Ενδοσχολική βία

Loading...

14 Φεβ 2013

Εσύ και ο ψυχικός κόσμος των παιδιών σου

Ωραιοποιώντας το "σήμερα"
εξασφαλίζεις την ψυχική ηρεμία των παιδιών σου.





Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις παιδιά....

Να είσαι πάντα εκεί όταν σε χρειάζονται...
Να μπορείς να καλύπτεις τις ανάγκες τους....
Να ικανοποιείς κάποιες τους επιθυμίες...
Να τα προφυλάσεις...
Να τους προσφέρεις....
Να τους μάθεις καινούργια πράγματα...
Να είσαι ένα υγιές πρότυπο προς μίμηση...
Να τα καθοδηγείς...
Να τους συμπαραστέκεσαι...
Να τα στηρίζεις...
Να τους χαμογελάς ακόμα κι όταν όλα γύρω σου καταρρέουν και δεν έχεις από που να πιαστείς!

Αυτό το τελευταίο, είναι και το πιο δύσκολο. Καλείσαι να εγκαταλείψεις όλες εκείνες τις δυσλειτουργικές συμπεριφορές (γκρίνια, ηττοπάθεια, ανασφάλειες, φόβους, απεσιοδοξία) που συνήθιζες να υιοθετείς κάθε φορά που τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά στην ζωή σου, και να τις αντικαταστήσεις με συμπεριφορές που εστιάζουν στην αισιοδοξία, το χαμόγελο και την θετική σκέψη. 
Ωστόσο είναι γεγονός! 
Όταν εμείς οι ίδιοι τείνουμε να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα και τις δυσκολίες μας με χιούμορ και δύναμη, τα παιδιά μας μπορούν πολύ πιο εύκολα να προσαρμοστούν, να αποδεχθούν, να αντιμετωπίσουν και να ξεπεράσουν καταστάσεις και αλλαγές, που κάτω από άλλες συνθήκες, θα τους προκαλούσαν έντονο στρες και ανασφάλεια. Με άλλα λόγια, τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο και τον ερμηνεύουν σύμφωνα με τις δικές μας αντιδράσεις. Αν εμείς στεκόμαστε στο ύψος των περιστάσεων, αντιμετωπίζουμε τις όποιες αναποδιές και δυσκολίες με ηρεμία και σύνεση, εστιάζουμε στην λύση και την σωστή διαχείριση και όχι στην απελπισία και στην γκρίνια, χαμογελάμε και είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον, δίνουμε ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα ζωής στα παιδιά μας. 
Θυμάμαι με πόση χαρά περιέγραφε ο γιος μου στον πατέρα του, την περιπέτεια μας μέχρι να φτάσουμε τις προάλλες στην προπόνηση του. Η αλήθεια είναι πως δεν μου άρεσε καθόλου που μέχρι να φτάσουμε είχαμε γίνει λούτσα, ωστόσο ωραιοποιώντας του την κατάσταση και αντιμετωπίζοντας την αργοπορία του λεωφορείου και την βροχή ως κάτι απόλυτα φυσιολογικό, για εκείνον ήταν μια μικρή περιπέτεια που τον ευχαρίστησε και τον έκανε να γελάσει. Κάθε φορά που τα πράγματα πάνε στραβά, που κάτι με πληγώνει ή με στεναχωρεί, που χρειάζεται να περιμένω ή να υπομείνω κάτι, σκέφτομαι πως δεν έχω το δικαίωμα να μαυρίσω την ψυχή των παιδιών μου. Μπορεί να είμαι πάντα ειλικρινείς μαζί τους (και αυτό συμβουλεύω κι εσάς να κάνετε) δεν σταματάω όμως ποτέ να τους δίνω δύναμη και να τους μαθαίνω να διαχειρίζονται τα προβλήματα με δύναμη, χαμόγελο, αισιοδοξία, θάρρος, πίστη, θετική σκέψη και πάνω απ' όλα με ψυχή και αγάπη! "Όλα θα πάνε καλά" τους λέω και ξέρω πως με πιστεύουν... Γιατί δεν μένω ποτέ στα λόγια...
          
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: