αντικείμενο της προσοχής όλων...

2. Στην υπέρ-προστατευτική στάση των γονιών

Τα παιδιά που μεγαλώνουν με υπέρ – προστατευτικούς γονείς έχουν αυξημένες πιθανότητες να γίνουν πιο δειλά από τα παιδιά των οποίων οι γονείς ενισχύουν την ελευθερία, τα αφήνουν να παίζουν ή να διαβάζουν μόνα τους, να παίρνουν πρωτοβουλίες και να επιλέγουν τους φίλους και τα ενδιαφέροντα τους.

3. Στην αυστηρότητα, την επίκριση, την απόρριψη που δέχονται από τους γονείς ή / και τους δασκάλους τους.

Μερικά παιδιά αντιδρούν με επιθετικότητα στην αυστηρότητα των γονέων, εξαιτίας της παρεμπόδισης των επιθυμιών τους. Υπάρχουν άλλα που αντιδρούν με δειλία, αποφυγή και εγκατάλειψη της προσπάθειας για επιτυχία. Η στάση αυτή ενισχύεται ιδίως όταν νιώθουν πως δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υψηλές προσδοκίες των γονιών τους, στην πίεση τους να φτάσουν στα πρότυπα που έχουν εκείνοι για τα ίδια και στην βαθμομανία τους. Ύστερα από μια αποτυχία, έρχεται πάντα η λεκτική ταπείνωση από τους γονείς ή η τιμωρία που ψαλιδίζει την αυτοπεποίθηση των ήδη δειλών παιδιών και τα σπρώχνει πιο βαθιά στο καβούκι τους.

3. Πώς μπορώ να βοηθήσω το παιδί που εμφανίζει έντονη δειλία;

Για να βγάλουμε τα δειλά παιδιά από το κέλυφος της δειλίας και της αδράνειας πρέπει:

• Αποδοχή όπως είναι, με τις ικανότητες και τις ελλείψεις τους. Να τους δηλώσουμε ότι τα αγαπάμε και ότι θα τα βοηθήσουμε να απαλλαγούν από τα «πικρά» τους συναισθήματα
• Να τους τονίσουμε πως η σχολική ζωή είναι ένα μίγμα από επιτυχίες αλλά και αποτυχίες. Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε τις αποτυχίες. Χρειάζονται στην ζωή και οι επιτυχίες και οι αποτυχίες γιατί μας βοηθάνε να μάθουμε από τα λάθη μας και μας κάνουν πιο δυνατούς.
• Συνεχείς ενθάρρυνση.

-Έπαινος,

-Ανάθεση υπευθυνοτήτων που μπορούν να διεκπεραιώσουν,

-Εύρεση ξεχωριστών ικανοτήτων και επικέντρωση σε αυτές,

-Προώθηση φιλικών σχέσεων που θα τα βοηθήσουν να βγουν από την «κρυψώνα» τους.

• Αποφυγή έντονης κριτικής. Ας μην απαιτούμε περισσότερα από αυτά μπορούν να κάνουν, ανεξάρτητα από τις δικές μας φιλοδοξίες και όνειρα.

Αυτό που πρέπει να θυμάστε πάντα είναι πως η φυσική δειλία είναι ένα καμπανάκι προειδοποίησης που χτυπούν τα παιδιά. Αν δεν δώσουμε σημασία και συνεχίσουμε να τα πιέζουμε, κριτικάρουμε και αποφεύγουμε την προσπάθεια ανεξαρτησίας τους, τότε η δειλία μπορεί να εξελιχθεί σε σοβαρότερη περίπτωση ελλιπούς κοινωνικής προσαρμογής.

4. Η αποξένωση των παιδιών

Η συμπεριφορά των αποξενωμένων παιδιών δεν είναι ενοχλητική και συχνά, οι γονείς και οι δάσκαλοι δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία έτσι ώστε να βγάλουν αυτά τα παιδιά από την μοναξιά τους. Η στάση μας αυτή, ενδυναμώνει ακόμη περισσότερο την απομόνωση τους.

Τα μοναχικά παιδιά παρουσιάζουν κυρίως τα χαρακτηριστικά των δειλών παιδιών. Τι τα κάνει όμως να διαφέρουν από αυτά:

• Έντονη διάθεση για απομόνωση μέσα στην τάξη, στο προαύλιο, στο σπίτι
• Ονειροπόληση (φυγή, απόδραση από μια δυσάρεστη κατάσταση)
• Μειωμένη προσοχή
• Μειωμένη περιέργεια κατά την διάρκεια του σχολικού μαθήματος
• Αγαπούν να φτιάχνουν φανταστικούς κόσμους και να ταξιδεύουν μέσα σε αυτούς

Με άλλα λόγια, τα απομονωμένα παιδιά με δυσκολία καταφέρνουν να συγκεντρωθούν στις σχολικές εργασίες και στην μελέτη τους. Αυτό φυσικά έχει αρνητικό αντίκτυπο στις επιδόσεις τους. Επίσης, η τάση τους για απόδραση από την πραγματικότητα δεν τους αφήνει να συνάψουν αληθινές διαπροσωπικές σχέσεις. Τα μοναχικά παιδιά δεν κατορθώνουν, εξαιτίας της φυγής τους να κάνουν φίλους.

5. Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι γονείς για να βοηθήσουμε ένα μοναχικό παιδί;

Εμείς οι γονείς πρέπει να αναζητήσουμε τα αίτια για την απομόνωση των παιδιών και τους τρόπους να την αντιμετωπίσουμε. Σε αυτό το στόχο μπορούν να μας βοηθήσουν οι δάσκαλοι τους, τους οποίους πρέπει να συμβουλευόμαστε και μαζί τους να συντονίζουμε τις ενέργειες για την αντιμετώπιση των δυσκολιών.

Πηγές αυτών των δυσκολιών που οδηγούν ένα παιδί στην απομόνωση είναι:

• Δυσάρεστο οικογενειακό ή σχολικό περιβάλλον το οποίο προκαλεί λύπη και άγχος στο παιδί και έτσι προσπαθεί να ξεφύγει από εκεί με την απομόνωση του ή με το να πλάθει έναν ψεύτικο αλλά πιο ευχάριστο κόσμο με την φαντασία του.
• Έντονη αδελφική ζήλια
• Έντονοι τσακωμοί των γονιών του
• Αδιαφορία,
• Απόρριψη
• Παραμέληση
• Σωματική κακοποίηση
• Προσβολές και απόρριψη των συμμαθητών

Έτσι, επιλέγουν την μοναξιά τους, και εκεί, φτιάχνουν έναν ιδανικό κόσμο μέσα στον οποίο είναι το επίκεντρο της προσοχής και του θαυμασμού των άλλων.

Τα παιδιά αυτά πρέπει κάποια στιγμή να πατήσουν στα πόδια τους. Να αντιμετωπίσουν κατά πρόσωπο τις δυσκολίες και να τις λύσουν έτσι ώστε να μπορέσουν να προσαρμοστούν και αν αφομοιωθούν από το κοινωνικό τους πλαίσιο. Στον αγώνα αυτό πρέπει να είμαστε δίπλα τους με:

• Ενθάρρυνση
• Αποφυγή συγκρούσεων
• Συζήτηση
• Αποδοχή
• Κατανόηση
• Αποφυγή επικέντρωσης στην τάση φυγής τους (αρνητική ενίσχυση)
• Έπαινος και επιδοκιμασία των προσπαθειών τους για σύνδεση με την σχολική κοινότητα (όταν δείχνουν σημάδια κοινωνικότητας).
• Αποφυγή πίεσης να μιλήσουν – παίξουν με ξένα πρόσωπα όταν δεν το επιθυμούν (τα φέρνουμε σε δυσκολότερη θέση γιατί θεωρούν πως ντρεπόμαστε γι’ αυτά μπροστά στους άλλους).
• Ειλικρινείς αγάπη και συμπαράσταση

Συνοψίζοντας, η ντροπαλότητα δεν είναι εγγενής. Τα παιδιά μαθαίνουν να είναι ντροπαλά είτε γιατί επανειλημμένα έχουν απειληθεί και τρομοκρατηθεί από το περιβάλλον τους, είτε γιατί δεν διαθέτουν ακόμη την ανάλογη κοινωνική εμπειρία. Επίσης, αν εμείς οι γονείς δεν έχουμε συνέπεια ως προς τις απαιτήσεις μας από το παιδί, μπορεί με αυτό τον τρόπο να του καλλιεργούμε την δειλία, αφού ποτέ δεν θα έχει την βεβαιότητα ότι αυτό που κάνει είναι και το σωστό. Οι γονείς που τα παιδιά τους δείχνουν υπέρμετρη ντροπαλότητα, καλό θα ήταν να αναρωτηθούν μήπως δεν προσέχουν αρκετά το παιδί τους όταν αυτό «παύει» να είναι ντροπαλό και συνεσταλμένο (αν προσέχουν το παιδί μόνο όταν είναι ντροπαλό και συνεσταλμένο, τότε το ίδιο δεν έχει κανένα κίνητρο για να αλλάξει την συμπεριφορά του).

Οι ρόλοι των δυο φύλλων αναφορικά στις καθημερινές δουλειές του σπιτιού

Η συμμετοχή των ανδρών στις υποχρεώσεις του σπιτιού: Πραγματικότητα ή ουτοπία;

Ύστερα από δεκαετίες αγώνων των γυναικών για ισότητα, τι έχει αλήθεια αλλάξει στο «μοίρασμα» των ρόλων, μεταξύ των μοντέρνων ζευγαριών; Το μοντέλο του «νέου συζύγου και πατέρα», είναι πραγματικότητα ή θεωρητική κατασκευή; Αποστερήθηκαν οι άνδρες τον παραδοσιακό τους ρόλο ή ζούμε στην εποχή της «σούπερ γυναίκας» που, ένα εικοσιτετράωρο δεν της είναι αρκετό για να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της ως σύζυγος και εργαζόμενη μητέρα; Υπάρχει ελπίδα για την ενεργή συμμετοχή του ανδρικού φύλου στις υποχρεώσεις του σπιτιού;

Δεν χωράει αμφιβολία…οι ρόλοι των ανδρών και των γυναικών έχουν διαφοροποιηθεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες και, σύμφωνα με το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, το 45% του γυναικείου πληθυσμού εργάζεται. Φαίνεται πως οι φεμινιστικές εκστρατείας τάραξαν λιγάκι τα λιμνάζοντα νερά της παλιάς πατριαρχικής κοινωνίας… Στην αυγή του 21^ου αιώνα, ένα σημαντικό ποσοστό γυναικών, έχει αποκτήσει φωνή και άποψη, έχει καριέρα, οικονομική ανεξαρτησία, και την δυνατότητα να κάνει επιλογές και να παίρνει αποφάσεις. Με άλλα λόγια, φαίνεται πως οι γυναίκες σήμερα αντιμετωπίζονται από την κοινωνία και τον ανδρικό πληθυσμό (τουλάχιστον λεκτικά) ως «ισότιμα» μέλη και επιβιώνουν κοντά στα πλάσματα που δημιούργησε πρώτα ο Θεός. Ωστόσο, οι παραδοσιακές αξίες παραμένουν, σε μεγάλο βαθμό, ισχυρές, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Το σχήμα εδώ είναι λιγάκι οξύμωρο. Από την μια έχουμε την «λεκτική» τοποθέτηση των ανδρών που δηλώνουν ότι, εκτιμούν την συμβολή της γυναίκας στην συντήρηση της οικογένειας και συμμετέχουν στις υποχρεώσεις του σπιτιού από την στιγμή που η σύζυγος τους εργάζεται, και από την άλλη, μια πραγματικότητα που διαψεύδει αυτήν τους την συμμετοχή.

Η κοινωνικοποίηση του άντρα!

Είμαι δέκα-πέντε χρόνια παντρεμένη και έχω τρία παιδιά. Παρόλο που τα πρώτα χρόνια του γάμου ήμουν πραγματικά ευτυχισμένη και προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου πως μπορώ να τα προλάβω όλα και να έχω και τον χρόνο που χρειάζομαι για τον εαυτό μου, κάποια στιγμή κατάλαβα πως αυτό ήταν αδύνατον. Δουλεύω οκτώ ώρες την ημέρα και όταν επιστρέφω σπίτι πρέπει να βρω την ενέργεια για να μπω στον ρόλο της μητέρας, συζύγου και νοικοκυράς. Να μαγειρέψω, να βάλω πλυντήριο, να καθαρίσω το σπίτι, να διαβάσω τα παιδιά, να τα βάλω για ύπνο και πάλι από την αρχή. Παρόλο που ο σύζυγος μου υποστηρίζει πως κάνει ότι μπορεί (και αυτό δυστυχώς περιορίζεται στο να κατεβάσει τα σκουπίδια όταν φεύγει το πρωί για την δουλεία ή να πάει το σκύλο μια βόλτα), καταβάθος ξέρω πως με καταλαβαίνει αλλά… η ανδρική του ταυτότητα δεν του επιτρέπει να αφιερώσει περισσότερο χρόνο σε οτιδήποτε έμαθε να θεωρεί, «γυναικεία υπόθεση». Πραγματικά, δεν αντέχω άλλο. (Ιωάννα, 40 χρονών).

Η Ιωάννα, όπως και πολλές άλλες γυναίκες ζει μια πραγματικότητα που αναγκάζεται να αποδεχθεί γιατί γνωρίζει πως η συμμετοχή των ανδρών στις υποχρεώσεις του σπιτιού δυστυχώς περιορίζεται μόνο στα λόγια. Αναρωτηθήκατε όμως ποτέ, που μπορεί να οφείλετε αυτό το φαινόμενο; Το ότι δηλαδή, ενώ όλο και περισσότεροι άντρες εκφράζουν θετικές απόψεις για την γυναικεία απασχόληση εκτός σπιτιού και την επιθυμία τους να συμμετέχουν στις εργασίες του νοικοκυριού, παραμένουν σε θεωρητικό επίπεδο; Η απάντηση βρίσκεται βέβαια στην ίδια την κοινωνικοποίηση του ανδρικού φύλου και στους ρόλους που μαθαίνει να μιμείται καθώς μεγαλώνει. Έτσι, τα αγόρια, καλούνται να ταυτιστούν με την παραγωγικότητα και την απόκτηση χρήματος και δύναμης. Δηλαδή, με το αντρικό πρότυπο του «κουβαλητή» του σπιτιού, που τον θέλει μακριά από την κουζίνα και το άλλαγμα των μωρών. Ακόμα λοιπόν και αν διατυμπανίζουν την συμμετοχή τους στις υποχρεώσεις του σπιτιού και αποδέχονται την απασχόληση της γυναίκας εκτός σπιτιού, στην πραγματικότητα δεν είναι έτοιμοι αλλά ούτε και διατεθειμένοι να παραδώσουν τόσο εύκολα τα όπλα.

Δυστυχώς, όσο απαισιόδοξο κι αν ακούγεται αυτό, όσο θα υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε οικογένειες που επιβραβεύουν τους κλισέ για τα δύο φύλα ρόλους, η ουσιαστική ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών, θα αποτελεί ένα θαυμάσιο δημιούργημα της φαντασίας μας.

Η «σούπερ γυναίκα»!

Η Αλεξάνδρα είναι μια από τις χιλιάδες γυναίκες που εργάζεται εντός και εκτός σπιτιού. Οι υποχρεώσεις της είναι τόσες πολλές που συχνά παραπονιέται πως δεν έχει ποτέ ελεύθερο χρόνο και καμιά βοήθεια από τον σύζυγο της. «Όλα περνάνε από τα χέρια μου» δηλώνει, και «αυτό με κουράζει απίστευτα κυρίως γιατί θα μπορούσε, αν ήθελε, να αφιερώσει λίγο από τον χρόνο του στις δουλείες του σπιτιού ή στα παιδιά».

Δυστυχώς, στα ζευγάρια που εργάζονται και οι δυο σύντροφοι διαπιστώνεται πως οι άντρες αφιερώνουν στα παιδιά τους το μισό χρόνο από τις εργαζόμενες συζύγους τους και ξοδεύουν κατά μέσο όρο το 25% του χρόνου που αφιερώνουν οι γυναίκες για τις δουλείες του σπιτιού. Όπως φαίνεται λοιπόν, η «σούπερ γυναίκα» είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο, με διεύθυνση και ΑΦΜ που ζει μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από αυτήν που οραματίστηκαν τα φεμινιστικά κινήματα.

Θέλω βοήθεια αλλά…πώς να του την ζητήσω;

Βρίσκεται μήπως αντιμέτωπες με το ερώτημα που απασχολεί τις περισσότερες γυναίκες; Θέλετε δηλαδή την βοήθεια του συζύγου σας αλλά δεν ξέρετε πώς να του την ζητήσετε; Απογοητεύεστε και εξοργίζεστε μέσα στην κουραστική σας καθημερινότητα γιατί νιώθετε πως δεν έχετε την συμπαράσταση και την κατανόηση του;

Παρόλο που οι δομές της κοινωνίας και η ίδια η ανατροφή του ανδρικού φύλου, καθιστά δύσκολη την συμμετοχή των ανδρών σε οτιδήποτε θεωρείτε γυναικεία υπόθεση και απειλεί την δύναμη και την ισχύ που έμαθαν να απολαμβάνουν, υπάρχουν πάντα τρόποι με τους οποίους, η συμβολή του συζύγου στις υποχρεώσεις του σπιτιού μπορεί να ξεφύγει από τις κλισέ αρμοδιότητες των δυο φύλλων και να ταυτιστεί με την αγάπη και την κατανόηση που εδρεύει στην συντροφική τους σχέση.

• Μάθετε να ζητάτε. Αν συνειδητοποιήσετε το πόσο πολύ διαφέρουν τα δυο φύλα στον τρόπο που επικοινωνούν και σκέφτονται, έχετε πραγματικά πολλές πιθανότητες να απολαύσετε την συμπαράσταση του συντρόφου σας στις καθημερινές σας υποχρεώσεις που κατά κόρον βαραίνουν τις δικές σας πλάτες. Δηλαδή, ενώ οι γυναίκες διαισθάνονται τις ανάγκες των άλλων και σπεύδουν να τους τις καλύψουν πριν καν τους ζητηθεί, προσφέροντας την βοήθεια και την υποστήριξη τους, οι άντρες βοηθάνε μόνο όταν τους το ζητήσετε. Μιλήστε τους λοιπόν ανοιχτά για την βοήθεια που χρειάζεστε.

• Αποφύγετε τον απαιτητικό τόνο στην φωνή σας όσο κουρασμένη ή εκνευρισμένη κι αν είστε. Όταν ο σύζυγος σας αισθάνεται, ότι η στάση σας είναι απαιτητική και εχθρική, νιώθει ότι δεν προσφέρει αρκετά, ότι δεν τον αγαπάτε και ότι δεν τον εκτιμάτε. Η τάση του τότε, είναι να βοηθήσει ακόμα λιγότερο, μέχρι την στιγμή που θα διαπιστώσει ότι εκτιμάτε αυτό που προσφέρει.

• Μην του ζητάτε κάτι που ετοιμάζεται ήδη να κάνει, όπως για παράδειγμα «μπορείς να καθαρίσεις το τζάκι», γιατί σε αυτήν την περίπτωση, θα αισθανθεί ότι του λέτε τι πρέπει να κάνει και θα αντιδράσει.

• Δεν χρειάζεται να απολογείστε και να του εξηγείται με πολλές λεπτομέρειες τους λόγους για τους οποίους ζητάτε την βοήθεια του. Να είστε σύντομες. Όσες περισσότερες εξηγήσεις του δίνεται, τόσο εκείνος θα αντιστέκεται γιατί θα νιώθει πως αφενός δεν πιστεύετε πως θέλει να σας βοηθήσει και αφετέρου πως δεν είναι ελεύθερος να προσφέρει την βοήθεια του με τον τρόπο που θα επιλέξει ο ίδιος.

• Φροντίστε, όταν του ζητάτε κάτι, να το κάνετε με άμεσο και όχι έμμεσο τρόπο. Μη ξεκάθαρο μήνυμα, είναι μήνυμα που δεν φτάνει ποτέ στον προορισμό του.

• Αποφεύγετε το «θα μπορούσες» ή «μπορείς». Για παράδειγμα, η πρόταση «θα μπορούσες να ταΐσεις το μωρό» είναι απλός μια ερώτηση, ενώ η πρόταση «θα ήθελες να ταΐσεις το μωρό» είναι προτροπή για βοήθεια. Οι άντρες γενικά απωθούνται από τις έμμεσες διατυπώσεις, γι’ αυτό θα ήταν χρήσιμο την επόμενη φορά που θα χρειάζεστε την βοήθεια του συζύγου σας, να χρησιμοποιήσετε τις σωστές λέξεις.

• Δείξτε του ότι τον αγαπάτε και τον εκτιμάτε για όσα προσφέρει στο σπίτι και ότι δεν τον κριτικάρεται για κάθε τι που δεν μπορεί ή δεν θέλει να κάνει. Έρευνες αποδεικνύουν πως όταν ο άντρας αισθάνεται ότι τον αποδέχεστε γι’ αυτό που είναι και προσφέρει στην οικογένεια, είναι πολύ πιο πρόθυμος να πει «ναι» σε κάποια σας προτροπή για βοήθεια όταν έχει την δυνατότητα να πει και «όχι» (χωρίς να τον επιπλήξετε για την άρνηση του).

Αν μάθετε να ζητάτε βοήθεια με τον σωστό τρόπο, οι σχέσεις σας με τον σύντροφο σας θα βελτιωθούν σημαντικά και η καθημερινότητα σας πιθανότατα να αλλάξει αισθητά. Ίσως μάλιστα βρείτε και το χρόνο για εκείνα τα μαθήματα χορού, που σκέφτεστε εδώ και δυο χρόνια αλλά ποτέ δεν καταφέρατε να παρακολουθήσετε. Βέβαια, το αμάλγαμα των κοινωνικών δομών και πεποιθήσεων, η νοοτροπία που κληροδοτείτε από γενιά σε γενιά, η ίδια η ανατροφή των παιδιών και η μητρική φύση της γυναίκας, καθιστούν αδύνατη την πραγματική και ουσιαστική ισότητα των δύο φύλων. Ο λεγόμενος «υποχρεωτικός αλτρουισμός» των γυναικών και οι «διπλό-βάρδιες» θα αποτελούν την πραγματικότητα πολλών μελλοντικών γενεών. Ωστόσο, εμείς σας προτείναμε κάποιους τρόπους με τους οποίους η σούπερ γυναίκα μπορεί τουλάχιστον να πάψει να νιώθει αβοήθητη και πελαγωμένη μέσα σε μια κοινωνία «λεκτικής» ισότητας.

Χωρίς Οικογένεια

Χωρίς Οικογένεια… όταν οι πιο δικοί μας άνθρωποι είναι απόντες!!!

Υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι που γεννήθηκαν καταδικασμένοι να μην γνωρίσουν ποτέ τους φυσικούς τους γονείς, κάποιοι άλλοι που υιοθετήθηκαν και τους γνώρισαν πολύ αργότερα, εκείνοι που μεγαλώνοντας ήρθαν αντιμέτωποι με τον θάνατο του ενός ή και των δυο γονιών τους και εκείνοι που παρόλο που τους έχουν εν ζωή, δεν τους θεωρούν και ούτε θεωρούνται από αυτούς οικογένεια τους.

Όλοι τους υποφέρουν και υπέφεραν πολύ … όλοι τους βιώνουν και βίωσαν το πένθος και μια σειρά από αρνητικά συναισθήματα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτό που είναι σήμερα. Θα σταθώ όμως στην τελευταία κατηγορία ανθρώπων – σε αυτούς που ενώ οι γονείς τους ζουν και βασιλεύουν, δεν υπάρχουν πουθενά. Δεν συναισθάνονται, δεν συμπαραστέκονται, δεν ακούνε, δεν συμβουλεύουν ούτε πονάνε το ίδιο τους το παιδί.

Γιατί; Τα αίτια ποικίλουν και κανείς δεν μπορεί να δώσει μια γενικευμένη απάντηση – κάθε σπίτι έχει τα δικά του προβλήματα έτσι δεν είναι; Το θέμα μας όμως δεν είναι το γιατί αλλά το πώς. Πώς είναι δυνατόν να μην νοιάζεσαι το ίδιο σου το παιδί, να μην το πονάς; Να μην σε ενδιαφέρει το μέλλον του,  η στεναχώρια του, να μην σε απασχολούν τα προβλήματα του, να μην ξενυχτάς στο πλευρό του όταν σε χρειάζεται….γιατί τα παιδιά, σε ότι ηλικία κι αν φτάσουν, πάντα επιζητούν τους γονείς τους. Πόσες φορές δεν έχετε αλήθεια πει «αχ! Μάνουλα μου που είσαι»;

Αν ανήκετε σε αυτήν την κατηγορία ανθρώπων, να ξέρετε πως δεν είστε μόνοι. Αυτό βέβαια δεν επουλώνει την πληγή της απόρριψης που νιώθετε, είναι παρήγορο όμως, τουλάχιστον ως έναν βαθμό, να γνωρίζετε πως κι άλλοι άνθρωποι περνάνε αυτό που περνάτε και νιώθουν ότι κι εσείς. Παρόλο που δεν έχετε επιλέξει αυτήν την κατάσταση, παρόλο που δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για να αλλάξετε την στάση των γονιών σας απέναντι σας, έχετε την επιλογή του πώς θα αντιδράσετε σε αυτό που βιώνετε και πώς θα διαχειριστείτε αυτό που σας συμβαίνει. Με άλλα λόγια μπορείτε να επιλέξετε να μιζεριάζετε και να θλίβεστε για το υπόλοιπο της ζωής σας, γυρεύοντας απαντήσεις και κυνηγώντας φαντάσματα ή να πάτε παρακάτω αποδεχόμενος την κατάσταση. Δεν ευθύνεστε εσείς για ότι συμβαίνει – ότι κι αν έχει γίνει ή ειπωθεί μεταξύ σας, όσο κι αν έχετε πικράνει ή κουράσει την οικογένεια σας, δεν υφίσταται το να μην είναι εκεί, κοντά σας στα δύσκολα, στις στραβές της ζωής – γιατί είναι οι γονείς σας. Αποδεχόμενος τον εαυτό σας και δημιουργώντας γύρω σας ένα κοινωνικό δίκτυο αποδοχής και αγάπης, θα τα καταφέρετε. Η πληγή κάποια στιγμή θα κλείσει έστω κι αν το σημάδι θα μείνει για πάντα!       

Οικογενειακές σχέσεις

Τι έχει ανάγκη ένα παιδί από την οικογένεια του;

1. Να το φροντίζουν,
2. Να καταλαβαίνουν τα συναισθήματα του,
3. Να το βοηθούν να κάνει σωστά διάφορα πράγματα,
4. Να του μαθαίνουν πώς να κάνει σωστές επιλογές,
5. Να το ακούν και να του συμπαραστέκονται στις δυσκολίες και στα προβλήματα που αντιμετωπίζει,
6. Να του λένε πότε κάνει κάτι λάθος,
7. Να το κάνουν να νιώθει αγάπη, αποδοχή, ότι ανήκει σε μια ομάδα, εμπιστοσύνη, αυτοπεποίθηση, ασφάλεια, εκτίμηση, σεβασμό και ότι είναι ξεχωριστό,
8. Να κάνουν πράγματα μαζί,
9. Να του λένε ότι είναι περήφανοι για εκείνο,
10.  Να το αγκαλιάζουν,
11.  Να το κάνουν να νιώθει δυνατό και σίγουρο για τον εαυτό του.

Παρόλο που η κάθε οικογένεια είναι διαφορετική και σημαίνει διαφορετικά πράγματα για τον καθένα από μας, όλες οι οικογένειες, παίζουν σημαντικό ρόλο στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού αφού του δίνουν την δυνατότητα να νιώσει πως «ανήκει κάπου». Μια οικογένεια για να χαρακτηριστεί ως «ευτυχισμένη» πρέπει να οφείλει να προσφέρει στα μέλη της αγάπη, ασφάλεια, σεβασμό, φροντίδα και εκτίμηση. Το κάθε μέλος της πρέπει να βρίσκει μέσα στην αγκαλιά της οικογένειας του θαλπωρή, παρηγοριά, ενθάρρυνση, επιβεβαίωση και καθοδήγηση. Λειτουργήστε ως παράδειγμα προς μίμηση έτσι ώστε οι προσωπικές αξίες που θα αναπτύξουν τα παιδιά σας μεγαλώνοντας να είναι αυτές που τους διδάσκεται τόσο λεκτικά όσο και με την συμπεριφορά σας. Να θυμάστε πως οι ευχάριστες οικογενειακές δραστηριότητες και ο ποιοτικός χρόνος που περνάτε μαζί, θέτει τις βάσεις για την υγιή ψυχική ανάπτυξη των παιδιών σας. Παίξτε όλοι μαζί, επικοινωνήστε συναισθήματα και σκέψεις, κερδίστε τον σεβασμό των παιδιών σας και ακούστε τις ανάγκες τους γνωρίζοντας έτσι καλύτερα τόσο τα ίδια όσο και τον εαυτό. Δεν υπάρχει συνταγή επιτυχίας ή αποτυχίας… στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, μόνο η αγάπη είναι ικανή να μεγαλώσει ισορροπημένα και χαρούμενα παιδιά!  

12 λόγοι διαφωνίας των γονέων

Οι 12 πιο συνηθισμένοι λόγοι που φέρνουν τους γονείς σε διαφωνία:

©      Η διατροφή του παιδιού – συνήθως ο ένας από τους δυο επιθυμεί να αποφεύγει τα σνακ και την ζάχαρη, ενώ ο άλλος είναι πιο ελαστικός.

©      Η ακαταστασία του σπιτιού – ο ένας δεν αντέχει τα παιχνίδια και τα ψίχουλα στο σαλόνι, ο άλλος είναι πιο ανεκτικός.

©      Η ένδυση του παιδιού – ο ένας αγχώνεται να μην κρυώσει και το ντύνει σαν κρεμμύδι, ο άλλος πιστεύει πως και το πολύ κουκούλωμα δεν κάνει καλό.

©      Η διαγωγή του παιδιού εκτός σπιτιού – ο ένας πιστεύει πως κάποιες συμπεριφορές είναι φυσιολογικές για την ηλικία του και τις αντιμετωπίζει με υπομονή και χιούμορ, ενώ ο άλλος, ταράζεται κάθε φορά που σκέφτεται τι θα λέει ο κόσμος βλέποντας για παράδειγμα το παιδί του, να σκουπίζει την μύτη με το μανίκι του.

©      Οι διάλογοι των ενηλίκων – ο ένας πιστεύει πως πρέπει να προσέχουν πάρα πολύ ως προς τις λέξεις που χρησιμοποιούν όταν μιλάνε, ο άλλος είναι πιο χαλαρός και συχνά του ξεφεύγουν λέξεις ή προτάσεις ακατάλληλες για ανηλίκους.

©      Η ώρα του ύπνου – ο ένας είναι ελαστικός και υπομονετικός, «θα πάει όταν νυστάξει» ενώ ο άλλος προσπαθεί να θεσπίσει μια ρουτίνα ύπνου.

©      Η τηλεόραση – τα ηλεκτρονικά παιχνίδια – ο ένας είναι αρκετά ελαστικός με συνέπεια το παιδί να βλέπει μα τις ώρες τις αγαπημένες του σειρές ή να παίζει ηλεκτρονικά, ενώ ο άλλος προσπαθεί να θεσπίσει τον κανόνα της 1 ώρας.

©      «Μην το κακομαθαίνεις». Αυτή είναι μια έκφραση που ακούμε συχνά μεταξύ ζευγαριών. Ο ένας προσπαθεί να μην αγοράζει πολλά δώρα και παιχνίδια στο παιδί, να μην του κάνει όλα τα χατίρια και να του μάθει να είναι ένας ευσυνείδητος καταναλωτής, ενώ ο άλλος δεν χάνει ευκαιρία για να κακομαθαίνει το πιτσιρίκι του κάνοντας του όλα τα χατίρια και αγοράζοντας του διαρκώς μικροδωράκια και ζαχαρώδη.

©      Οι ελευθερίες του παιδιού – ο ένας θεωρεί ότι το παιδί μπορεί να χρησιμοποιεί όλους τους χώρους του σπιτιού και τα αντικείμενα που το περιβάλλουν ενώ ο άλλος δεν αντέχει να το βρίσκει να παίζει με τις κατσαρόλες και να χρησιμοποιεί τον καναπέ για τραμπολίνο.

©      Η ασφάλεια του παιδιού – ο ένας είναι γονιός του «πρόσεχε» ενώ ο άλλος γονιός του «προχώρα». Κάποιες φορές ο ένας από τους δυο θέλει να αφήσει αρκετό χώρο στο παιδί για να εξερευνήσει το περιβάλλον του και να δοκιμάσει τις δυνάμεις και τις αντοχές του ενώ ο άλλος, πλημμυρισμένος από άγχος, φόβο και ανησυχία για την ασφάλεια του παιδιού, του στερεί ένα από τα μεγαλύτερα του δικαιώματα – αυτό της ελευθερίας (μέσα πάντα σε φυσιολογικά πλαίσια).

©      Η διαπαιδαγώγηση του – ο ένας είναι της μοντέρνας σχολής και προσπαθεί με κανόνες και όρια να διαπαιδαγωγήσει το παιδί ως προς τις αποδεχτές και μη συμπεριφορές ενώ ο άλλος χάνει εύκολα την ψυχραιμία του, φωνάζει και προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη με αυταρχικό τρόπο.

©      Τα λεγόμενα προς το παιδί – ο ένας αποφεύγει τους χαρακτηρισμούς, τις διακρίσεις, τις ετικέτες, τις απειλές και τις προσβολές ενώ ο άλλος δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει την επίδραση όλων αυτών στον ψυχισμό του παιδιού με συνέπεια, κάποιες φορές να μην προσέχει τα λόγια του.      

Διαφωνίες γονέων για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών

Ο "Καλός" και ο "Κακός" μπάτσος του σπιτιού!

Όλο και πιο συχνά ακούω ιστορίες νέων ζευγαριών, που μετά τον ερχομό του πρώτου τους παιδιού, καυγαδίζουν συνέχεια και δεν μπορούν να βρουν μια κοινή γραμμή διαπαιδαγώγησης του. Σύμφωνα με μια έρευνα στις ΗΠΑ, το 90% των ζευγαριών που πήραν μέρος, δήλωσαν ότι διαφωνούν και τσακώνονται πολύ συχνότερα από τότε που απέκτησαν παιδί. 
Είναι λοιπόν αναμενόμενο, και σε γενικές γραμμές φυσιολογικό, να υπάρχουν διαφωνίες και εντάσεις μεταξύ των δυο συντρόφων, αναφορικά στην ανατροφή και στην διαπαιδαγώγηση του πιο σημαντικού ανθρώπου της ζωής τους - του παιδιού τους. 


Γιατί συμβαίνει όμως αυτό;

Απλούστατα γιατί είναι δυο διαφορετικοί χαρακτήρες, με διαφορετικές αξίες και πεποιθήσεις, διαφορετικές εμπειρίες και βιώματα. Επίσης, είναι δυο άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει σε διαφορετικά περιβάλλοντα, με διαφορετικούς γονείς, δασκάλους, φίλους και διαφορετικές πρακτικές διαπαιδαγώγησης. 
Αυτοί οι δυο άνθρωποι, εσείς, καλείστε να κάνετε το καλύτερο δυνατό για να μεγαλώσετε ένα ευτυχισμένο και ισορροπημένο παιδί. Ωστόσο, συχνά τα δικά σας πιστεύω και θέλω, έρχονται σε αντιπαράθεση με αυτά του συντρόφου σας. Διαφωνείτε σε θέματα που αφορούν απλά καθημερινά πράγματα, όπως το πόσο ζεστά πρέπει να ντυθεί στο σχολείο, μέχρι πιο σύνθετα, όπως την τήρηση της τιμωρίας που του έχετε επιβάλει γιατί αθέτησε έναν από τους κανόνες του σπιτιού σας. Αρκετές φορές, η μαμά παίρνει τον ρόλο του "κακού μπάτσου" και ο μπαμπάς του "καλού" που τείνει  να είναι και ο πιο ελαστικός της υπόθεσης. Αυτή η κατάσταση ασφαλώς δεν αρέσει σε κανέναν, αφού φθείρει τόσο την σχέση σας όσο και τον ψυχισμό του παιδιού σας.


Διαφωνίες STOP

• Παρόλο που κάποιες φορές δεν είναι εύκολο να παραβλέψετε αυτό που δεν σας αρέσει, που δεν αποδέχεστε ή που δεν συμφωνείτε, για το καλό του παιδιού σας πρέπει να το κάνετε. 
• Προσπαθήστε να βρείτε χρόνο έτσι ώστε να συζητήσετε με τον σύντροφο σας τις αξίες, τα πιστεύω, τις πεποιθήσεις σας και την γραμμή διαπαιδαγώγησης που θα θέλατε να ακολουθήσετε στα παιδιά σας. 
• Μάθετε να ακούτε ο ένας τον άλλο και να σέβεστε τις απόψεις του/της. 
• Βρείτε κάποιους κανόνες που θα συμφωνήσετε να θεσπίσετε στο σπίτι σας. Η αυστηρή τήρηση τους, θα είναι η δέσμευση και των δυο σας.
• Κάθε φορά που πάει κάτι στραβά, μην επιπλήττετε την συμπεριφορά του συντρόφου σας μπροστά στο παιδί. Κάντε του ένα νεύμα και πηγαίνετε σε κάποιο άλλο δωμάτιο να συζητήσετε το πρόβλημα που έχει παρουσιαστεί. Αν αυτό δεν είναι εφικτό την δεδομένη στιγμή, περιμένετε μέχρι το βράδυ που θα μπορέσετε με την ησυχία σας να συζητήσετε τα γεγονότα και τις επιλογές διαχείρισης τους εκ νέου.
• Να θυμάστε πως αγαπιέστε και προσπαθείτε και οι δυο να πετύχετε το ίδιο πράγμα - να μεγαλώσετε σωστά τα παιδιά σας έστω κι αν ο δρόμος που ακολουθείτε είναι διαφορετικός. Με τους καυγάδες και τις φωνές, τίποτα δεν επιλύεται - αντιθέτως τα προβλήματα διογκώνονται. Προσπαθήστε να μοιραστείτε τις ανησυχίες και τους φόβους σας, να είστε ήρεμοι και να δουλέψετε ομαδικά προς την επίτευξη του στόχου σας.

Οι διαφωνίες γονέων οδηγούν σε προβλήματα συμπεριφοράς των παιδιών

• Όταν διαφωνείτε μπροστά στο παιδί για την ανατροφή και τα όρια/κανόνες που έχετε θέσει, του μεταφέρετε αντικρουόμενα μηνύματα και το μπερδεύεται. Δεν ξέρει ποιο είναι το σωστό και το λάθος, ποια συμπεριφορά είναι αποδεκτή και ποια όχι.
• Όταν ο ένας από τους δυο γονείς είναι πιο ελαστικός, το παιδί τείνει να τον χρησιμοποιεί προς όφελος του και να γίνεται χειριστικό μαζί του. Αυτό έχει ως συνέπεια, να μεταφέρει αυτήν την τακτική και στην μετέπειτα ζωή του, ψάχνοντας διαρκώς για τρόπους που θα μπορέσει να γλιτώσει την τιμωρία ή να πετύχει με πλάγιους τρόπους τον στόχο του. 
• Τα παιδιά χρειάζονται κανόνες/όρια και σταθερότητα για να αναπτυχθούν σωστά. Όσο κι αν δεν σας αρέσουν κάποια πράγματα ή δεν αντέχετε να το βλέπετε στεναχωρημένο, για το καλό του, πρέπει να το συνηθίσετε.
• Να θυμάστε πως τα περισσότερα περιστατικά προβληματικής συμπεριφοράς παιδιών ξεκινούν από τις διαφωνίες των γονιών τους ως προς την διαπαιδαγώγηση τους. Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ασταθή περιβάλλοντα, χωρίς σαφείς κανόνες και αυστηρή τήρηση ορίων, εμφανίζουν προβληματικές συμπεριφορές μεγαλώνοντας, αναπτύσσουν ανασφάλειες, δυσκολία στην επίλυση και διαχείριση προβλημάτων όπως και στην επικοινωνία.
• Έτσι, είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς, πως η συμφωνία, η επικοινωνία, και η κοινή γραμμή πλεύσης των δυο συντρόφων, είναι απαραίτητα συστατικά για την υγιή ανάπτυξη του παιδιού. Οι διαφωνίες άλλωστε, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα αρνητικό πρότυπο επικοινωνίας που βλέπει το παιδί και μιμείται. Αποφύγετε τις εντάσεις, ηρεμήστε και μάθετε να συζητάτε. Να θυμάστε πως όλοι μας λίγο ή πολύ αντιμετωπίζουμε το ίδιο πρόβλημα. Ωστόσο έχουμε πάντα την επιλογή του τρόπου που θα διαχειριστούμε την κατάσταση. Ας είναι λοιπόν η διαχείριση της προς όφελος της σχέσης και του παιδιού μας! Μπορείτε να τα βγάλετε πέρα χωρίς φωνές και επικρίσεις! Με αγάπη και σεβασμό...

Οι νέοι ρόλοι του σύγχρονου πατέρα!

Μπαμπάδες εν δράση!

Οι σύγχρονοι μπαμπάδες δεν θυμίζουν σε τίποτα αυτούς των προηγούμενων γενεών. Άνεργοι ή εργαζόμενοι, καταξιωμένοι ή όχι, άνθρωποι της καριέρας, απλοί εποχιακοί υπάλληλοι ή μεροκαματιάρηδες, όλοι λίγο ή πολύ λαμβάνουν μέρος σε οτιδήποτε αφορά την ανατροφή και την φροντίδα των παιδιών τους. Κάποιοι νιώθουν άνετα με τον νέο τους ρόλο, κάποιοι άλλοι, όχι και τόσο. Ωστόσο, όλο και μεγαλύτερος αριθμός "νέων μπαμπάδων", ταΐζει, αλλάζει, κάνει μπάνιο, ξυπνάει το βράδυ, παίζει, βγάζει βόλτα, διαβάζει και κάνει όλα όσα μέχρι πρότινος θεωρούνταν αποκλειστικές υποχρεώσεις της μητέρας. 

Εγώ προσωπικά, μόνο θετικά πράγματα βλέπω σε αυτόν τον ενεργό ρόλο του πατέρα στην οικογένεια, και όχι επειδή είμαι φεμινίστρια. Απλά γιατί πιστεύω, πως τα παιδιά μας θα μεγαλώσουν πολύ πιο ισορροπημένα και με συγκροτημένη προσωπικότητα αν απολαμβάνουν την αγάπη, την στοργή, την καθοδήγηση, την φροντίδα, τον χρόνο, και την στήριξη και των δυο γονέων. Σε αντίθεση δηλαδή με τις παλαιότερες γενεές, που την ανατροφή των παιδιών αναλάμβαναν αποκλειστικά οι μητέρες και οι γιαγιάδες-παππούδες, τώρα συναντάμε όλο και περισσότερους γονείς, που χωρίς βοήθεια από συγγενείς ή τρίτα πρόσωπα, προσπαθούν να μοιράσουν τις αρμοδιότητες και να προσφέρουν όσο μπορούν στο σπίτι και στην ανατροφή των παιδιών τους. Για μένα αυτή η αλλαγή της κοινωνικής δομής της οικογένειας είναι αξιοθαύμαστη. 

Ακόμα κι εσείς που δεν νιώθετε ιδιαίτερα άνετα μέσα στον νέο σας ρόλο και θα προτιμούσατε να είστε απλά ο κουβαλητής του σπιτιού που βρίσκει τα παιδιά να κοιμούνται και το σπίτι καθαρό και τακτοποιημένο, να θυμάστε πως τα παιδιά για να μεγαλώσουν σωστά και να είναι πραγματικά ευτυχισμένα, χρειάζονται και τους δυο σας. Δεν είναι ντροπή άλλωστε να συμμετέχετε σε ότι μέχρι πρότινος θεωρείτο γυναικεία δουλειά - απλούστατα γιατί όλα αυτά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα δημιούργημα κοινωνικής μάθησης που τώρα καταρρίπτεται. Τα δικά μας παιδιά, θα θεωρούν αυτονόητα όσα τώρα εσείς ζορίζεστε να αποδεχθείτε. Χαρείτε λοιπόν την νέα πραγματικότητα και αποδεχθείτε το νέο σας ενεργό ρόλο. Μπορεί στην αρχή να νιώθετε λιγάκι άβολα, όταν όμως συνειδητοποιήσετε τα οφέλη που αποκομίζουν τα παιδιά σας από την παρουσία και την φροντίδα που τους προσφέρετε, οποιαδήποτε ένσταση σας θα καταρριφθεί μονομιάς.  

Ο μπαμπάς έμεινε άνεργος!

Όταν ο μπαμπάς μένει χωρίς δουλειά...

Στην εποχή που ζούμε, όλο και περισσότεροι γονείς καταλήγουν άνεργοι ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, υπάλληλοι μερικής απασχόλησης. Η αλήθεια είναι πως όταν η ανεργία χτυπήσει την πόρτα μας, η ζωή και η πραγματικότητα μας αλλάζει ριζικά και όλα τα μέλη της οικογένειας, επηρεάζονται και βιώνουν αρνητικά συναισθήματα όπως άρνηση, θυμό, φόβο, απογοήτευση και άγχος. Παρόλο που οι ανάγκες απαιτούν την απασχόληση και των δυο γονέων έτσι ώστε να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις την καθημερινότητας τους, το πλήγμα του άνεργου πατέρα είναι πολύ σοβαρότερο απ' ότι αυτό της άνεργης μητέρας, που ακόμα κι αν περάσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στο σπίτι, υπάρχουν πάντα πράγματα με τα οποία μπορεί να απασχοληθεί και έτσι να νιώθει χρήσιμη. Επιπρόσθετα, η ανεργία πλήττει πολύ περισσότερο την ψυχολογία ενός άντρα απ' ότι μιας γυναίκας αφού έχει μεγαλώσει και διαπαιδαγωγηθεί πιστεύοντας πως πρέπει να είναι ο στυλοβάτης και ο κουβαλητής του σπιτιού. Για να μην μιλήσω για τις κριτικές του κοινωνικού περίγυρου... 
Τι γίνεται λοιπόν όταν χάσει την δουλειά του ο μπαμπάς; Πως μπορεί να διαχειριστεί την καταπατημένη αξιοπρέπεια και αυτοπεποίθηση του; Πως μπορεί να βοηθήσει την οικογένεια και τον εαυτό του έτσι ώστε να ξεπεράσουν αλώβητοι αυτή την έντονα στρεσογόνα και δυσάρεστη περίοδο της ζωής τους;

1. Πιστεύω πως το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να το συζητήσετε με την σύντροφο σας. Εξηγήστε της τι έχει συμβεί, πως νιώθετε γι' αυτό και πόσο σημαντικό ρόλο θα παίξει για σας η υποστήριξη και η κατανόηση της. 
2. Αν τα παιδιά σας είναι σε ηλικία που μπορείτε να συζητήσετε μαζί τους, ενημερώστε τα για την αλλαγή της εργασιακής σας κατάστασης και την επιτακτική ανάγκη να συμβάλουν όλοι στην μείωση των καθημερινών και περιττών εξόδων μέχρι να βρείτε καινούργια δουλειά. Παρόλο που αυτή η περίοδος δεν θα είναι ευχάριστη για κανέναν, διαβεβαιώστε τα μέλη της οικογένειας σας πως σύντομα όλα θα είναι ξανά όπως πριν. Αν καταφέρετε να διαχειριστείτε την αλλαγή αυτή με ηρεμία και ψυχραιμία θα διδάξετε στα παιδιά σας πως ακόμα και σε περιόδους κρίσεις, μπορεί κάποιος να παραμένει δυνατός και λειτουργικός. Επιπρόσθετα, να θυμάστε πως συχνά, δεν είναι η ανεργία αυτή καθαυτή που δημιουργεί δυσλειτουργία στην οικογένεια, αλλά οι επιπτώσεις της, όπως για παράδειγμα τα νεύρα, οι καυγάδες και η γκρίνια μεταξύ των μελών της. Η συνοχή λοιπόν και η κατανόηση είναι ιδιαίτερα σημαντικά εφόδια για την υγιή μετάβαση στο επόμενο στάδιο της ζωής σας. 
3. Μιλήστε ανοιχτά για τις σκέψεις και τα συναισθήματα σας και παροτρύνετε όλη την οικογένεια να κάνει το ίδιο. Δεν είναι κακό να πείτε πως φοβάστε ή πως ανησυχείτε αρκεί αυτό που θα υπερισχύει να είναι η ελπίδα και η αισιοδοξία ότι όλα θα πάνε στο τέλος καλά. 
4. Προσπαθήστε να ανασυγκροτηθείτε και να οργανωθείτε προς την εύρεση νέας εργασίας. Μην αποθαρρύνεστε και μην το βάζετε κάτω. Μιλήστε με φίλους και γνωστούς, μπείτε στο ίντερνετ, πάρτε εφημερίδες με αγγελίες και ξεκινήστε άμεσα. Δεν υπάρχει λόγος να χάνετε το χρόνο σας κάνοντας αρνητικές σκέψεις και βουλιάζοντας στην απελπισία. Για να αλλάξει η κατάσταση πρέπει να κάνετε κάτι έτσι δεν είναι;
5. Ακόμα κι αν η ψυχολογία σας δεν είναι στο ζενίθ της, τώρα που σας δίνεται η δυνατότητα προσπαθήστε να διασκεδάσετε και να περάσετε ουσιαστικό και ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά σας και την σύντροφο σας.
6. Δείτε αυτήν την αλλαγή σαν μια ευκαιρία για καλύτερες επιλογές. Όσο επώδυνη κι αν είναι η πραγματικότητα σας, αυτήν την δεδομένη στιγμή, ίσως αυτό που επιφυλάσσει για σας το μέλλον, να είναι πολύ πιο ουσιαστικό και ευχάριστο για σας. Μην απελπίζεστε λοιπόν. Να θυμάστε πως κάθε τι που γίνεται, γίνεται για κάποιο λόγο - για να ισορροπήσουν τα πράγματα κάπου παρακάτω. 

Καλή επιτυχία στην προσπάθεια σας!