Διδάσκεται η αγάπη;

Γεννιέσαι ή μαθαίνεις ν' αγαπάς; 

Η απάντηση είναι απλή... 
Η αγάπη διδάσκεται από μένα και σένα, τους γονείς, που μέσα από τα χάδια, τις αγκαλιές, τα φιλιά και την γονεϊκή μας φροντίδα, μαθαίνουμε τα παιδιά μας να αγαπάνε την ίδια τους την ύπαρξη.
Η αγάπη διδάσκεται με έργα, με πράξεις, με χειρονομίες και γέλια... 

Όταν αποδεχόμαστε το παιδί μας έτσι όπως ακριβώς είναι, όταν του επιτρέπουμε να είναι ο εαυτός του, όταν του μεταδίδουμε πόσο μοναδικό και ιδιαίτερο είναι, όταν αγκαλιάζουμε τις αποτυχίες του και είμαστε εκεί για να τονώσουμε την πεσμένη του αυτοπεποίθηση, τότε το βοηθάμε ν' αγαπήσει τον εαυτό του και τους ανθρώπους γύρω του. Όσο περισσότερο ασχοληθούμε με την διδαχή της αγάπης, τόσο περισσότερο θ' αγάπησει τον εαυτό του και τους άλλους. 
Μην ξεχνάτε να αγκαλιάζετε τις ανασφάλειες και τους φόβους των παιδιών σας, να είστε πάντα ανοιχτοί στην επικοινωνία μαζί του, να το ακούτε χωρίς να το κρίνετε και να μοιράζεστε μαζί του κάθε στιγμή της ζωούλας του....

Μόνο τότε θα μεγαλώσετε πραγματικά ευτυχισμένα παιδιά... 


 

Για όλους τους γονείς

 

"Λέτε: Είναι κουραστικό να συναναστρέφεσαι παιδιά".

 Έχετε δίκιο. 

"Προσθέτετε: Γιατί πρέπει να κατέβεις στο επίπεδο τους, να χαμηλώσεις, να σκύψεις, να λυγίσεις, να γίνεις μικρός." 

Εδώ έχετε άδικο. "Δεν είναι αυτό που κουράζει πιο πολύ. 

Φταίει μάλλον το ότι είστε υποχρεωμένοι να φτάσετε στο ύψος των συναισθημάτων τους. 

Να τεντωθείτε, να μακρύνετε, να σηκωθείτε στις μύτες των ποδιών σας για να μην τα πληγώσετε".

Janusz Korczak.

Συμπεριφορές παιδιών και γενικεύσεις

Θεωρία και μοναδικότητα

Συχνά, συναντάω  γονείς που τους απασχολεί μια συγκεκριμένη προβληματική συμπεριφορά του παιδιού τους και επηζητούν απαντήσεις στο πώς να χειριστούν την κατάσταση. "Δεν ξέρω" τους απαντάω, και το εννοώ, όσο παράλογο ή ακραίο κι αν σας ακούγετε. Δεν είναι πως δεν θέλω να βοηθήσω ή πως δεν ξέρω τον τρόπο, το κάθε παιδί όμως είναι μοναδικό, και μοναδική θα πρέπει να είναι και η διαχείριση της προβληματικής του συμπεριφοράς. 

Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει καμιά θεωρία, τεχνική ή συμβουλή που θα μπορούσε να εφαρμοστεί με την ίδια επιτυχία σε όλα τα παιδιά του κόσμου. Το κάθε παιδάκι έχει την δική του προσωπικότητα και ιδιοσυγρασία, τις δικές του εμπειρίες και βιώματα, μεγαλώνει σε μια οικογένεια που διέπεται από συγκεκριμένες αρχές και αξίες, κοινωνικοποιείται και εξελίσσεται μέσα σε μια ιδιαίτερη δομή και κυρίως, διαφέρει από όλα τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του - Γιατί;  

Γιατί καθένα τους είναι ξεχωρίστο και μοναδικό. 

Πως να απαντήσω λοιπόν; Με γενικεύσεις; 

Μα εκεί συναντάμε συνήθως τα μεγαλύτερα λάθη ή τις πιο αναποτελεσματικές επεμβάσεις. Αν δεν γνωρίσεις το παιδί, δεν μελετήσεις τις συνθήκες μέσα στις οποίες μεγαλώνει, δεν σκαλίσεις τον ψυχισμό του και δεν επεξεργαστείς τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος του, τότε πως είναι δυνατόν να βοηθήσεις "αποτελεσματικά";

Δεν λέω πως κακός κάνετε και ψάχνετε απαντήσεις στα καθημερινά προβλήματα που συναντάτε μεγαλώντας τα παιδιά σας. Λέω απλά πως, θα πρέπει με κριτική σκέψη να επεξεργάζεστε όσα γράφονται και ακούγονται από τα μεσα μαζικής ενημέρωσης και τον τύπο σχετικά με την υγιή ανάπτυξη του παιδιού σας και την αντιμετώπιση των προβληματικών του συμπεριφορών. Αφουγγραστείτε τις ανάγκες  και τις σκέψεις του δικού σας παιδιού πριν υοθετήσετε την συμβουλή - συνταγή επιτυχίας που σας πρότείνει ο φίλος, γνωστός, δημοσιογράφος, συγγραφέας. Εσείς και μόνο εσείς μπορείτε να βρείτε τα βαθύτερα αίτια που πυροδοτούν την αντίδραση του παιδιού σας - τότε και μόνο τότε μπορεί να γίνει ουσιαστική παρέμβαση και να έχουμε το θεμιττό για όλους αποτέλεσμα. Διαφορετικά, κανένας ψυχολόγος και καμιά θεωρία δεν μπορεί να απαντήσει στα ερωτήματα σας χωρίς να μελετήσει "τον χάρτη" της ζωής του παιδιού σας.

Η σχέση γονιού - παιδιού

Για όλους εμάς....

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου...
Είναι οι γιοί και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για την ζωή.
Για τη ζωή τους είσαι το μέσο και όχι η αρχή, κι ας μένουν κοντά σου, δεν ανήκουν σε σένα. 
Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, όχι όμως και τις ιδέες σου, γιατί ιδέες έχουν δικές τους. 
Είσαι το τόξο, από το οποίο εκτοξεύονται τα παιδιά σου σαν ολοζώντανα βέλη. 
Κάνε τοξότη τη σαΐτα που στα χέρια σου κρατάς, να σημαίνει χαρά!

Χαλίλ Γκιμπράν

Ο προφήτης

Εσύ και ο ψυχικός κόσμος των παιδιών σου

Ωραιοποιώντας το "σήμερα", 

εξασφαλίζεις την ψυχική ηρεμία των παιδιών σου.

Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις παιδιά....

Να είσαι πάντα εκεί όταν σε χρειάζονται...
Να μπορείς να καλύπτεις τις ανάγκες τους....
Να ικανοποιείς κάποιες τους επιθυμίες...
Να τα προφυλάσεις...
Να τους προσφέρεις....
Να τους μάθεις καινούργια πράγματα...
Να είσαι ένα υγιές πρότυπο προς μίμηση...
Να τα καθοδηγείς...
Να τους συμπαραστέκεσαι...
Να τα στηρίζεις...
Να τους χαμογελάς ακόμα κι όταν όλα γύρω σου καταρρέουν και δεν έχεις από που να πιαστείς!

Αυτό το τελευταίο, είναι και το πιο δύσκολο. Καλείσαι να εγκαταλείψεις όλες εκείνες τις δυσλειτουργικές συμπεριφορές (γκρίνια, ηττοπάθεια, ανασφάλειες, φόβους, απεσιοδοξία) που συνήθιζες να υιοθετείς κάθε φορά που τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά στην ζωή σου, και να τις αντικαταστήσεις με συμπεριφορές που εστιάζουν στην αισιοδοξία, το χαμόγελο και την θετική σκέψη. 
Ωστόσο είναι γεγονός! 
Όταν εμείς οι ίδιοι τείνουμε να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα και τις δυσκολίες μας με χιούμορ και δύναμη, τα παιδιά μας μπορούν πολύ πιο εύκολα να προσαρμοστούν, να αποδεχθούν, να αντιμετωπίσουν και να ξεπεράσουν καταστάσεις και αλλαγές, που κάτω από άλλες συνθήκες, θα τους προκαλούσαν έντονο στρες και ανασφάλεια. Με άλλα λόγια, τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο και τον ερμηνεύουν σύμφωνα με τις δικές μας αντιδράσεις. Αν εμείς στεκόμαστε στο ύψος των περιστάσεων, αντιμετωπίζουμε τις όποιες αναποδιές και δυσκολίες με ηρεμία και σύνεση, εστιάζουμε στην λύση και την σωστή διαχείριση και όχι στην απελπισία και στην γκρίνια, χαμογελάμε και είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον, δίνουμε ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα ζωής στα παιδιά μας. 
Θυμάμαι με πόση χαρά περιέγραφε ο γιος μου στον πατέρα του, την περιπέτεια μας μέχρι να φτάσουμε τις προάλλες στην προπόνηση του. Η αλήθεια είναι πως δεν μου άρεσε καθόλου που μέχρι να φτάσουμε είχαμε γίνει λούτσα, ωστόσο ωραιοποιώντας του την κατάσταση και αντιμετωπίζοντας την αργοπορία του λεωφορείου και την βροχή ως κάτι απόλυτα φυσιολογικό, για εκείνον ήταν μια μικρή περιπέτεια που τον ευχαρίστησε και τον έκανε να γελάσει. Κάθε φορά που τα πράγματα πάνε στραβά, που κάτι με πληγώνει ή με στεναχωρεί, που χρειάζεται να περιμένω ή να υπομείνω κάτι, σκέφτομαι πως δεν έχω το δικαίωμα να μαυρίσω την ψυχή των παιδιών μου. Μπορεί να είμαι πάντα ειλικρινείς μαζί τους (και αυτό συμβουλεύω κι εσάς να κάνετε) δεν σταματάω όμως ποτέ να τους δίνω δύναμη και να τους μαθαίνω να διαχειρίζονται τα προβλήματα με δύναμη, χαμόγελο, αισιοδοξία, θάρρος, πίστη, θετική σκέψη και πάνω απ' όλα με ψυχή και αγάπη! "Όλα θα πάνε καλά" τους λέω και ξέρω πως με πιστεύουν... Γιατί δεν μένω ποτέ στα λόγια...
          

 

Η καλοσύνη και η κατανόηση σε μια εποχή κρίσης

Όσο υπάρχουν "Άνθρωποι",θα υπάρχει και ελπίδα!

Κι εγώ όπως κι εσύ, δεν ζω μια ζωή αγγελικά πλασμένη. Καθημερινά έρχομαι αντιμέτωπη με ανθρώπους, αλλαγές, και καταστάσεις που με πληγώνουν, με στεναχωρούν και με ταλαιπωρούν για ώρες ή μέρες. Υπάρχουν στιγμές που απελπίζομαι από τα άγχη και τα βάρη που κουβαλάω, στιγμές που κλαίω και νιώθω πως δεν αντέχω άλλο... Εκεί όμως, βρίσκεται πάντα λίγη κατανόηση και καλοσύνη, για να μου θυμίσει πως ότι κι αν συμβαίνει, όσο υπάρχουν "Άνθρωποι" κοντά μου, δεν έχω τίποτα να φοβηθώ. Ασφαλώς η κατάσταση μπορεί να μην αλλάξει, είναι μεγάλο πράγμα όμως να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος...Πως κάποιος/κάποια σε νοιάζεται, σε σκέφτεται, ανησυχεί και προσπαθεί για σένα.

Οι μέρες που ζούμε είναι για όλους πολύ δύσκολες. Ανεργία, οικονομικά προβλήματα, αδυναμία εκτόνωσης συναισθημάτων, υποχρεώσεις, σωματική και ψυχολογική κούραση μεταξύ άλλων, μας γονατίζουν καθημερινά! Μέσα σε μια τέτοια πραγματικότητα, είναι σίγουρα για όλους μας πολύ δύσκολο να ανταπεξέλθουμε και να χαμογελάσουμε. Όταν ωστόσο σκεφτούμε τους "Ανθρώπους" της ζωής μας, αυτό το κάτι μικρό ή μεγάλο που μας προσφέρουν και κάνει λίγο καλύτερη την ημέρα μας, τότε τα συναισθήματα και οι σκέψεις μας, θα παίρουν άλλη απόχρωση. Ιοθετήστε αυτήν την στάση και να είστε σίγουροι πως θα εκπλαγείτε από την δύναμη που θα νιώσετε... αρκεί να δώσετε σημασία και αξία στις κινήσεις και σκέψεις αγάπης των άλλων! Κρατηθείτε από αυτά και πορευτείτε. Όλα θα πάνε καλά αρκεί να το πιστέψετε!  

Πένθος και διαχείρηση συναισθημάτων

Όταν χάνεις αυτούς που αγαπάς...

Πάει καιρός από τότε που επικοινώνησα τελευταία φορά μαζί σας.... 

Σαν άνθρωπος κι εγώ πήρα τον χρόνο μου, για να μπορέσω να σταθώ ξανά στα πόδια μου και να διαχειριστώ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον χαμό του πατέρα μου! 

Έφυγε από την ζωή πριν δυο περίπου μήνες, δίνοντας μια γενναία μάχη και έχοντας το κεφάλι ψηλά...μέχρι το τέλος. 

Από εκείνο το μελαγχολικό πρωινό που άφησε την τελευταία του πνοή, η ζωή μου άλλαξε ριζικά. Έχασα σε μια στιγμή τον πατέρα μου, το στήριγμα μου, τον άνθρωπο που τις πιο μεγάλες στιγμές της ζωής μου, ήταν εκεί για μένα... Να υποστηρίξει τις επιλογές μου, να διορθώσει τα λάθη μου, να με συμβουλέψει και κάπου κάπου να μου βάλει τις φωνές όταν σκεφτόμουν ή συμπεριφερόμουν "παράλογα". Ακόμα και όταν ήταν άδικος ή υπέρμετρα εγωιστής μαζί μου, εγώ και πάλι τον αγαπούσα. Ακόμα και τις φορές που δεν μπορούσε να με καταλάβει, εγώ τον καταλάβαινα... Απλά γιατί ήταν ο άνθρωπος που περπατούσε παράλληλα στην ζωή μου... Ποτέ εμπόδιο στα όνειρα και τους στόχους μου. Και πάντα εκεί, για να μου δώσει, όσα εκείνος ποτέ δεν πήρε από την δική του οικογένεια και την κοινωνία μέσα στην οποία μεγάλωσε. Γιατί τελικά, αυτό πρέπει να είμαστε όλοι εμείς για τα παιδιά μας... Στυλοβάτες και καθοδηγητές στο δρόμο που εκείνα επιλέγουν για τον εαυτό τους. Διάβασα πρόσφατα με τον γιο μου "το δέντρο που έδινε" και σκέφτηκα πως ότι ήταν για το "αγόρι" η "μηλιά", ήταν για μένα ο πατέρας μου... Μέχρι το τέλος!

Άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο να βιώσει το πένθος, γιατί ξέρω πως μόνο έτσι θα καταφέρω κάποια στιγμή να συμφιλιωθώ με τον θάνατο του. Κοιτάω φωτογραφίες του, τον βλέπω στα όνειρα μου, πάω στο μνήμα του όποτε μπορώ, και του μιλάω για τα δρώμενα... Ξέρω πως με ακούει ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. Τα παιδιά μου ήξεραν από την πρώτη κιόλας στιγμή τι είχε συμβεί. Είναι απόλυτα φυσιολογικό και δεν καταλαβαίνω γιατί μερικοί άνθρωποι επιλέγουν να "προστατεύουν" τα παιδιά τους όπως λένε, από την φυσική κατάληξη κάθε ανθρώπου.

Κάπως έτσι περνάει ο καιρός... Όσο κι αν λείπει εκείνος, η ζωή προχωράει και μαζί με αυτήν οι υποχρεώσεις, οι δράσεις, η καθημερινότητα που δεν μου αφήνει και πολύ χρόνο για να σκεφτώ και να μελαγχολήσω... Αυτό επιλέγω, για να μπορέσω να αντεπεξέλθω, και ξέρω πως κι εκείνος αυτό θα ήθελε για μένα. Όταν νιώσω την ανάγκη κλαίω, όταν μπορώ γελάω, κάπου κάπου νοσταλγώ και άλλοτε γκρεμίζομαι για να σηκωθώ το επόμενο πρωί πιο δυνατή και αποφασισμένη! Έχω δυο παιδιά να μεγαλώσω και μπορεί να "επιτρέπεται" να πέσω, "επιβάλλεται" όμως να σηκωθώ.

Σφιχταγκαλιάζω τα παιδιά μου και σκέφτομαι τα καλύτερα πράγματα που μου έδωσε ο πατέρας μου... Αυτά είναι η προίκα που μου άφησε και εύχομαι, να μπορέσω και εγώ να σταθώ στο πλάι τους όπως εκείνος σε μένα!

Το πένθος θα κάνει τον κύκλο του... Η ανάμνηση του θα είναι πάντα κομμάτι της ψυχής μου. Παίρνω δύναμη ξέροντας πως ότι θυμόμαστε κι αγαπάμε, μένει για πάντα ζωντανό μέσα μας και έτσι πορεύομαι! 

Εύχομαι κουράγιο και δύναμη ψυχής σε όλους εσάς που πενθείτε τον χαμό κάποιου αγαπημένου. Ο χρόνος θα γιατρέψει τον πόνο σας και η υπομονή τις πληγές σας. Σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων χωρίς αυτό να σημαίνει πως χρειάζεται να καταπιέσετε τα συναισθήματα σας. Εξωτερικεύστε αυτά που νιώθετε και μιλήστε σε οικία άτομα... με αγάπη και θετικές σκέψεις, όλα θα πάνε καλά!!!